-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
تاکنون ایران نگذاشته غرب خللی در برنامۀ اتمی این کشور ایجاد کند – و بدون مانع به کار خود ادامه خواهد داد.
از اول ژوئیه تحریم های اتحادیۀ اروپا علیه ایران به اجرا درآمده اند. حدود ۲۵ درصد از صادرات ایران به اروپاست. گرچه حجم صادرات در امسال چهل درصد کاهش یافته اما ایران در پیدا کردن خریدار جدید برای نفت خود مشکل چندانی نخواهد داشت. همین حال اهم چین و هند واردکنندگان مهمی هستند. چین حریص مادۀ خام است. و وقتی پای اقتصاد در میان باشد چین هیچ اعتنایی به آوازۀ طرف های تجاری ندارد.
سیاست تحریم غرب به تمامی شکست خورده است. در سال ۱۹۸۶، وقتی کنگرۀ آمریکا «قانون تحریم ایران» را تصویب کرد ایران هیچ سانتریفوژی نداشت. ۱۶ سال بعد از تصویب این قانون نتیجه دلسردکننده است. طبق اعلام آژانس بین المللی انرژی اتمی در فوریۀ ۲۰۱۲، ۸۸۰۰ سانتریفوژ وجود داشته است. بازرسان آژانس تخمین می زنند که ایران احتمالاٌ بیش از ۵ تن اورانیوم با غنای پایین تولید کرده است. در نتیجه: محدودیت های تجاری به هدف خود برای جلوگیری از گسترش برنامۀ اتمی نرسیده اند. ایران همچنان به برنامۀ هسته ای خود ادامه می دهد – و جامعۀ بین المللی باید دست روی دست نظاره گر باشد.
سیاست رویارویی غرب نخواهد توانست حکومت روحانیون را به کوتاه آمدن وادارد. برعکس٬این سیاست به تشنج های داخلی و خارجی دامن می زند. ایران در واکنش به تحریم نفت تهدید به انتقام کرده است. محمود بهمنی رئیس کل بانک مرکزی ایران گفت: «ما به این سیاست شریرانه پاسخ خواهیم داد.»
برای مقابله با تهدیدها چندین امکان وجود دارد:
دیپلماسی. این راه بسیار خوشبینانه است. مذاکرات به جایی نرسیده است. حکومت ایران نشان نمی دهد که میلی به گفتگو داشته باشد، بازرسان آژانس دست به سر می شوند.
تحریم های بیشتر. برای این کار باید کشورهای صاحب حق وتوی چین و روسیه همکاری کنند. اما آنها به متحد راهبردی خود از پشت خنجر نخواهند زد.
امکان آخر: ایران صاحب بمب می شود. احتمالاٌ این سناریو برای جامعۀ جهانی آنقدرها هم که نگرانش هستند تهدید کننده نیست. کینِت والتسِ نو واقع گرا در مقاله اش در مجلۀ «فارین افرز» استدلال می کند بمب اتمی باعث توزان قوا میان قدرت ها در منطقه خواهد شد.
اقدام نظامی. این راه نیز واقع بینانه نیست زیرا اهرم های لازم برای تغییر حکومت وجود ندارد. ایالات متحدۀ آمریکا بار دیگر تن به دخالت در خاورمیانه نخواهد داد. از این گذشته توجیه قانونی چنین اقدامی هم بسیار سؤال برانگیز است.
بازدارندگی اتمی. احتمال مؤفقیت این گزینه کم است. برنامۀ آمریکا برای ساختن سپر دفاع موشکی در چک و لهستان با مخالفت روسیه ناکام ماند.
امکان آخر: ایران صاحب بمب می شود. احتمالاٌ این سناریو برای جامعۀ جهانی آنقدرها هم که نگرانش هستند تهدید کننده نیست. کینِت والتسِ نو واقع گرا در مقاله اش در مجلۀ «فارین افرز» استدلال می کند بمب اتمی باعث توزان قوا میان قدرت ها در منطقه خواهد شد.
حکومت ایران خود را در معرض تهدید قدرت اتمیِ اسرائیل می بیند و دنبال منافع امنیتی مشروع است. ایران احتمالاٌ در راه این هدف نخواهد گذاشت که دیگران در برنامۀ اتمی این کشور مانع ایجاد کنند.
چه کسی در پشت قتل دست کم چهار دانشمند اتمی ایران قرار دارد؟ تاکنون گفته می شد مخالفان ایرانی، اجیر شده به دست موساد، مرتکب سوءقصدها شده اند. کتاب جدیدی با این تحلیل مخالف است.
«ما، بگذارید اینطور بگوییم، خلاقیم. در بعضی کارها که می کنیم معمولی نیستیم. و تقریباٌ همه چیز را برای خودمان نگه می داریم.» ( افرایم هالِوی، رئیس سابق موساد)
تصویرهای پژوی خاکستری ۴۰۵ در ژانویۀ امسال در سراسر جهان پخش شد. اتاق ویران ماشین پوشیده شده با روکش پلاستیکی آبی. خون روی ماشین و خیابان. راننده، مصطفی احمدی روشن، استاد دانشگاه و آنگونه که گفته می شود یکی از مدیران مهمترین تأسیسات غنی سازی اورانیوم ایران در نطنز بود. احمدی روشن جان باخت زیرا دو مرد موتورسوار به بدنۀ ماشین او بمب مغناطیسی وصل کردند.
مورد روشن استثناء نبود: از سال ۲۰۱۰ دست کم چهار پژوهشگر ایرانی که با برنامۀ اتمی این کشور مربوط بوده اند در حمله ها کشته شده اند. – ظاهراٌ برای اینکه روند ساخت بمب اتمی را با تأخیر مواجه سازند. تهران تازگی علاوه بر اسرائیل و ایالات متحده دیگر کشورها را هم مسئول این قتل ها اعلام کرده است. وزیراطلاعات ایران حیدر مصلحی گفت سازمان های اطلاعاتی آلمان و فرانسه در سوءقصدها دست داشته اند. یک سخنگوی دولت آلمان توضیح داد «چنین اتهام های بی پایه ای» تفسیر نمی شوند.
مخالفان ایرانی به عنوان مظنونان اصلی
دو کارشناس برجستۀ سازمان های اطلاعاتی مدعی هستند عاملان واقعی را شناسایی کرده اند: دان راویو (گزارشگر شبکۀ تلویزیونی آمریکایی سی بی اسی) و یوسی ملمان (گزارشگر امور اطلاعاتیِ سابق روزنامۀ اسرائیلی هاآرتص) در کتاب تازۀ خود جاسوسان علیه آرماگدون می نویسند واحد ویژۀ سازمان اطلاعات اسرائیل موساد مسئول این قتل هاست. نویسندگان به گفتگوهای خود با مأموران سابق و فعلی موساد استناد می کنند.
کارشناسان تاکنون فرضشان این بود که مخالفان ایرانیِ اجیر شده به دست موساد مرتکب این قتل ها شده اند. مثلاٌ گروه مخالفِ سازمان مجاهدین خلق یا اعضای سازمان کردی پژاک. حکومت ایران با دستگیری افرادی به اتهام قتل این دانشمندان نشان داد از این نظر حمایت می کند. در ۲۴ مه جمال فصیحیِ ۲۴ ساله در تهران نسبت به اتهام قتل یک دانشمند اتمی مجرم شناخته و اعدام شد. دادستانی به او اتهام زده بود که برای اسرائیل کار می کرده است.
«بیش از حد حساس»
راویو و ملمان مخالف این نظر هستند: «روش ها و حمل و نقل و ارتباط و به ویژه بمب های ابتکاری که در قتل ها به کار رفتند بسیار حساس تر از آن هستند که موساد کار را به قاتلان اجیرشدۀ خارجی بسپارد.»
دو کارشناس برجستۀ سازمان های اطلاعاتی مدعی هستند عاملان واقعی را شناسایی کرده اند: دان راویو (گزارشگر شبکۀ تلویزیونی آمریکایی سی بی اسی) و یوسی ملمان (گزارشگر امور اطلاعاتیِ سابق روزنامۀ اسرائیلی هاآرتص) در کتاب تازۀ خود جاسوسان علیه آرماگدون می نویسند واحد ویژۀ سازمان اطلاعات اسرائیل موساد مسئول این قتل هاست. نویسندگان به گفتگوهای خود با مأموران سابق و فعلی موساد استناد می کنند.
نویسندگان می گویند به جای آن واحد ویژۀ موساد به نام «کیدون» (به عبری یعنی سرنیزه) مسئول کشتن دانشمندان اتمی شده است. به باور نویسندگان اعضای کیدون مبتکرتر و شجاع تر و از نظر فیزیکی قوی تر از مأموران معمولی موساد هستند. راویو به فرستندۀ رادیویی WTOP در واشینگتن گفت: «آنها در ایرانند. آنها راه هایی پیدا کرده اند که به ایران بروند و خارج شوند.» به گفتۀ وی ایران کشورهای دیگر را مسئول اعلام می کند تا ضعف خود را در برابر موساد بپوشاند و از تحریم های غرب انتقام بگیرد.
راویو گفت کیدون سالها از طریق خانه های تیمی زیرساختی را ایجاد کرده که «کتاب آموزشیِ» موساد مقرر می دارد. طبق این دستورالعمل قتل ها «عملیات آبی و سفید» بودند، با اشاره به پرچم اسرائیل، تا جلوی برنامۀ اتمی ایران را بگیرند. ابعاد جنگ نامعلوم است. جهان فقط وقتی از آن خبر می شود که حمله های مهمی صورت گیرد.
اینگونه بود که در ۱۱ ژانویۀ ۲۰۱۰ دانشمند اتمی مسعود علی محمدی با بمبی که از راه دور منفجر شد جلوی خانه اش در تهران به قتل رسید. طبق اعلام رسمی وی در سازمان انرژی اتمی ایران مشغول نبود. اما در غرب گفته شد وی در برنامۀ اتمی ایران همکاری می کرده است.
در نوامبر ۲۰۱۰ مجید شهریاری در خودرویش براثر تیراندازی کشته می شود. وی از قرار استاد فیزیک هسته ای در دانشگاه صنعتی شریف در تهران بوده است. این دانشگاه احتمالاٌ پژوهش های پایه ای برای برنامۀ موشکی و اتمی انجام می دهد.
داریوش رضاییِ فیزیکدان در ژوئیۀ ۲۰۱۱ در تهران با شلیک گلوله کشته شد. وی دکتر در فیزیک بود اما طبق اعلام رسمی در برنامۀ اتمی دخالتی نداشت.
در ۱۱ ژانویۀ ۲۰۱۲، دو سال بعد از حمله به علی محمدی، دانشمند اتمی احمدی روشن در خودرویش در تهران به قتل رسید.
نویسندگان کتاب: «سوء قصدها یک هدف مشخص روانی داشتند: قرار بود برای داشمندان مشخص سازند کار برای برنامۀ هسته ای خطرناک است. موساد به این ترتیب به آنها گفت: در کلاس های خود بمانید. کار دانشگاهی خود را انجام دهید، مقاله منتشر کنید، از زندگی دانشگاهی لذت ببرید. اما به ایران برای ساختن بمب کمک نکنید. در غیر اینصورت ممکن است دوران کاریتان کوتاه شود.»
«چیزی بیشتر از یک فرض نیست»
خود موساد طبق معمول در مورد این سوءقصدها سکوت می کند. دولت اسرائیل هم اظهار نظری نمی کند. از اینرو نمی توان از محافل رسمی انتظار تأیید نظریه های راویو وملمان را داشت. اما این نظریه ها به بحث در بین کارشناسان سازمان های اطلاعاتی دامن می زنند. برای نمونه ریچارد سیلوراستاین وبلاگ نویس که او هم فرد بسیار مطلعی در امور امنیتی اسرائیل است اظهارنظر کرد. در وبلاگش تیکون اولام نویسندگان کتاب را متهم کرد کار موساد و به ویژه واحد مخصوص کیدون را گنده می کنند.
وی این ادعا را که مأموران موساد و نه مثلاٌ مجاهدین خلق مسئول این قتل ها بوده اند به اندازۀ کافی مستند نمی بیند. سیلوراستاین خرده می گیرد: «بیشتر از یک فرض نیست. حتی منابع ناشناس هم اعلام نمی شوند.» تعجبی ندارد: سیلوراستاین کوتاه زمانی بعد از سوءقصد به احمدی روشن از نظر دیگر حمایت کرده بود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر