روایت گری روزهای سخت، جان سختی می خواهد. آدم باید کفش های آهنین بپوشد و سپر آهنین در مقابل گرفته پای در سرزمین عجایب بگذارد. چرا عجایب؟ یعنی جنگ میان آدم ها عجیب نیست؟ آن هم بر سر لقمه ای نان اضافی یا یک وجب جای اضافی و چند سکه مال اضافی؟! جنگ میان آدم ها عجیب است حتی اگر همه صفحات تاریخ پر شده باشد از تقابل میان آن ها برسر مال دنیای زبون و دون. چه فرق می کند که جغرافیای تاریخی این تقابل سرزمین های شرقی باشد یا غربی؟ چه فرقی دارد که این تقابل و ستیزه جویی درون مرزی باشد یا برون مرزی؟
اصل جنگ و درگیری و کشتار مذموم است و روایت گری آن به اندازه جلوگیری از آن و توقفش سخت است.
و ژیلا روایت گر روزهای سخت بود در کشورهای همسایه. قلمش روان و دلنشین و دلش مهربان و آرامش طلب و صلح دوست. ژیلا دوست آدم های خوب بود و با دیدن آدم های بد اخمش درهم می رفت. چرا اخم ها درهم نرود با دیدن بدی و پلیدی؟! مگر نه این که خداوند فطرت انسان را پاک آفریده و او را دوست دار خوبی ها و زیبایی ها و دوست دار طبیعت و هواخواه حقیقت آفریده است؟! نرمی و ظرافت و متانت و صداقت ژیلا و دوست داشتن همه خوبی ها در اطراف و اکناف عالم و در کشورهای همسایه و چرا راه دور برویم در همین سرزمین مادری که جای تعجب ندارد! آن چه اعجاب آور است زشتی ها و نژندی هایی است که بیش از سه سال بر شهروندان این خطّه زرین از جغرافیای عالم تحمیل می شود. و اعجاب آورتر پسندیدن این زشتی ها و پلشتی ها توسط کسانی است که فاصله شان با آدمیت روز به روز بیشتر می شود.
اعجاب آور آن است که دروغ جای حقیقت بنشیند و نابرابری جای عدالت و نفاق جای راستی و بزه جای درستی و ناهنجاری جای هنجار و نابسامانی جای سازوارگی و نفرت جای محبت و شقاوت جای شفقت و فراق جای قربت و کینه جای عشق و صفا! براستی مگر بیان کژاندیشی ها و کژرفتاری ها گناه راوی است! راوی مانند رود زلال و مانند نسیم آرام و مانند دریا بخشنده و مانند زمین مهربان و مانند آسمان و آن چه در آن است بلندنظر و مانند طبیعت باصفاست. چه کند که جا به جایی ها کار را در روایت خوبی سخت کرده است. این بار نه در کشورهای همسایه نه در کشورهای منطقه نه در دوردست ها، چرا راه دور برویم درهمین نزدیکی، در سرزمین مادری!
ژیلا را با روایت گری هایش می شناختم و بهمن را به واسطه ژیلا. زوجی همکار که سوگند یاد کرده بودند دروغ را در سرزمین اهریمن مدفون گذاشته و روی زمین خدا حق گو و عدالت طلب باشند که فطری انسان هاست. جرم این زوجِ همکارِ عاشق، حق گویی است و عدالت طلبی و زبان سرخشان در گرو سوگندی است حرفه ای برای پاس داشت قلم در مسیر حق سرایی و حق نگاری.
روزهای سختی بر اهل قلم و اهالی مطبوعات گذشت در زمان زنجیر کردن مطبوعات آزاد و این زوج همکارِ همراه، سختی زیادی کشیدند مانند زوج های دیگری که کمابیش مزۀ زندان و انفرادی و بازجویی های سخت و روزهای سخت را چشیدند و بعضی شان هنوز در حال چشیدن مزه محرومیت از حقوق اولیه یک زندانی هستند. مانند مهسا و مسعود. ولی این روزها از جمله سخت ترین روزهایشان است. روزهای جدایی و بی خبری. جدایی و دلهره. جدایی و خیال پردازی های عجیب و غریب که اگر نباشد لطف خدا و آرام بخشی او انسان را تا مرز جنون می کشاند.
روزهای سختی که همه ما خانواده های زندانیان سیاسی آن را در روزهای پس از کودتا تجربه کردیم و برای بعضی هایمان تمامی ندارد تا آخرین روز حبس ها و حصرهای ناجوانمردانه.
من اما به مثابه شاگرد کوچک مدرسه تاریخ به خواهر عزیزم ژبلا در آستانه ماه پربرکت رمضان نوید روزهای خوب را می دهم. روزهایی که چند سال بعد می شود خاطره و خاطره هایی که پر است از قهرمان هایی که متعلق به سرزمین های اسطوره ای و افسانه ای نیستند. قهرمانانی آشنا که برای قهرمان شدن تنها سلاحشان پای بندی به پیمانی بود که روز الست با خدایشان بستند. به خواهرم ژبلا و همه ژیلاهای زمانمان نوید روزهای سپید را می دهم که فرزندان ایران داستان های زیادی از دلاوری های زنان و مردان کشورشان به خاطر سپرده اند تا برای فرزندان خود بگویند و چه ترانه ها و سرودهای سرورآفرینی که در فردایی نزدیک، کودکان شهرمان در کوچه ها و خیابان ها تکرار خواهند کرد و چه نام های بلندی که در دهان ها می گردد و چه افتخاری که ارمغان امروز برای فردا خواهد بود با پایداری ما و خواهران و برادران سبزمان که سرافراز ایستاده اند و رنج زندان را به طعن رندان ترجیح داده و سختی ها را به بهای حاکمیت عدالت و معنویت و آزادی به جان می خرند.
برای ژیلای عزیزم صبری دوچندان تمنّا دارم. و توانی مضاعف برای روایت گری این روزهای سخت که ناظران در حیرت فرزندخواری انقلاب ما نشسته اند و ایستادگی ما و فرزندانمان را در برابر زورآزمایی قدرتمداران چکمه پوش تحسین می کنند.
«این نیز بگذرد» تنها یک مسکّن برای دردهای طاقت فرسای ما نیست بلکه یک واقعیت است که از درازنای تاریخ خود را به امروز ما رسانده است «این نیز بگذرد» یک جمله تکراری نیست که این روزها در دهان ها می گردد و از دیگری به ما می رسد و از ما به دیگری بلکه حقیقتی است که دیروز به ما نشان داده و امروز به فردا خواهد نمایاند. «این نیز بگذرد» خواه ناخواه روایت هر روز ماست!
این نیز بگذرد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر