-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
بیمارستان شلوغی در شمال غرب ایران تلاش می کند که از پس کشته و زخمی های دو زمین لرزه قدرتمند برآید. زمین لرزه ای که نزدیک به 300 کشته بر جای گذاشت. امدادگران هنوز در تلاشند تا به روستاهای دور افتاده راهی بیابند.
هزاران تن در ازدوگاه های موقت و یا در خیابان شب را به صبح رسانده اند.زمین لرزه شنبه تاکنون حدود 60 پس لرزه داشته و این پس لرزه ها همچنان ادامه دارند. طاهر ساداتی، عکاس محلی از راه تلفن می گوید: «خانه برخی از مردم ویران شده و همه دام هایشان کشته شده اند.» وی ادامه داد: «مردم به کمک نیاز دارند؛ آنها به لباس گرم، چادرهای بیشتر، پتو و نان نیازمند اند.»
به نظر می رسد بیشترین آسیب و تلفات از روستاهای اطراف شهر اهر، ورزقان و هریس در نزدیکی شهر بزرگ تبریز بوده باشد.
فرماندار محلی اهر به خبرگزاری نیمه دولتی فارس گفت: «زلزله نزدیک به 300 کشته و بیش از 2600 زخمی بر جای گذاشت.»
احمد، 41 ساله ساکن تبریز می گوید:« پسرعمویم در یک روستا در نزدیکی اهر جان باخته و جسدش پیدا شده است.»
«هیچ کس نمی داند چه بر سر همسر و دو دختر وی آمده است. دخترانش 4 و 7 ساله اند.» احمد می گوید: «می ترسیم که اگر امدادگران به موقع نرسند آنهایی که هنوز زنده اند هم جان خود را از دست بدهند.»
اما پرس تی وی، تلویزیون انگلیسی زبان ایران به نقل از مقامات ایرانی گزارش کرد که عملیات نجات بعد از ظهر یکشنبه به پایان رسیده است.
محمود مظفر، رییس هلال احمر به خبرگزاری مهر گفت که نزدیک 16 هزار نفر در مناطق آسیب دیده از زمین لرزه در پناهگاه های اضطراری اسکان موقت داده شده اند. همچنین 44 هزار بسته مواد غذایی و 5600 چادر به وسیله کارکنان هلال احمر در میان مردم زلزله زده توزیع شده است.
اما محمد حسن نژاد، یک عضو مجلس هشدار داد که اگر تلاش های امدادی به سرعت به افراد آسیب دیده نرسد، آمار کشته شدگان به سرعت افزایش خواهد یافت.
وی به خبرگزاری دانشجویان ایران گفت: «هنوز هم گروه امداد به بسیاری از روستاها نرسیده اند زیرا در شرایط عادی رفتن به این روستاها چندین ساعت طول می کشد. وی گفت: «در حال حاضر، جاده ها بسته شده اند و تنها می توان از طریق هوایی به این روستاها رسید.»
عکس ارسال شده در وب سایت های خبری ایران اجساد بسیاری، از جمله کودکان را نشان داد که بر کاشی های سفید سردخانه اهر افتاده اند و کارکنان پزشکی اهر غروب روز شنبه در هوای آزاد به درمان زخمی ها می پردازند. تصاویر دیگری نشان می دهد امدادگران کسانی را از زیر آوار بیرون می کشند که برخی از آن ها زنده و بسیاری دیگر جان باخته اند.
بیمارستان های تبریز، اردبیل و شهرهای دیگر در نزدیکی محل زلزله بسیاری از مجروحین را در خود جای داده اند. رسانه های ایران می گویند که صف های طولانی بازماندگان زلزله در انتظار درمان اند.
آیدین، شهروند تبریزی دیگر می گوید که روز شنبه رفته است تا در یک بیمارستان محلی خون هدیه بدهد. کارکنان بیمارستان تلاش می کردند هجوم بیماران را ساماندهی کنند. وی می گوید: بیشنر زخمی ها به وسیله خانواده هایشان به بیمارستان برده شده بودند که این نشان دهنده کمبود آمبولانس است.
آرش، دانشجو و ساکن اهر از طریق تلفن می گوید: ظرفیت بیمارستان 120-تختخوابی اهر تکمیل شده بود.» جاده باریک بین اهر و تبریز به خاطر ازدحام قربانیانی که تلاش می کردند به به بیمارستان برسند بسته شده بود.
وی می افزاید: «مردم ترسیده اند و به خانه های خود بر نمی گردند. می ترسند که ساختمان ها امن نباشند.»
سازمان زمین شناسی ایالات متحده زلزله روز شنبه وقوع زمین لرزه ای را 6.4 ریشتر اندازه گیری کرد و اعلام کرد که 37 مایلی شمال شرق تبریز را لرزاند. یک مرکز تجاری دور از مناطق تولید نفت و تاسیسات هسته ای شناخته شده در نزدیکی محل زلزله هست.
زمین لرزه دوم به قدرت 6.3 تنها 11 دقیقه پس از اولین زلزله در نزیدکی زرقان، 30 مایلی شمال شرق تبریز را لرزاند.
«بیش از 1،000 روستا در منطقه زلزله قرار گرفته اند.» احمد رضا شجیعی از مقامات هلال احمر با گفتن این نکته افزود: «حدود 130 روستا دچار بیش از 70٪ خسارت و 20 روستا به طور کامل تخریب شده اند.»
ایران بر سر تقاطع گسل خطوط زلزله قرار دارد و در سال های اخیر چندین زمین لرزه ویرانگر را متحمل شده است. زلزله 6.6 ریشتری در سال 2003 که شهر تاریخی بم را با خاک یکسان کرد و 31 هزار کشته بر جای گذاشت از جمله این زمین لرزه ها بودند.
زمین لرزه شنبه، استان آذربایجان شرقی را لرزاند. این استان، منطقه ای کوهستانی است و از سمت شمال در همسایگی کشورهای همسایه آذربایجان و ارمنستان قرار دارد.
ساختمان های تبریز، مرکز استان، با اصول زلزله ساخته شده اند و به گزارش ایسنا، هیچ کس در این شهر کشته نشده و یا صدمه ندیده است.
ولی خانه و محل کسب و کار در روستاهای ایران اعلب از بلوک های بتنی و یا خشت ساخته می شود که با زمین لرزه ای قوی به راحتی فرو می ریزند.
سرویس مطبوعاتی کرملین گفت رئیس جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین، روز یکشنبه با ارسال تلگرافی به رئیس جمهور ایران، محمود احمدی نژاد، ابراز همدردی و کمک کرد. وی گفت: پاپ بندیکت شانزدهم از مسیحیان می خواهد برای قربانیان زمین لرزه ایران دعا کنند.
کشیش یسوعی ایتالیایی پائولو دال اُگلیو که ده ها سال است در صومعۀ مار موسی الحبشی در سوریه برای گفتگو بین مسلمانان ومسیحیان و ترویج فرهنگ مهماندوستی فعالیت می کند خواهان سوریه ای است بی طرف و دمکراتیک. وی سوریه ای را می خواهد «که در بازی های ژئوپولیتیکی شرکت نکند و بی طرف بماند.»، بی طرف همچون اتریش در جنگ جهانی دوم. امکان ندارد! خیلی دیر شده است! سوریه مدتهاست توپ بازی قدرت های منطقه ای و قدرت های جهانی شده است.
جمهوری اسلامی ایران، همانگونه که کنفرانس شکست خوردۀ سوریه در پنجشنبه در تهران نشان داد، به شدت دخالت می کند. عربستان سعودی و امیرنشین قطر و ترکیه نیز همینطور. گرچه دیکتاتوری روحانیون شیعه در ایران اسد را هم پیمان خود می بیند، در حالیکه پادشاهی دیکتاتوری سنی عربستان و جمهوری دین جدا خواهِ ترکیه به دنبال سرنگونی اسد هستند، با این وجود این سه قدرت منطقه ای مشترک هایی دارند: یکم، هماهنگی کنونی بین مسلمانان و مسیحیان سوریه برای آنها در بهترین حالت اهمیت کمی دارد (ترکیه)، و در بدترین حالت الحاد (ایران، عربستان سعودی) است. دو دیگر آنکه اینان نمی خواهند از ایجاد کشوری دمکراتیک و مبتنی بر قانون حمایت کنند بلکه ثبات و پیش بینی پذیر بودن می خواهند. و سوم، در خواب هم نمی بینند که سوریه را به سوری ها واگذار کنند و خود از بازی کنار روند.
کشورهای همسایه نشان می دهند که به کجا منجر می شود: لبنان – روزگاری سوئیس مشرق زمین «و تنها کشور عربی با اکثریت مسیحی» – هیچگاه کمر راست نکرد که توپ بازی قدرت های بیگانه (از جمله سوریه) و آوردگاه جنگ نیابتی شده بود. عراق – کشوری که در آن با وجود حکومت سرکوب گر صدام حسین حدود ۸۰۰ هزار مسیحی زندگی می کنند و توانستند جان سالم به در ببرند – با دخالت نظامی در سال ۲۰۰۳ دچار از هم گسیختگی و وحشتِ هر روزه شد. از این رو باید به سوری ها هشدار داد: دستان بسیاری در حال حاضر به آنها کمک نظامی و مالی و سیاسی عرضه می کنند اما هیچکدام پاک نیست، هیچکدام عاری از منافع شخصی نیست.
آنچه برای قدرت های منطقه ای صادق است در مورد قدرت های جهانی هم صدق می کند: روسیه و چین هنوز از اسد حمایت می کنند، در حالیکه آمریکا و اروپا به دنبال سقوط اویند. با این وجود اینها نیز اشتراکات زیادی دارند: سرنوشت مسیحیان سوری پایین تر از آستانۀ درک آنهاست. کشوری مبتنی بر قانون و دمکراسی برای آنها کمتر از ثبات منطقه ای و پیش بینی پذیری اهمیت دارد. و آنان به هیچ رو در این فکر نیستند که سوریه را به سوری ها واگذار کنند بلکه می خواهند منافع ملی خود را پیش ببرند. از این رو شعاری شبیه به دکترین مونرو (منظور رئیس جمهور آمریکا جیمز مونرو است در قرن نووزدهم – م) مبنی بر«سوریه را به سوری ها واگذارید!» گوش شنوایی پیدا نمی کند. به جای آن، بحران های منطقه ای بین تهران و آنکارا و ریاض، و نیز منافع قدرت های جهانی کشور را هرچه بیشتر دچار از هم گسیختگی و وحشت می کند.
کشورهای همسایه نشان می دهند که به کجا منجر می شود: لبنان – روزگاری سوئیس مشرق زمین «و تنها کشور عربی با اکثریت مسیحی» – هیچگاه کمر راست نکرد که توپ بازی قدرت های بیگانه (از جمله سوریه) و آوردگاه جنگ نیابتی شده بود. عراق – کشوری که در آن با وجود حکومت سرکوب گر صدام حسین حدود ۸۰۰ هزار مسیحی زندگی می کنند و توانستند جان سالم به در ببرند – با دخالت نظامی در سال ۲۰۰۳ دچار از هم گسیختگی و وحشتِ هر روزه شد. از این رو باید به سوری ها هشدار داد: دستان بسیاری در حال حاضر به آنها کمک نظامی و مالی و سیاسی عرضه می کنند اما هیچکدام پاک نیست، هیچکدام عاری از منافع شخصی نیست. افزون بر این، مداخله گران خارجی به ندرت به آنچه دنبالش هستند می رسند. اینگونه بود که دخالت آمریکا در عراق دست بر قضا ایران را تقویت کرد – برخلاف منافع آمریکا و متحدانش در اسرائیل و عربستان سعودی. آمریکایی ها و سعودی ها اکنون می خواهند این اشتباه را در سوریه اصلاح کنند، کشوری که ایران قرار است متحدش بشار اسد را از دست بدهد و ریاض شریک سنی جدیدی بیابد. در هر حال حق تصمیم گیری نسبت به سرنوشت خود این نیست.
در کشورهای عرب خلیج فارس هم از جنبش اعتراضی عربی نگرانی وجود دارد. اما تاکنون با پول و خشونت و ورزیدگی آن را سرکوب کرده اند.
جنگ در سوریه و نا آرامی ها در مصر پنهان می دارند که در کشورهای عرب خلیج فارس هم پیامدهای قیام های سال ۲۰۱۱ همچنان تأثیر گذارند. گردشی در شهرهایی چون دبی و دوحه و منامه برای لحظه هایی باعث می شوند که آدم فراموش کند اصلاٌ کجاست: یعنی نه در آمریکا بلکه در شبه جزیرۀ عرب. زنان مسلمان با حجاب کامل در کنار زنان بلوندِ شلوارک پوش با پاهای کشیده به مرکزهای خرید پرشمار می روند.
این واقعیت در بین بسیاری از بومیان فقط به بحران هویت جدی منجر نمی شود. شیوۀ زندگی غربی در تضاد آشکار با رفتار حاکمان کشورهای عرب خلیج فارس است که از دادن آزادی های سیاسی هراس دارند. اینکه برای نمونه امارات متحده عربی می کوشد با همکاری با دانشگاه های نخبۀ غربی مانند سوربن برداشت آزادی فکری را به نمایش بگذارد نیز نمی تواند اذهان را فریب دهد. نه که از آزادی خبری نیست بلکه برعکس، تمایلی روز افزون وجود دارد که مخالفان را از ترس بهار عربی سرکوب کنند.
همین هفتۀ گذشته، طبق اعلام مرکز حقوق بشر بحرین دست کم ۳۹ فعال را که برای دمکراسی بیشتر تظاهرات کرده بودند بازداشت و با برخی از آنها بدرفتاری زیادی کردند. در امارات متحده عربی به گزارش ناظران حقوق بشر دست کم ۵۰ نویسنده و وبلاگ نویس و وکیل بازداشت شده اند، فقط ۳۶ نفر آنها از میانۀ ژوئیه به این طرف: «اینان بازداشت می شوند چون فقط از دولت امارات انتقاد کرده اند یا چون عضو گروهی از مخالفان که فعالیتشان هم صلح جویانه است بوده اند.»
آرام کردن با رفاه مادی
حاکمان امارات متحده عربی عملکرد خود را با به اصطلاح هدف های ضد امنیت ملی این گروه که بنا بر ادعا از خارج هدایت می شوند توجیه می کنند. استخدام مزدوران خارجی در نیروهای امنیتی امارات و بحرین نشان می دهد که حکومت های عرب خلیج فارس این تهدید را جدی می گیرند. – خارجی ها بیم کمتری دارند که علیه مردم بومی اقدام کنند.
بومیان را قرار است، با درآمدهای ناشی از فروش نفت و گاز، با رفاه مادی آرام نگاه دارند، برای نمونه دادن شغل های دولتی یا بهداشت و درمان رایگان. اما اغلب کافی نیست، و به ویژه در کشورهای کمتر ثروتمندی مانند عمان و بحرین در این فاصله میزان بیکاری جوانان بالا رفته است. در این دو کشور در بهار ۲۰۱۱ اعتراض هایی صورت گرفت. وضعیت در بحرین که قیام به دست نیروهای امنیتی با سبوعیت سرکوب شد به دلیل تبعیض علیه اقلیت شیعه پیچیده تر هم می شود.
در عربستان، قدرت محافظ پادشاهی بحرین، مشکل دیگری هم آشکار می شود: تبذیر و فساد که در عربستان بسیار گسترده است با برداشت مردم محافظه کار از اسلام نمی خواند. خانوادۀ حاکم در سعودی گرچه با روحانیون بسیار سنتی ساخته است و در ازای حمیات بی چون و چرایی که آنها از حکومت می کنند علاوه بر کمک های مالی به آنها آزادی های گستردۀ مذهبی هم می دهد. اما تضاد بین تعقیب زنانی که رانندگی می کنند توسط پلیس مذهبی از یک سو و شاهزادگان جوانی که زندگی تجملی و اشرافی دارند از سوی دیگر، در حالیکه میلیون ها نفر در منطقۀ خلیج فارس در فقر به سر می برند برای همه آشکار است.
دخالت در سوریه هم به این کار می آید که حکومت های خودکامۀ کشورهای عرب خلیج فارس را با ثبات کند. به این ترتیب شیوخ با یک تیر دو نشان می زنند: از طرفی می توانند به خود ببالند که از انقلاب در سوریه حمایت می کنند. از طرف دیگر با این کار ایران، مهمترین متحد سوریه را، ضعیف می کنند. از این رو تعجبی ندارد که عربستان سعودی و قطر در کنار ترکیه نقشی رهبری را در حمایت مالی و تسلیحاتی از شورشیان سوری برعهده گرفته اند.
شیوخ برای طفره از اصلاحات سیاسی بنیادی از اهرم سیاست خارجی هم استفاده می کنند. تاکنون با این کار نه تنها مؤفق بوده اند بلکه حتی توانسته اند از قیام ها برای خود استفادۀ راهبردی کنند. کشورهای انقلابی که از نظر اقتصادی خیلی ضعیف شده اند، مانند مصر که در این فاصله به دست اخوان المسلمین اداره می شود، وابستۀ میلیاردهای نفتی حکومت های سلطنتی خلیج فارس هستند. و دولت های این کشورها می دانند که چگونه از این پول استفاده کنند تا انقلاب ها به کشورهای آنها سرایت نکند.
رئیس پلیس دبی ضاخی خلفان تازگی هشدار داد: «برادران و دولت های آنها در دمشق و شمال آفریقا باید بدانند خلیج فارس خط قرمز است. (...) ما باید مراقب و هوشیار باشم زیرا هرچه این گروه ها بزرگ تر شوند به همان میزان محتمل تر است که مشکل ایجاد کنند.» بدین ترتیب معلوم است که امروز چه کسی تعیین کننده است. اخوان المسلمین مصر باید فعلاٌ کوتاه بیایند و به سعودی ها اطمینان دهند که نمی خواهد انقلاب را به منطقۀ آنها صادر کند. تنها خانوادۀ سلطنتی قطر خارج می زند – اینان در زمان مبارک هم مناسبات خوبی با اخوان المسلمین داشتند و اکنون مایلند از آن بهره برداری کنند.
در پایان دخالت در سوریه هم به این کار می آید که حکومت های خودکامۀ کشورهای عرب خلیج فارس را با ثبات کند. به این ترتیب شیوخ با یک تیر دو نشان می زنند: از طرفی می توانند به خود ببالند که از انقلاب در سوریه حمایت می کنند. از طرف دیگر با این کار ایران، مهمترین متحد سوریه را، ضعیف می کنند. از این رو تعجبی ندارد که عربستان سعودی و قطر در کنار ترکیه نقشی رهبری را در حمایت مالی و تسلیحاتی از شورشیان سوری برعهده گرفته اند.
در خانه مخالفان را سرکوب و در دیگر کشورهای عربی از آنها حمایت می کنند: مادام که نفت و گاز دلارهای لازم را در اختیار می گذارد می تواند ادامه پیدا کند. اما بدون اصلاحات بنیادین، این حکومت ها هم نمی توانند در دراز مدت از صادرات انقلاب به کشورهایشان جلوگیری کنند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر