The Iranian woman whose sentence to death by stoning sparked an international outcry is feared to be facing imminent execution, after she was put on a state-run TV programme last night where she confessed to adultery and involvement in a murder.
Speaking shakily in her native Azeri language, which could be heard through a voiceover, Sakineh Mohammadi Ashtiani told an interviewer that she was an accomplice to the murder of her husband and that she had an extramarital relationship with her husband’s cousin. Her lawyer told the Guardian last night that his client, a 43-year-old mother of two, was tortured for two days before the interview was recorded in Tabriz prison, where she has been held for the past four years.
“She was severely beaten up and tortured until she accepted to appear in front of camera. Her 22-year-old son, Sajad and her 17-year-old daughter Saeedeh are completely traumatised by watching this programme,” said Houtan Kian.
He added that there were now fears that the Iranian authorities would act quickly to carry out the death sentence, which was reportedly commuted to hanging after an international outcry last month. The sentence was initially for “having an illicit relationship outside marriage” but some Iranian officials have claimed she was also found guilty of murdering her husband and should still face death by stoning.
The interview was broadcast on a show called 20:30, a day after US Secretary of State Hillary Clinton urged Tehran to honour treaty obligations to respect the rights of citizens and halt executions.
Observers suggested one of the signs she was speaking under duress was that in the interview she blamed the western media for interfering in her personal life.
In an interview last week with the Guardian through an intermediary, Mohammadi Ashtiani accused the Iranian authorities of lying about the charges against her to confuse the media in order to pave the way to execute her in secret. “I was found guilty of adultery and was acquitted of murder,” she said.
Amnesty International condemned the “so-called” confession and said the independence of Iran’s judiciary was “tattered” by the broadcast. “This makes a complete mockery of the judiciary system in Iran,” said Drewery Dyke of Amnesty’s Iran team. “Iran is inventing crimes … it is an unacceptable practice that flies in the face of justice.”
Iran’s state-run TV suggested international attention over Mohammadi Ashtiani was “western propaganda” aimed at forcing Iran to release three American hikers who have been held since last year.
source: The Guardian
TehranReview literally honors its name by starting, as of today, with a new section called 'FROM THE STREETS OF TEHRAN'. A lot is written and said about what is going on in the Iranian capital these days, but we want to know personally from people who actually live there, right in the heart of events. They will make us hear the heartbeat of that challenging city. What are people talking about in the streets? How do they run their daily lives? What do young people read? What are the hopes and despairs of ordinary people? These and many other questions will be answered and will you give you, our reader, an impression of what is going on in the streets of Tehran.
The first one to let us hear a Tehrani voice are N. Sayeh (25) and Shafagh Ashna (23). They will from now on contribute regularly to TehranReview. N. Sayeh will write in English; Shafagh Ashna in Persian. For safety reasons, their names are pseudonyms. Following is the text of N. Sayeh, who calls herself ‘an amateur journalist. In my writings, I just want to reflect a voice from Iran and especially my city, Tehran, which is full of hopeful and hopeless people these days. I hope we will see the satisfaction in the faces of Iranians soon.’
It is mid-day and I am sitting with two passengers and an old driver in a Vanak-Seyyedkhandan taxi in the heart of Tehran. Next to me: a young girl. In the front seat of the car: a middle-aged man. The weather is so hot and passengers are getting impatient. The young girl asks the driver to turn on the cooler. He replies with a grin: "With this amount of income I can hardly cover my expenses. If the consumption of gasoline increases, there's nothing left for me at the end of the day."
The older man in the front seat shakes his head. "God damn them all! They put their brogues on people's throats and just keep pressing. These are the first days, wait and see what will happen when they run this 'targeted subsidized program'! Soon we won't have any choice except waiting till death comes!"
The driver continues while shaking his head: "God bless the Shah! What a stupid mistake we made!"
I now mingle myself in the conversation. "You didn't expect this situation. It wasn't a mistake at first, the Revolution is not a sudden accident or a point, it is a road, the 57's* revolutionaries lost their way, that was the problem. You were living under a suffocating regime those days, weren't you?"
The driver looks at me in the rearview mirror. "And aren't we now? At least we weren't living from hand to mouth back in those days." The other passengers nod their heads as in confirmation. It seems that they didn't hear my first sentences.
The young girl next to me whispers a famous, old Iranian song, 'Can't stay anymore in this city'. I ask her: "Do you want to go?" These days, every Iranian understands what exactly we mean when we talk about 'going'.
She laughs out loud. "Do you know anyone who doesn't plan to go? Not only girls and boys our age but many elderly also have migration plans. The middle-aged man is listening in on our conversation, saying: "Going is the best choice. How many times do we have a chance to live? Isn't it only once? You are young and you have the chance to make a good future for yourself. I myself won't let my son waste his life in this country. I'll send him to live with his uncle as soon as he grows up.
The young girl looks at me. "What about you?" I reply with a smile and she continues. "Everyone is searching for a hole to run away. When things were about to improve I was hopeful but now…” She turns her head and stares at the busy street from the taxi's window. And as for me, I ask myself: what will happen if all of us leave this country?
* 1357, date of the Revolution in the Iranian calendar
TehranReview literally honors its name by starting, from tomorrow on, with a new section called ‘FROM THE STREETS OF TEHRAN’. A lot is written and said about what is going on in the Iranian capital these days, but we want to know personally from people who actually live there, right in the heart of events. They will make us hear the heartbeat of that challenging city. What are people talking about in the streets? How do they run their daily lives? What do young people read? What are the hopes and despairs of ordinary people? These and many other questions will be answered and will you give you, our reader, an impression of what is going on in the streets of Tehran.
The first one to let us hear a Tehrani voice are M. Sayeh (25) and Shafagh Ashna (23). You can read their article tomorrow morning. They will from then on contribute regularly. M. Sayeh will write in English; Shafagh Ashna in Persian. For safety reasons, their names are pseudonyms.
Punitive international sanctions imposed on Iran have strengthened Mahmoud Ahmadinejad’s government and assisted its post-election crackdown on the opposition Green Movement, the leading reformist politician and former presidential candidate Mehdi Karroubi has told the Guardian.
In his first interview with a British newspaper since widespread unrest erupted after Ahmadinejad’s disputed re-election as president last June, Karroubi blamed the US and Britain for adopting counterproductive policies to combat Iran’s suspect nuclear programme, describing sanctions as a gift to the Iranian regime.
“These sanctions have given an excuse to the Iranian government to suppress the opposition by blaming them for the unstable situation of the country,” Karroubi said in email responses to the Guardian.
Karroubi said that isolating Iran would not bring democracy. “Look at Cuba and North Korea,” he said. “Have sanctions brought democracy to their people? They have just made them more isolated and given them the opportunity to crack down on their opposition without bothering themselves about the international attention.”
Mir-Hossein Mousavi, who helped lead the protests following last summer’s election, co-authored a public letter with Karroubi last week in which they condemned the sanctions while blaming Ahmadinejad’s government for mishandling negotiations over Iran’s nuclear programme. “Sanctions have targeted the most vulnerable social classes of Iran including workers and farmers,” the letter said.
Karroubi told the Guardian: “On the one hand, the government’s mishandling of the economy has resulted in deep recession and rising inflation inside the country, which has crippled the people of Iran and resulted in the closure of numerous factories. On the other hand, we have sanctions which are strengthening the illegitimate government.”
Karroubi, who was imprisoned before the Islamic Revolution in 1979, said that despite widespread corruption, the shah’s regime treated its opponents less harshly than the current government, partly because the shah was sensitive to international criticism.
“But because Iran is getting more isolated, more and more they [Ahmadinejad's government] are becoming indifferent to what the world is thinking about them,” he said.
Karroubi said that since the election his office has been sealed off and his newspaper, Etemad-e-Melli (the National Trust), closed down while he was under informal house arrest. Wherever he went, he said, groups of government supporters, sometimes accompanied by plainclothes basiji militiamen, followed him.
Ayatollah Khamenei has never attacked him or Mousavi by name, but always referred to them as “leaders of sedition”, a term now now routinely used to describe opposition leaders. Last month, during a visit to Qom, Karroubi was met by government supporters shouting “western stooge”.
Despite having to call off protests in the face of the government crackdown, Karroubi said he believed the Green movement had not been defeated. “It’s no longer possible for the opposition movement to pour out en masse into the streets … But we also do not think it’s necessary any more to do this,” he said.
The movement’s message had already reached the world, he said. “People were out in the streets to inform the world of what is really happening inside Iran, and they succeeded in doing so. Now the world knows what is the problem in Iran.”
Karroubi said he still believed in the Islamic Republic, but not the current ruling system. “I should make it clear that we are a reformist movement, not a revolutionary one … We are seeking nothing more than a free election.”
Asked about criticism that the opposition has no clear leader and sometimes appeared divided, Karroubi said: “In my opinion, it’s an advantage that no specific person is the leader. I think that the only reason the Green Movement has not been stopped yet is because it doesn’t have one leader or unified leadership. If it had, then by arresting that leader they could have controlled the whole movement.”
Reaching out to Iran’s ordinary people remained the opposition’s biggest problem: any newspaper that mentioned the Green Movement would be immediately closed down, he said. “We are not even allowed to publish a funeral announcement at the moment.”
source: The Guardian
مهدی کروبی در گفت وگو با روزنامه گاردین گفته که نظام شاهنشاهی منحرف بود اما یکسری ملاحظات را در نظر می گرفتند و چارچوب هایی رعایت می شد اما جمهوری اسلامی که برآمده از رای و پشتیابی مردم بود اکنون منحرف شده است.
به گزارش رادیو فردا،کروبی در گفت وگو با روزنامه گاردین که در وبسایت سحام نیوز هم منتشر شده همچنین گفته است: «در جمهوری اسلامی که برآمده از رای وپشتیبانی مردم است حالا و توسط یک جریانی که رای مردم را به اندازه کافی ندارد، قوانین زیرپاگذاشته شده است.»
وی افزود: «رفتارهایی بامردم وزندانیان صورت می گیرد که در رژیم گذشته به خاطر فشارهای خارجی و افکار عمومی صورت نمی گرفت مانند این اخباری که اخیرا توسط زندانیان مبنی برفرو کردن سرهایشان در توالت به جهت اعتراف گیری منتشرشده است که به خود من هم نامه هایی ارسال شده است. هرچند آنان (نظام شاهنشاهی) منحرف بودند اما یکسری ملاحظات را نیز در نظر می گرفتند و چهارچوب هایی رعایت می شد که متاسفانه این ها رعایت نمی کنند و ما هم صرفا به دنبال اصلاح جمهوری اسلامی هستیم.»
آقای کروبی در مورد تاثیر تحریم ها بر ایران گفته است:« به اعتقاد من تنها نتیجه این تحریم های اقتصادی، قدرتمندتر شدن دولت نامشروع کنونی ایران است و مردم ضربه اصلی آن را خواهند خورد و در نهایت این تحریم ها مردم را متضرر خواهد کرد.»
وی افزود: « تحریم ها، دولتی که از رای مردم برنخاسته را قوی تر می کند و باعث می شود این دولت اهرم دیگری به نام اهرم اقتصادی پیدا کند و به بهانه مقابله با تحریم های اقتصادی، مخالفان دولت را سرکوب کند.»
آقای کروبی دولت را در عملکرد اقتصادی مورد انتقاد قرار داده و گفت:«عملکرد دولت بزرگترین مشکلات اقتصادی را برای مردم همراه داشته و باعث تورم و رکود اقتصاد کشور شده و در نتیجه خیلی از کارخانجات و طرح های بزرگ اقتصادی مثل عسلویه به خاطر همین مشکلات اقتصادی تعطیل شده اند و دلیل عمده آن رشد بیکاری در کشور است.»
آقای کروبی در پاسخ به پرسشی در مورد ساختار جنبش اعتراضی و این که چرا حضور فعال ندارد، گفته است: « این جنبش مردمی مانند روزهای نخستین نیست که بیایند در خیابان ها و اعتراض کنند و درگیر شوند. چون رژیم و دولت سخت ترین شرایط را برای مردم بوجود آورده است و مقدور مردم نیست که به خیابان ها بیایند و توصیه هم به مردم شده که در خیابان ها حضور نیابند چون متاسفانه حکومت با بدترین شیوه به مردم حمله می کند و این باعث ایجاد تلفات می شود.»
کروبی گفت: «به دلیل برخورد های تند جریان حاکم این جنبش حتی عمیق تر هم شده است. هم اکنون شاهد هستیم که مدام جراید حکومتی بر علیه این جنبش می نویسند و هنوز دستگیری ها ادامه دارد و دادگاه ها هم همچنان رفتارهای خود را با این متهمان ادامه می دهند. حکومت حتی از یک مراسم ترحیم که برای یک نماینده سابق مجلس برگزار می شود، می ترسد و این نشان دهنده زنده بودن این جنبش است.»
رییس مجلس ششم شورای اسلامی در پاسخ به پرسشی در مورد این که آیا مشروعیت نظام را از دست رفته می داند، گفت:« نظام به معنای جمهوری اسلامی را زیر سوال نمی بریم. جنبش نشانه خواست رای مردم است و ثمره تقلب در انتخابات همین جنبش است. تقلبی که در دوره های گذشته هم وجود داشته است. آنچه که ما مدنظر داریم و بدنبال آن هستیم، انتخابات آزاد، اجرای کامل قانون اساسی، آزادی مطبوعات و مسائلی از این دست است. شاید برخی به دنبال تغییر نظام باشند ولی بنده به دنبال اصلاحات هستم و نه انقلاب و دگرگونی نظام.
وی افزود: «در این یک سال حرکت ما رو به جلو و مثبت بوده و به پیروزی مردم هم اطمینان دارم و هیچگاه دچار یاس و تردید برای احقاق حقوق مردم نشده ام.»
مهدی کروبی در مورد این که چرا جنبش اعتراضی یک رهبر واحد ندارد گفت:«درست است که رهبری واحدی در این جنبش مردمی وجود ندارد، اما خواست واحدی میان اکثریت مردم وجود دارد و آن حقوق مدنی و انتخابات آزاد است.»
وی افزود:«اگر فرد خاصی به عنوان رهبر این جنبش مطرح بود تاکنون یا حذف شده بود و یا در زندان بود. این امتیاز بارز جنبش است که در میان توده های مردم است و رهبری آن را خود مردم به عهده دارند و همین دلیل تداوم این راه است. اختلافی در میان ما وجود ندارد و ارتباط بنده با آقای موسوی به صورت مرتب و منظم انجام می گیرد و جلسات منظمی را باهم برگزار می کنیم وبیانیه های مشترک صادرمی کنیم.»
آقای کروبی همچنین بزرگترین مشکل جنبش سبز را نداشتن رسانه توصیف کرده و گفته است:« روزنامه ها همه تعطیل شده اند و معدود روزنامه مستقل هم که هست مدام زیر فشار هستند و اجازه انتشار هیچ گونه مطلبی را در خصوص جنبش ندارند و تهدید به تعطیلی می شوند. حتی برای چاپ آگهی تسلیت هم مورد عتاب قرار میگیرند.»
میرحسین موسوی در آستانه ماه رمضان با جمعی از جوانان و دانشجویان استان های قم، خراسان رضوی و چهارمحال بختیاری دیدار کرد.
موسوی در این دیدار گفت: «انحرافات اجتماعی، محصول کژی ها و کژاندیشی ها و به ویژه شیوع دروغ و دروغ پردازی هایی است که اقتدارگرایان برای ملت به وجود آورده اند و به همین دلیل هم بر آن باورم که اهداف بلند و شرافتمندانه جنبش سبز می تواند لغزش ها را در جامعه کاهش دهد. اکنون ما شاهد آن هستیم که دلبستگان اهداف بلند جنبش سبز به شدت به اصول اخلاقی پایبند هستند».
به گزارش خبرنگار کلمه، در این دیدار نمایندگان استانها هر یک در سخنانی شرایط اجتماعی و سیاسی استانهای خود را گزارش دادند. از جمله مهمترین نکاتی که توسط نمایندگان استانها در این نشست مطرح شد میتوان به مواردی چون برگزاری فعال جلسات دانشجویی به رغم امنیتی و پلیسی شدن فضای دانشگاه ها، ضرب و شتم دانشجویان در دانشگاه توسط لباس شخصی ها و در تنگنا قرار دادن شدید دفاتر احزاب و تشکل های سیاسی استان اشاره کرد.
پس از ارائه گزارش از سوی نمایندگان استان ها، موسوی و رهنورد طی سخنانی ضمن خوش آمد به بیان دیدگاه های خود پرداختند. میرحسین موسوی ابتدای این دیدار ضمن تبریک پیشاپیش فرارسیدن ماه مبارک رمضان به خبر پایان اعتصاب غذای زندانیان سیاسی اشاره کرد و گفت: "اعتصاب پر محتوا و امید بخش زندانیان به تدریج نتایج موثر خود را هویدا می کند و من به این زندانیان غیور که اعتصاب خود را شکستند و نتایج آن را هم دیدند تبریک می گویم."
میرحسین موسوی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به شیوع دروغ و بداخلاقی در جامعه گفت: "امروز جنبش سبز این قدرت و توان را دارد که همه نگرانی های اخلاقی را که دوستان گه گاه به آن اشاره می کنند و البته از سر دلسوزی و تعهدات ملی هم هست، سامان دهد."
وی افزود: "باید در نظر داشته باشیم که انحرافات اجتماعی، محصول کژی ها و کژاندیشی ها و به ویژه شیوع دروغ و دروغ پردازی هایی است که اقتدارگرایان برای ملت به وجود آورده اند و به همین دلیل هم بر آن باورم که اهداف بلند و شرافتمندانه جنبش سبز می تواند لغزش ها را در جامعه کاهش دهد. اکنون ما شاهد آن هستیم که دلبستگان اهداف بلند جنبش سبز به شدت به اصول اخلاقی پایبند هستند."
نخست وزیر سابق ایران در ادامه با اشاره به سخن یکی از دانشجویان در مورد ارتباط با روحانیت و مراجع گفت: "ارتباط نسل جوان با مراجع و روحانیت اهمیت بسیاری دارد و باید در کنار آن شرح ارزش ها، آرمان ها و اخبار مربوط به جنبش سبز به روحانیت و مراجع عظام برسد."
موسوی همچنین با اشاره به سوال یکی از حاضران گفت: "همان طور که همه بدان واقفیم و قانون اساسی نیز در بند ۲۷ به آن اشاره کرده اعلام خواست ها، مطالبات و حق اجتماعات جزو حقوق روشن مردم است و کسی نمی تواند این حق را از مردم سلب کند در نتیجه هرزمان که مردم لازم ببینند از این حق استفاده خواهند کرد و منتظر پیام من و امثال من نخواهند بود."
وی افزود: "بازگشت بی کم و کاست به قانون اساسی یعنی آنکه نمی توان به یک بخش قانون اساسی اعتنا شود و بخش دیگر آن فراموش گردد. نادیده گرفتن بخش هایی از قانون اساسی به ویژه حقوق ملت بقیه اصول را هم بی معنا می کند چراکه قانون اساسی یک میثاق یکپارچه است".
میرحسین موسوی در ادامه سخنانش این پرسش را مطرح کرد "کسانی که حتی حاضر نیستند یک بار از حقوق شهروندی نام ببرند یا از حق حاکمیت مردم بر سرنوشت خود خود نام ببرند چگونه می توانند مدعی پیمانی باشند که بین مردم و حکومت بسته شده ؟" و در عین حال یاد آور شد: "شکستن این پیمان به عدم مشروعیت حاکمیت منتهی می شود و کافی است رفتار شورای نگهبان قانون اساسی با قانون اساسی مورد توجه قرار گیرد تا ببینیم چگونه به بیراهه رفته ایم."
موسوی در پایان تاکید کرد: "امروز در وضعیتی هستیم که نه قانون اساسی که حتی آئین نامه های ساده و ناقص زندان ها توسط زندان بان ها رعایت نمی شود".
به رغم تشدید تحریمهای علیه ایران، لوک اویل، کنسرن نفتی روسی صدور بنزین به این کشور را مجدداَ از سرگرفت. دولت ترکیه نیز اعلام کرده است که از شرکتهای نفتی این کشور برای صدور سوخت به ایران حمایت خواهد کرد.
پیش از صدور مجدد بنزین به ایران، روسیه تحریمهای سخت کشورهای غربی علیه ایران را به باد انتقاد گرفته بود. اواخر ماه میلادی گذشته (ژوئیه)، زمانی که اتحادیه اروپا تحریمهای مضاعفی را علیه ایران تصویب کرد، وزارت خارجه روسیه با صدور بیانیهای این تحریمهای یکجانبه علیه بخش انرژی ایران را “غیرقابل قبول” دانست و آن را فراتر از قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل توصیف کرد. این در حالی است که لحن مقامهای ارشد روسیه، از جمله مدودیف، نسبت به برنامهی هستهای ایران بیش از پیش با سوءظن و انتقاد همراه شده و این کشور در اعمال فشار بر جمهوری اسلامی همکاری و همراهی بیشتری با آمریکا نشان میدهد.
همزمان با اقدام لوکاویل، تانر یلدیز، وزیر انرژی ترکیه نیز روز چهارشنبه اعلام کرد که دولت این کشور از آن دسته از شرکتهای این کشور که مواد سوختی به ایران صادر کنند حمایت خواهد کرد. این رویکرد ترکیه میتواند به عنوان یک چرخش سیاسی تلقی شود و نشانهی اولویت حفظ مناسبات باکشورهای همسایه در خاورمیانه بر خواستهای متحدان اروپایی ترکیه باشد.
در قطعنامههای سازمان ملل صدور بنزین به ایران ممنوع نشده است. با این همه، با مجموع تحریمهای مضاعفی که آمریکا و اروپا علیه ایران وضع کردهاند شرکتهای غربی و آسیایی در صدور بنزین به این کشور محتاط شدهاند. این شرکتها بیم دارند که ادامه همکاریشان با ایران سبب شود که آمریکا یا اروپا آنها را مشمول جریمه کنند و از مشارکتدادنشان در پروژههای مختلف و یا بهرهمندیشان از امکانات مالی و بانکی خود، محروم کنند. این امر باعث شده که در ماههای گذشته شرکتهای مختلف اروپایی و آسیایی صدور بنزین به ایران را به حال تعلیق درآورند.
ایران که روزانه تقریباَ یک سوم از نزدیک به ۷۰ میلیون لیتر بنزین مورد نیاز خود را وارد میکند، از بیم آن که با قطع کامل ورود بنزین روبرو شود، در تلاش بوده که پالایشگاههای مختلفی بسازد، اما هیچکدام از این طرحها از جمله به دلیل مسائل مالی از پیشرفت چشمگیری برخوردار نیستند.
با این همه مقامهای جمهوری اسلامی پیوسته ادعا میکنند که در عرض یک هفته قادرند بنزین وارداتی را با تولید داخلی جایگزین کنند. تا کنون بیش از هر طرحی، کاهش سهمیه بنزین تنها گزینهای بوده که دولت ایران برای مقابله با بحران کمبود میتواند به طور عملی به آن فکر کند. این کاهش سهمیه اما بدون تاثیرهای فاحش بر تولیدات و کار و فعالیتهای اقتصادی نیست، امری که نارضایتی بیشتر شهروندان میتواند از تبعات احتمالی آن باشد.
اعلام آمادگی ترکیه و روسیه به تامین بنزین مورد نیاز ایران احتمالاَ همهی نیازهای این کشور را پوشش نخواهد داد. بنا به تجربه، این تردید نیز وجود دارد که دو کشور یادشده در چارچوب بده و بستانها و امتیازگیریهای بیشتر از غرب دوباره همراهی فشردهتری برای اعمال فشار بر ایران انجام دهند و حتی صدور بنزین را نیز مجدداَ به حال تعلیق درآورند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر