-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
شکست پیاپی گفتگوها بر سر برنامه جنگ افزارهای هسته ای ایران، در نشست اخیر سوم جولای در استانبول ادامه یافت و چنین شکستی هیچ جای تعجب ندارد. واژه بازیهای اخیر میان پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل به علاوه آلمان، گروه 5+1، اوج تلاشهای بی سابقه دیپلماتیک 10 سال اخیر است. این تلاشها بر پایه فرض نادرست موافقت ایران با تحویل جنگ افزارهای هسته ای پس از چندین دهه تلاشش برای ساخت اینگونه تسلیحات شکل گرفت .
اکنون پس از این همه تلاش، دیگر هیچکس استدلال نمیکند که پایان شب سیاه گفتگوها سپید است . بیشترین امید، به ویژه امید پرزیدنت اوباما این است که بیهودگی آشکار سیاست آخرین دور وانمودها و واژه بازی ها، پیش از انتخابات ششم نوامبر امسال امریکا، منجر به حمله اسراییل به برنامه هسته ای ایران نمی شود. اوباما از حمله اسراییل به ایران بیش از اتمی شدن ایران می هراسد، به دلیل این سوء تفاهم که گمان میکند میتوان ایران هسته ای را در کنترل کرد و بر حذر داشت. بدتر از آن اینکه ایران کاملاً به طرز فکر اوباما آگاه است و هیچ دلیلی نمیبیند که در صورت انتخاب دوباره اش این طرز فکر خود را تغییر دهد.
امروز دیگر بدیهی است که تحریم ها علیه برنامه هسته ای ایران، تنها مایه خشنودی دل پیش برندگان این برنامه است که گمان کنند دستی جنبانده اند و «کاری کرده اند». این برنامهها، برنامه هسته ای را به طور موثری محدود نمیکند و رژیم ملاها را نیز با یک رژیم ضد سلاح اتمی جایگزین نخواهد کرد. این تحریم ها در کنار کمکهای مادی به جبهه پهناور مخالفان رژیم ایران میتواند به بی ثبات کردن حکومت تهران کمک کند ولی بدبختانه نه دولت بوش و نه دولت اوباما از این آزمون نمره نیاورده اند. و حتا تیم اوباما باور ندارد که تحریم ها برنامه تسلیحات اتمی ایران را متوقف کند.
مثلاً هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه در تاریخ 30 ژوئن (تقریبا دو هفته پیش) گفت که «اکنون تمرکز ما بر زیر فشار گذاشتن ایران است و بر این باوریم که تحریم های اقتصادی ایران را به مسیر مذاکره باز خواهد گرداند.» که البته چنین گفتههایی خود گویاست که چه فاصلهای با توقف برنامه تسلیحاتی ایران داریم. علاوه بر این ،توافق یا یک داد و ستد بر مبنای گفتگو چه شکلی خواهد داشت؟ هدف این است که ایران را از دستیابی به سلاح هسته ای باز داریم. تهران آشکارا بر خلاف این می خواهد. سازش بر سر چه؟ اینکه ایران اجازه داشته باشد یک برنامه کوچک جنگ افزار را دنبال کند؟ حتا پر جوش و خروش ترین حامیان اوباما پیش روی مردم با چنین نتیجهای کنار نخواهند آمد.
مشکل اساسی این است که امروز دیگر هیچ تحریم مؤثر قابل اجرایی وجود ندارد که حکومت ایران را از دنبال کردن آرمانه ای هسته ای اش باز دارد. یک دهه قبل یا پیش تر از آن چنین چیزی امکان داشت، ولی حتا همان هنگام هم به همکاری کامل روسیه، چین و دیگران نیاز میبود، با تحریم هایی جامع و با پشتوانه نه مثل تحریم های کذایی امروز. آن روز هم باید تحریم هایی میبود که ایران را کیش و مات کند نه اینکه در تقلب و دور زدن این تحریم ها چنین پیروزمند باشد. به هر حال این فرصت نظری، مدت هاست که از دست رفته است.
در عوض، عناصر عملیاتی اوباما استدلال میکنند که ایران در صورتی که مجاز به نگه داشتن برنامه هسته ای صلح آمیز زیر نظارت بین المللی باشد، برنامه تسلیحاتی اش را متوقف خواهد کرد. از آن جایی که ایران با صدای بلند اعلام کرده که بلند پروازی های تسلیحاتی ندارد، هنگام نظریه پردازی شاید این داد و ستد آسان به نظر بیاید. ولی هم دولت بوش و هم اوباما به اشتباه افتاده اند که گمان کردهاند که ایران بدون تغییر بنیادی رژیم حق دارد فعالیتهای اتمی صلح آمیز داشته باشد. هیچ ملتی که به گونه وحشتناکی تعهدات بینالمللی خود را نقض کرده باشد حق ندارد از مزایای همان تعهد نامه بهره مند شود. ایران، با دنبال کردن فعالیتهای تسلیحاتی، در واقع پیمان منع گسترش جنگ افزار هسته ای را زیر پا نهاده است. تهران هیچ اعتباری ندارد. ملاها هرگز با ساز و کار مزاحمی که بتواند تقلب برنامهریزی شده شان را رو کند موافقت نمی کنند، اگر هم با دولت های خارجی کنار بیایند و ضعف خود را آشکار کنند تنها به این دلیل اساسی خواهد بود که مخالفت های داخلی ایران تحریک نشود و موجودیت رژیم را به خطر نیفکند.
بسیاری از آنهایی که بر این باورند که موضع دیپلماسی شکست خورده، هنوز از برنامه تحریم ها پشتیبانی می کنند. امیدوارند حملات ویروسی کامپیوتری و حتا کشتارهای هدفمند بدون نیاز به نیروی نظامی برنامه هسته ای، ایران را متوقف کند. در واقع سالیان سال چنین اقداماتی در جریان بوده اند بدون آنکه شاهدی گویای کند شدن برنامه هسته ای ایران باشد. و دلیل هم دارد. دلیلش این است که تمام این گام ها پاسخی راهبردی است که در مسیر زمان جا می افتد، در حالی که ایران برای چنین ضرورت استراتژیکی از دید خودش- اشتیاق واقعی دارد.
در کنار این فرماندهان نظامی از راه آموزش یا تجربههای غم انگیز یاد میگیرند که با به کارگیری تدریجی مهمات، هم نتیجه جنگ را از دست می دهند و هم مهمات را. و یاد میگیرند که با به کار گیری ساز و کارها و (گفتگوهای) ضدهسته ای، برای ایران موقعیت تنظیم و استقرار قوا و اقدام متقابل فراهم شده است.
اگر مفسران و اهالی رسانهها ظرفیت توجه بیشتر و طولانیتری به این مسأله نشان میدادند تاریخچه 10 سال تحریم علیه ایران را به یاد می آوردند. تحریم هایی یکجانبه از سوی آمریکا و ژاپن و دیگر کشورها و از همه گستردهتر از سوی اتحادیه اروپا و حتا گستردهتر، تحریم های شورای امنیت. تحریم، گاو آهن را از دست ایران نگرفته و ایران به شخم زدن خود ادامه می دهد. مدیر سازمان اطلاعات آمریکا ژنرال جیمز کلاپر، نیز در ماه ژانویه (اوایل سال میلادی جاری) اعلام کرد که تحریم تاکنون موجب تغییر رفتار و سیاست ایران نشده است.
ایران سالیان سال احتمال تحریم را در نظر گرفته و برای آن پیشبینی دارد. تحریم برای ایران داستان امروز و دیروز نیست. برخی تحریم ها با برنامه ریزی های پیشرفته شان، حتا پیش از آنکه به مرحله عمل برسند برایشان چارهجویی می شود. برای مثال وکلای تحریم یک بار تأیید کردند که منع صادرات محصولات و مشتقات نفت پالایشی به ایران، بهره گیری از این واقعیت است که ایران با وجود این که صادر کننده عمده نفت است، ظرفیت پالایشگاهی اش جوابگوی نیاز داخلی نیست. در پاسخ، ایران با تأمین سرمایهگذاری از چین و یا هر کجای دیگر به تقویت ظرفیت پالایشگاهی پرداخت و به طور چشمگیری یارانه گاز سوخت خانگی را کاهش داد تا با بالا رفتن بهای سوخت، تقاضای جاری را کم کند. و به این شیوه گام های موثری برداشت تا از ثروت هنگفت گاز خود در فراهم کردن سوخت ناوگان وسایل نقلیه شهری و نظامی بهره جوید. امروز دیگر تحریم نفت پالایش شده دیگر به عنوان گزینه موثری مورد بررسی قرار نمی گیرد.
به ما گفتهاند که آخرین دور تحریم های مالی و تحریم نفت، متفاوت است ولی تحلیلگران بر این باورند که این دور نیز تحریم ها با شکست روبرو میشوند زیرا استثناهای گسترده ای که دولت اوباما برای تحریم ها قائل می شود، سست انگاری های اتحادی اروپا در اجرای تحریم و تقلب گسترده ایران و پراکندن اطلاعات نادرست از سوی این کشور نمیگذارند تحریم ها به جایی برسند. ایران از افزایش قیمت نفت که از اوایل دهه 2000 شروع شد ذخایر بزرگ ارز خارجی خود را انباشته است. شیوههای جهانی پول شویی را طراحی و به کار گرفته است و آمار خلاقانه ولی نادرستی را به معرض استفاده میگذارد و هچنین از چنان شیوههای قدرتمند قاچاق نفت بهره میگیرد که کارتل های مواد مخدر را به حسادت وا می دارد. و شاید از همه مهمتر اینکه ملاهای تهران اراده ای بیش از اراده دولت اوباما دارند که در هر قضیه ای بر او می چربد.
با این که فشار تحریم ها هر روز اوضاع اقتصاد را دردناک تر میکند (که این نقطه منطقی بحث است) با این همه حتا پس از گفتههای آقای کلاپر در ماه ژانویه نیز تاکنون هیچکس نتوانسته ردی از شواهدی بیابد که با وجود کمال احسن تحریم های تازه، ایران تغییر رفتار داده باشد.
تنها شواهدی که از ایران دیده شد آزمایش موشکی اول ژوئیه بود و زیر و رو کشیدن ها و قدرت نمایی های کلی و خودپسندی در گفتگوهای 5+1. گفتگوهای زیادی درباره «وحدت پنج کشور عضو شورای امنیت» میشود ولی درواقع روسیه و چین به خاطر سود ملی خود دلایل کافی دارند که ایالات متحده از این ماجرا پیروز بیرون نیاید. حتا اگر روسیه و مسکو هم واقعاً با ایران هسته ای مخالف باشند به خاطر دلایل گسترده خودشان نخواهند گذاشت ایران در برابر اراده غرب به زانو در آید. درست همانگونه که به پشتیبانی از حکومت اسد در سوریه ادامه می دهند، دست نشانده ای به نام ایران که نه نفت دارد و نه برنامه تسلیحاتی اتمی خاص خود را دنبال میکند به عنوان ابزاری برای کنترل قدرت آمریکا در دست چین و روسیه قرار خواهد داشت. و در این مسیر تاکنون موفق بوده اند.
تمرکز بر روی اقدامات نصفه و نیمه،به سادگی زمان بیشتری در اختیار تلاشهای اتمی تهران خواهد نهاد. اگر فرض را بر این باور فروتنانه بگذاریم که عوامل اطلاعاتی ما در ایران چندان بینقص هم نباشند، باید اذعان کنیم که ایران ممکن است از آنچه که ما گمان میکنیم به دستیابی جنگ افزار هسته ای نزدیکتر باشد. و هر روز که میگذرد به سادگی به سود تهران است.
در مسابقه میان تحریم های غرب، دور گفتگو ها و دستیابی ایران به جنگ افزار هسته ای، تلاشهای هسته ای ایران به خط پایان مسابقه نزدیکتر است. از جایی که تمام گزینه ها، پیاپی شکستخورده اند خیلی دور نیست زمانی که با این پرسش روبرو شویم: آیا زمانی که مجبور به انتخاب گزینه زور شویم آمادگی تدافع هوایی ما به اندازه ایران بهینه خواهد بود؟ و یا به سادگی به ایران اجازه میدهیم که از جنگ افزار هسته ای بهره مند شود و با این پندار به سر خواهیم برد که شاید بشود ایران را تحت کنترل گفت و یا این که نکند ایران از جنگ افزار خود استفاده کند؟ ثانیه ها به شتاب می گذرند و چرخ های سانتریفوژ می گردند.
از: جان بولتن // در: آلجمینر
جان بولتون، سفیر سازمان ملل در سال 2006 و 2006 و محقق ارشد مؤسسه اینترپرایز امریکاست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر