حامد حبیبی
ورطه
1. این که دنیا می خواهد تا دو سه ماه دیگر نابود شود واقعا جای امیدواریست چون ما که در این زندگی درخشان مان همه چیز از جنگ و مخفی شدن در زیر پله و موز دو.لی (سمبلی مربوط به سالهای شصت) و اوشین و چک و لغد خوردن از معلم آمادگی دفاعی (ایشان واقعا لغد می زدند نه لگد) و دستبند به دست دور یوسف آباد چرخیدن به جرم رابطه با غیر همجنس (ما بالاخره نفهمیدیم با همجنس رابطه داشته باشیم یا با غیرهمجنس) و این اواخر هم برخورد نگهبان اداره به جرم تی شرت آستین کوتاه و شلوار جین ( که به واقع این آخری از یک بار که در نمایشگاه کتاب پرتم کردند توی ون که چرا روی تی شرتت انگلیسی نوشته بیشتر دردم آمد.) را دیده بودیم، فقط مانده بود نابودی کره ی زمین را هم ببینیم که یک وقت خدای نکرده ندیده از دنیا نرویم.
2. این یارو مرسی که در مصر روی کار آمده در پی قطع پیاپی برق و آب در سرزمین فراعنه اعلام کرده من از همه معذرت می خوام ولی خودم هم از بی برقی و بی آبی دارم رنج می کشم. آخی! طفلک! شما تصور کنید هیات دولت مصر زیر چراغ موشی تشکیل جلسه می دهند، همه دارند خودشان را با اسناد و مدارک روی میز باد می زنند که یک دفعه یکی از وزرا از تشنگی غش می کند، مرسی که لبانش قاچ قاچ شده سینه خیز خودش را می رساند به وزیر مربوطه و قمقمه اش را روی لب او می گذارد. از وزیر اصرار که مرا همین جا بگذارید بمیرم و شما که رییس جمهور مصر هستید آب بخورید که وجودتان برای مصر واجب تر است و از مرسی انکار که بنی آدم اعضای یکدیگرند و این تن بمیره آب بخور. خلاصه این آقا مرسی هنوز از راه نرسیده در خر فرض کردن ملت به مدارجی رسیده و آینده ی روشنی دارد.
3. واقعا سوالی برایم شده این شرکت دوچرخه سوارهای ما در المپیک ( چه نیکو جمله ای بود! در حکم تج.اوز به آیین نگارش) من یادم هست چهارسال پیش هم این عزیزان به خط پایان نرسیدند امسال هم که نرسیدند. پس چی؟ اگر می رسیدند که دست پر به کشور عزیزشان برمی گشتند و خودم هرجور شده به فرودگاه می رفتم و یک حلقه مرغ به گردنشان می انداختم. البته خوب که فکر می کنم می بینم باید به ایشان حق داد چون هرچه باشد جاذبه های لندن از پکن که بیشتر است و این عزیزان حق دارند مسابقه را نیمه کاره رها کنند و بروند سوهو تاب بخورند یا بروند بریتیش میوزیوم و از منشور کوروش که خز و خیل شده دیدن کنند یا بروند هرودز سوغاتی بخرند. بنده از همین جا اعلام می کنم حاضرم در المپیک چهار سال آینده به عنوان دوچرخه سوار شرکت کنم. مزایای استفاده از بنده به عنوان ملی پوش دوچرخه سواری:
الف. من به هیچ مسابقه ی تدارکاتی و اردوی آمادگی نیاز ندارم چون قرار نیست به خط پایان برسم. برای همین کلی در این وانفسا صرفه جویی ارزی می شود.
ب. فدراسیون یک پول سیاه لازم نیست برای خرید دوچرخه ی اینجانب هزینه کند. یک دوچرخه ی کورسی درب و داغان از دوران نوجوانی دارم که آن را با خودم می آورم و سوار می شوم من که قرار نیست به خط پایان برسم.
ج. رکاب زدن و فرمان دوچرخه را با دست گرفتن بلدم، بی دست هم اگر کمی تمرین کنم می توانم بروم، برای همین به هیچ مربی، سرمربی، آنالیزور و بدنساز و وروانشناس نیاز ندارم.
د. در کل فکر می کنم فدراسیون دوچرخه سواری با اعزام بنده آن قدر پول پس انداز خواهد کرد که می تواند این بار یک پیست استاندارد برای دوچرخه سواری بسازد نه مثل آن بار که چند تا کارگر داشتند بیل بیل سیمان می ریختند کف پیست و یک نفر روی سیمان ها غلت می زد تا صاف شوند.
پی نوشت 1: اگر فدراسیون دوچرخه سواری به رغم تمامی فوایدی که من برای ایشان دارم که گاو ندارد نخواست عضویت مرا در تیم ملی بپذیرد خواهشمندم فدراسیون والیبال بنده را به عنوان لیدر و بوقچی تیم ملی والیبال ساحلی خواهران به المپیک بعدی اعزام کند. چون عجیب این روزها به این نتیجه رسیده ام که این ورزش مادر ورزش هاست و افسوس که بی فایده فرسوده شدیم و از دوران قهرمانی فاصله گرفتیم و حیف که در سی و اندی سالگی ورزش مورد علاقه ام را یافتم.
پی نوشت 2: با تماشای رسانه ی ملی و تامل و تعمق بر حرف های مجریان سختکوش و پرتلاش سیما کشف جدیدی کرده ام. قبلا فکر می کردم (( چیزی از ارزش های فلان ورزشکار کم نمی شود)) اگر معادل مدال طلا و نقره نباشد معادل برنز است. در المپیک فعلی فهمیدم (( تمام تلاشش را کرد)) هم مدال برنز محسوب می شود. پیشنهاد من به برگزار کنندگان المپیک این است که در جدول مدال ها یک ستون جدید ایجاد کنند برای تعیین (( تمام تلاشش را کرد)) و ورزشکار هر کشوری که تمام تلاشش را کرد و مثلا به خط پایان رسید یا در استخر غرق نشد یا با تیر و کمان داور را به دیار عدم نفرستاد در آنجا مورد تقدیر و تشکر قرار بگیرد و هر سه تلاش معادل یک مدال نقره در نظر گرفته شود. با سپاس
4. گه خوردم نامه ی یک پرسپولیسی یا لنگی نامه ی یک فریب خورده: اینجانب پس از سی و اندی سال پرسپولیسی بودن ( بعله. درست حدس زدید، از همان دوران جنینی) اعتراف می کنم که فریب خوردم و این سه ماه آخری که از زندگی ام ( و البته از زندگی همه ی شما به دلیل نابودی کره ی زمین!) باقی مانده از پرسپولیسی بودن اعلام برائت می کنم و سی و چهار بار دستانم را در آب می شویم و آب توبه بر سر و جاهای دیگرم می ریزم. خوشحالم که با نابودی کره ی زمین به دسته دو رفتن تیم محبوب سابقم را نمی بینم ولی اقرار می کنم گول سالهای شصت را خوردم و در عین بچگی و خامی و خری و گاوی گول ضربه های سر کریم باوی و استارت های عباس کارگر را خوردم و پرسپولیسی شدم و اقرار می کنم بازیکن مورد علاقه ی آن سالهایم مایلی کلنگ بود و عاشق وحید قلیچ بودم که اصلا عقیده نداشت یک ورزشکار باید هیکل ورزشکاری هم داشته باشد. همچنان از این که استقلالی نیستم و اسم تیمم اینقدر مسخره نیست و بازیکنان تیمم شبیه قاتل ها نیستند و سرمربی تیمم هنگام حرف زدن یک سطل تف روی چمن نمی ریزد به خود می بالم اما از پرسپولیسی بودن هم خودم را مبرا می دانم و از بازیکنان و کادر فنی این تیم که میلیارد میلیارد پول ملت را حیف و میل می کنند و به ریش ما می خندند حلالیت می طلبم و برای همه ی دست اندرکاران باشگاه توفیق روزافزون و پورشه کاین خواستارم.
* تیتر از سیمیل
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر