این روز ها خاور میانه تصویری متضاد و دو گانه را بازتاب می دهد. از یک طرف بپا خواستن مردم کشور های سوریه، بحرین، یمن، اردن و لیبی برای استیفای حقوق پایمال شده مایه مباهات است . این خیزش های ضد استبدادی با الهام گرفتن از پیروزی نهضت های ضد خودکامگی مصر و تونس و درس گرفتن از تجارب تاریخی مبارزات دموکراسی خواهانه در دنیا و منطقه، ندای تغییر برای رعایت کرامت انسانی، آزادی و عدالت را طنین انداز کرده اند.
مبارزات این ملت ها تجلی واقعیتی خدشه ناپذیر است که قرن بیست و یکم عصر زوال حکومت های دیکتاتوری در هر شکل و قامتی است. البته استقرار دمکراسی در این منطقه فرایندی تدریجی و زمان بر خواهد بود.
از دیگر سوی، دنیا شاهد تصویر سیاه اقتدار گرایان و حکومت های مستبدی است که برای تداوم حضور شان در قدرت از هیچ زشتی و تبهکاری فرو گذار نیستند. هزاران شهروند غیر نظامی که به اعتراض مسالمت آمیز دست زده بودند کشته شده اند. صد ها نفر دیگر مفقود شده اند. جمع زیادی در کنج زندان ها با شکنجه و شرایط مشقت بار حبس دست و پنجه نرم می کنند و هزاران نفر نیز از برخورد های خشن نیروهای حکومتی زخمی شده اند.
بعد از لیبی که دیکتاتور آن با سوء استفاده از پیوند های قبیله ای در حال سرکوب عریان و قلع وقمع مردم معترض هست ، سوریه دومین کشوری است که حکومت آن مرتبه بالایی از خشونت و قساوت را برای خاموش کردن شعله اعتراضات مسالمت آمیز بکار گرفته است.
از روزی که ده ها نوجوان خرد سال در شهر درعا قربانی خشونت نفرت انگیز نیروهای امنیتی سوری شدند تا کنون صد ها شهروند غیر نظامی سوریه جان باخته اند و هزاران نفر نیز یا زخمی شده اند و یا از سرنوشت آنها خبری نیست. رژیم بعثی حاکم در سوریه با استفاده از روش های پیچیده وشگرد های امنیتی و دادن قولهای پوچ و بی اساس به جامعه جهانی برای اصلاحات و تبلیغات وسیع برای آزادی های سیاسی و اصلاحات اقتصادی در داخل کشور تا کنون توانسته است مانع شکل گیری حساسیت زیاد جامعه جهانی شود.حتی اگر انگیزه قدرتهای جهانی حفظ صلح و ثبات در منطقه باشد، بیشک چشمپوشی بر این ستمها، فرصت ایجاد صلحی پایدار در منطقه را در درازمدت از بین میبرد.
اما دراین میان همکاری و پشتیبانی حکومت های مستبد از یکدیگر واقعیتی تلخ و تاسف بار است. اسناد و مدارک انتشار یافته از سوی برخی رسانه ها و فعالان حقوق بشری متعلق به کشور سوریه، حکایت از همکاری غیر مستقیم حکومت جمهوری اسلامی با دولت سوریه در سرکوب خونین و بی رحمانه معترضان دارد. این همکاری در قالب ارسال تجهیزات و سخت افزار ضد شورش چون باتوم برقی و گاز اشک آور و …، آموزش سرکوب اعتراضات شهری و فیلترینگ اینترنت و روش های گسیختن ارتباطات شبکه های اجتماعی انجام می شود.
ما امضا کنندگان این نامه اقدامات مداخله آمیز حاکمیت ایران در همکاری با اقدامات ناقض حقوق بشر رژیم تمامیت خواه بشار اسد را شدیدا محکوم می کنیم و همبستگی خود را با خواست های دموکراتیک و آزادی خواهانه مردم سوریه اعلام می نمائیم. نظام جمهوری اسلامی در ادعایی بی اساس در حالی حرکت آزادیخواهانه مردم سوریه را وابسته به بیگانگان میخواند، که حتی دشمنان رسمی سوریه از جمله دولت اسرائیل، خواهان تغییر حکومت خودکامه بشار اسد نیستند.
همراهی با گسترش خشونت و برخورد های آزادی ستیزانه در سوریه ضمن اینکه با مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر و اصول جهان شمول “زیست انسانی” در تعارض است با منافع ملی ایران نیز سازگار نیست.
به باور ما هر نوع مداخله خارجی که بخواهد در فرایند تحقق مطالبات مردمی که به ناچار در نبود فضای باز سیاسی وساز کار های حل و فصل منازعات به خیابان ها آمده اند، ایجاد اختلال بکند مطرود و در خور نکوهش است.
حضور نظامی عربستان سعودی در بحرین و حمایت این کشور از سرکوب خونین اعتراضات مسالمت آمیز مردم بحرین و مراودات خاص جمهوری اسلامی ایران با حکومت سرکوبگر سوریه دو نمونه متفاوت اقدام های منفی خارجی است که حقوق انسانی و بنیادی شهروندان را بازیچه مقاصد و اهداف سلطه جویانه حکومت ها کرده اند.
از این رو تنها و تنها خواست ملل منطقه بدون دخالت مخرب نیروهای خارجی باید تعیین کننده آینده این کشور ها باشد.
تلاش های ویژه جمهوری اسلامی در هدایت مسیر تغییرات در کشور های عربی به سمت ” بنیاد گرایی اسلامی” با دنباله روی از دستورات رهبری جمهوری اسلامی تحت عنوان مغشوش ” بیداری اسلامی ” بیراهه ای است که می کوشد به جای آلترناتیو “خاور میانه دموکراتیک” در برابر خاور میانه متشکل از انواع و اقسام گوناگون نظام های سیاسی غیر دموکراتیک اعم از تئوکراتیک، پادشاهی ، نظامی و تمامیت خواه، استبداد مذهبی و قدرت طلبی در پوشش دین سالاری را گسترش دهد.
از این رو شایسته است تا جامعه جهانی با اجتناب از استاندارد های دوگانه و رفتار تبعیض آمیز با استفاده از قوانین و ظرفیت های بین المللی به راهکار هایی بیندیشد تا خشونت های دولتی علیه مردم معترض بی سلاح هر چه سریعتر متوقف شود. این امر نیازمند مشروعیت زدایی از هر حکومتی است که برای جلوگیری از اعتراضات بی خشونت متوسل به شلیک گلوله و ریختن خون افراد بیگناه می گردد.
در این راستا دولت های معتقد به دموکراسی و حقوق بشر دنیا فارغ از منافع اقتصادی و سیاسی کوتاه مدت خود باید به حمایت از حرکت های دموکراسی خواهانه در منطقه به شکل اصولی بپردازند .
نیروهای مدافع دموکراسی تکثر گرا و مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر در ایران اشتراکات زیادی با مردم سوریه دارند چرا که هر دو تحت ظلم و ستم حکومت هایی هستند که روابط نزدیک با هم داشته و پیوندی استراتژیک با یکدیگر برقرار کرده اند. گذار موفقیت آمیز به دموکراسی در ایران و سوریه می تواند پایدار ترین و سازنده ترین روابط را بین دو ملت برقرار کند.
ما معتقدیم تجربه منفی جمهوری اسلامی در ایران پس از انقلاب و مسیری که کشور های پیشرفته در دهه های اخیر پیموده اند ضرورت توجه به دمکراسی و پرهیز از حکومت ایدئولوژیک را گوشزد می سازد. حکومت دموکراتیک به طور نسبی قابلیت بیشتری برای پیشرفت کشور ها ، برابری فرصت ها ، رعایت کرامت انسانی و توسعه صلح و آزادی را دارد.
در پایان با محکومیت مجدد حمایت حکومت ایران از سرکوب اعتراضات مسالمت آمیز مردم سوریه اعلام می کنیم که این اقدامات نا موجه هیچ ارتباطی با مردم ایران ندارد. مردم ایران به عنوان ملتی که قدیمی ترین تلاش برای شکل گیری دمکراسی در منطقه را در کارنامه خود دارد ، از تحقق آزادی و دمکراسی در هر کدام از کشور های منطقه استقبال می نماید.
اسامی امضا کنندگان:
رامین احمدی، اردوان ارشاد، هوشنگ اسدی، صادق اسکندری، مرتضی اصلاحچی، امیر حسین اعتمادی، بیژن افتخاری، علی افشاری، جواد امان، نوشابه امیری، مهدی امینی
فرشیدآذرنیوش، رحیم باجغلی، احمد باطبی، حسین باقر زاده، فرزانه بذرپور، مهران براتی
مهرزاد بروجردی، رویا برومند، آرش بهمنی، صدیقه بیگدلی، امیر بیگلری، حمید پرچم، رضا پیرزاده، نیره توحیدی، مهدی جامی، رضا جعفریان، پویا جهاندار، آرام حسامی
ستاره حسن پور، بیژن حکمت، عباس حکیم زاده، مصطفی خسروی، فریبا داوودی مهاجر، نیما راشدان، احمد رافت ،محمد رضا رحیمی راد، سهراب رزاقی ،امیر رشیدی ،رحیم رشیدی، علیرضا رئیسی ،محسن سازگارا، تارا سپهری فر ،منصور سحرخیز ،نسیم سرابندی ،حسن سربخشیان، سلمان سیما ،رحیم شامبیاتی ،صادق شجاعی ،محمد رضاشکوهی فرد ،محمد صادقی، کوروش صحتی، احمد صدری، محمود صدری، سیاوش صفوی، اسفندیار طبری، حمید رضا ظریفی نیا، شهره عاصمی، غلام عباسی، مزدک عبدی پور، اکبر عطری، فرزانه عظیمی ،کاظم علمداری، حسین علوی، طیبه علیرضایی، فرزاد عنایتی، منصور فرهنگ ،ناصح فریدی، فیروزه فولادی، سعید قاسمی نژاد، حسین قاضیان،هادی قائمی، مسعود قریشی، امیر حسین گنجبخش، پویان مجد آبادی، مجید محمدی، فرشاد محمدی ،پویان محمودیان، پرویز مختاری، مهرداد مشایخی، نریمان مصطفوی، مجید مصطفوی، مریم معمار صادقی
امیر معماریان، پیمان ملاز، مرتضی ملک محمدی، علی مهتدی، علی اکبر مهدی
بهناز مهرانی، سراج الدین میر دامادی، یاسر میر دامادی، امیر حسین میرابیان، حسن نایب هاشم، بورگان نظامی نرج آباد، علی نظری، رسول نفیسی، شروین نکوئی، مهدی نوربخش
محمد رضا نیک فر، رحیم همتی، مجتبی واحدی، فرزین وحدت، پروانه وحید منش، سجاد ویس مرادی، رضا یونسی
"What do you call it when the assassins accuse the assassin?" (Apocalypse Now)
Ben Laden the mass murderer is dead. We all have a reason to be happy that the world is a little safer with only one less murderer. Some people put on display a street pageantry in response to the news of the killing of Ben Laden, which to an objective eye if there ever was one, would look very eerie. The reason for this happiness which is justified on some levels (and not really so on other levels) is that Bin Laden was a mass murderer, who in Obama's words in his address to the nation, was "responsible for the murder of thousands of innocent men, women, and children". There cannot be any person with an inkling sense of justice who would not agree with Obama on this line of argumentation. But is that the whole story?
As is often the case in real politics, very few people take stock of the elephant in the room, namely, why do mass murderers like Ben Laden appear in the first place? What's the record of the American administrations with respect to their own definition of "terrorism"? For that we do need to delve into the administrations' (especially the current and previous one) record of "the murder of innocent men, women, and children" in the Middle East, i.e., hold them to the same standard that they hold Bin Laden to, which in theory must be an easy test to pass. As it appears, in practice it's more complicated than that. American foreign policy in the Middle East ineluctably produces and catapults people like Ben Laden and ideologies like Ben Ladenism into action as one of the necessary conditions in which that very foreign policy becomes possible and operational, or such at least is the argument I would like to advance here. My general assumption here is that the American version of the events is true. I also fully accept their definition of "terrorism" (i.e. 'killing innocent people') as legitimate, and will see if they fare well with respect to their own definitions and standards.
American foreign policy in the Middle East ineluctably produces and catapults people like Ben Laden and ideologies like Ben Ladenism into action
Bin Laden and the operations he was allegedly linked to led to the death of several thousand innocent Americans, the most gruesome and tragic of which was 9/11. If you take a look at the statistics of the deaths of 'innocent men, woman, and children' perpetrated only by the last two American administrations and only in the Middle East, the numbers are morbidly frightening. A thorough research carried by Johns Hopkins University (JHU) in 2006, revealed that '600,000 people have been killed in the violence of the war that began with the U.S. invasion [of Iraq] in March 2003' (1). This amounted to more than 2% of the Iraqi population. The research only covers the first three years of the Iraq war (between 2003 and 2006), and only shows the violent deaths and not the serious injuries leading to death, dislocation, homelessness, mutilation, diseases caused by war, decline in qualities of life, psychological traumas, etc.
These were all "innocent men, women, and children' who had nothing to do with the war and Saddam. Mind that this is only one case and only three years of that case, and only one aspect of those three years (i.e. violent deaths) that the research addresses. US diplomatic cables released by WikiLeaks show that the US administration not only knew of these civilian casualties but intentionally hid the numbers from the world and its own people. Only some cables written by American officials themselves and released by WikiLeaks recorded 109,032 deaths in Iraq (2), which the administration had kept out of the public reach.
The stats on Afghanistan and Pakistan's civilian deaths, according to most of the international organizations, media outlets, and academic researchers in both the West and the Middle East (3) ranges between several hundred (by conservative estimates) up to tens of thousands of innocent "men, women, and children" (by less conservative estimates) per year since the war in Afghanistan started in 2001. In most years you can find a spike in the number of innocent people killed 'directly by US-led forces' and also the ones indirectly killed because of combat situations, not to factor in all other catastrophic consequences of war mentioned earlier. Mind also the probability of the "real" numbers being devastatingly higher than these official numbers, just as in the case of Iraq where JHU research showed figures 20 times as big as the figures officially released by the Bush administration. The same could be more or less true about Afghanistan and Pakistan, were such research to be carried out independently.
Other aspects of US foreign policy in the Middle East that indirectly lead to the devastation of innocent citizens' lives include support for the client brutal dictators in the region (e.g. in Bahrain, Saudi Arabia, Kuwait, Yemen, Egypt – during Mubarak's dictatorship) who savagely oppress and mass murder their own innocent people, people whose demands of human rights are answered by tanks and guns (as in Bahrain, Yemen, Kuwait, Saudi Arabia). Another aspect of such policies is the unconditional military, financial, and diplomatic support for Israeli policies and actions with respect to Palestinians, which incessantly leads to the murder of 'innocent men, women and children' in Palestinian occupied territories, and then the American vetoing of all UN resolutions that are meant to condemn Israeli actions.
A 2010 Arab Public Opinion Poll (4), conducted by the University of Maryland, which covered Egypt, Jordan, Lebanon, Morocco, Saudi Arabia, and UAE (countries that are "friends" of the US), reveals that that 77% of Arabs (the ordinary citizens, not the dictators) consider the US to be threat number 2 to the region, second only to Israel. This in fact is the 'court of Arab public opinion' which has passed a resounding judgment on the US administrations and their policies. If democracy is about the will and the judgment of average citizens, then for Arab citizens terror is terror irrespective of where it comes from, be it Ben Laden's murder of Americans, American drones, terrorist organizations, supporting the dictators, illegally invading a country and killing a sizable percentage of the population, Iranian regime's plots to influence the politics of the region, and so forth. A consequence of such policies is the rise of Ben Laden and Ben Ladenism and their politics of mass murder.
If American policies in the region stay the same, there could be no doubt that Ben Ladenism can unfortunately survive the death of Ben Laden
According to the general scholarly consensus among political scientists, terrorism is an extremism of the means and not the ends. It is a set of extremist combat strategies and methods that are implemented to achieve an end, including indiscriminate killing of innocent people (5). No matter what end or ideology is at stake, the defining trait of terrorism is the use of extremist methods. You can have absolutely democratic ideologies and terrorize people in the name of that ideology. The reverse also hold true. The conclusion is that opting for extremist methods in practice (such as "murdering innocent people") is terrorism, be it carried out by Ben Laden in the name of "anti-imperialism" or carried out by American administrations in the name of "freedom" and stopping Ben Laden(ism) or Saddam(ism). Ben Laden was not the disease of the world politics; he was the symptom of a much more deep-rooted and chronic disease. That disease is what Gilbert Achcar calls 'Clash of Barbarisms' and it unfortunately continues to exist. If American policies in the region stay the same, there could be no doubt that Ben Ladenism can unfortunately survive the death of Ben Laden. This fact was even clearly stated in Obama's address to the nation when he said that the death of Ben Laden does not mean the end of terrorism. Let us hope Ben Laden's death and the recent democratic movements can change the game in the region by giving everyone food for thought and putting an end to barbaric methods and mentalities on both ends of the spectrum.
(1) See this link for the report: http://www.jhsph.edu/publichealthnews/press_releases/2006/burnham_iraq_2006.html
(2) About Wikileaks' release of Iraq war logs: http://abcnews.go.com/Politics/wikileaks-iraqi-civilian-deaths-higher-reported/story?id=11953723
(3) Human Rights Watch on civilian deaths in 2008: http://www.hrw.org/en/news/2008/09/07/afghanistan-civilian-deaths-airstrikes NYTimes on 2009 being the deadliest year for civilians in Afghanistan: http://www.nytimes.com/2010/01/14/world/asia/14kabul.html Statistics on Afghanistan civilian casualties: A Dossier on Civilian Victims of United States’ Aerial Bombing of Afghanistan http://cursor.org/stories/civilian_deaths.htm New York times on UN report about 2008 civilian deaths in Afghanistan http://www.nytimes.com/2009/02/19/world/asia/19afghan.html Project on Defense Alternatives http://www.comw.org/pda/0201oef.html Research by Prof. Marc W. Herold from University of New Hampshire on 80 % civilian deaths being caused by close air strikes http://www.rawa.org/temp/runews/2008/10/06/the-imprecision-ofus-bombing-and-the-under-valuation-of-an-afghan-life.html Estimate by the Guardian about 20,000 direct and indirect deaths in the year 2002 alone: http://www.guardian.co.uk/world/2002/may/20/afghanistan.comment
(4) See the full report here: http://www.politico.com/static/PPM170_100804_arabpublic.html
(5) See for instance Tore Bjorgo's Terrorism: Myths, Reality and Ways Forward
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر