۱- در بررسیهای ساده مشخص میشود که جنسیت نویسندگان بعضی از آنها مذکر است، اما جنسیت حقیقی خود را در وبلاگ پنهان کرده و در نقش یک زن به نوشتن میپردازند.
۲- وجه مشترک غالب این افراد چه زن و چه مرد، ماهیت پنهان سیاسی اینهاست و از آنجایی که هدف اصلی آنان مبارزه نرم سیاسی و تخریب با استفاده از روش جلب مخاطب و تبلیغات روانی است، عموما برای در امان ماندن از فیلتر شدن سبک اجتماعی و دفترچه خاطرات شخصی را در ظاهر وبلاگ حفظ میکنند تا نشان دهند که این وبلاگ اصلا سیاسی نیست.
۳- روش مشترک وبلاگهای اینچنینی که شمار لینکهاشان در بخش پیوندهای وبلاگهای معروف نیز زیاد شده است، سیاسینویسی با ادبیات تند سایتهای آنور آبی و ضدیت کامل با اساس نظام و خصوصا ولایت فقیه و در مواردی حتی توهین به مقدسات اسلامی البته در لفافه و در پیام های میان سطری است.
۴- نویسندگان چه زن و چه مرد در این گونه وبلاگها، به روشی هنرمندانه به نقش بازی در وبلاگ و داستاننویسی بجای خاطرهنویسی روی میآورند تا به راحتی پیام مورد نظر را به خواننده منتقل کنند.
۵- فاش گویی احساسات زنانه و بهرهگیری از قلم روایی و جذاب برای معطل نگه داشتن مخاطب، موجب شده است تا این افراد در کنترهایی که مرتبا کنترل میشوند، آمار بالایی از بازدید را مشاهده کنند.
اما متاسفانه آنچه نویسنده محترم فراموش کرده مسائل بوقوع پیوسته و شرایط اجتماعی ایران در سیسالهی اخیر و بخصوص در یک سال گذشته است.
جناب آقای آجرلو اگر کمی بیشتر وقت گذاشته بود و اگر از هوش بیشتری بهره میبرد میتوانست به سادگی درک کند که؛ به ویژه پس از تقلب آشکار در انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته موضوع بحث معمول در میان مردم مسائل مذهبی و اتفاقات سیاسی است.
اگر ایشان به جای آنکه در پشت درهای بستهی اتاقشان بنشینند و قطعنامه صادر کنند به میان مردم کوچه و بازار میرفتند به آسانی قابل درک بود که دین گریزی – که از بیش از ۱۵-۱۶ سال قبل – درمیان نسل جوان ایران آغاز به رشد کرده بود، امروز مبدل به دین ستیزی آشکار شده و این هیچ ربطی به میرحسین موسوی یا مهدی کروبی و یا دولتمردان آمریکا و بر اندازان نرم و سخت ندارد.
در عین حال گیرم که حرف نویسنده درست باشد. وقتی که وبلاگنویسی ناچار شود خود را در پوششی دیگر پنهان کند تا در مورد مسائل سیاسی و دینی کشورش بنویسد؛ این امر، نشاندهنده میزان بالای خفقان، فشار و عدم آزادی بیان است. در کشوری که حتی ایمیلها و نامههای خصوصی افراد کنترل میشوند و به مکالمات تلفنی شان گوش داده میشود.
البته مقاله ایشان چندان هم عجیب بنظر نمیرسد، چرا که روش نگارش و نوع نگاه جناب آجرلو، منطبق با سیاستهای جدید سایت تابناک است. سیاستهایی که تابناک را مبدل به رسانهای مشابه کیهان و رجا نیوز کرده است.
این سیاست، روش عمومی جمهوری اسلامی در تبلیغات رسانهای و ایجاد توهم دستهای پشت پرده است. روشی که در بیش از سیسال حکومت به زعم حاکمان نتیجه بخش بوده و امروز هم همچنان قابل استفاده به نظر میرسد.
رسانههایی چون تابناک فراموش کردهاند که امروز مخاطب فارسی زبان، دیگر فریب توهمات و دروغهای آن ها را نمیخورد و در نتیجه چنینی تحلیلهایی در نهایت مبدل به سوژه ی طنز میان کاربران دنیای مجازی میشود.
آنچه که این قبیل رسانهها - و در پی شان نویسندگان آنها- فاقد آن هستند، توان درک درست از شرایط موجود و تحولات بوقوع پیوسته است. این افراد که نمیخواهند و یا نمیتوانند واقعیت جاری را بپذیرند به جای بازگشت به خود و دیدن اشتباهات و فجایعی که خود ایجاد کننده شان بودهاند، دست به دامن دست های پنهان میشوند و در پس هر پرده توطئهای را میبینند که قصد فریب مردم ایران را دارد.
حتا برای یک لحظه به مخیله ایشان خطور نمیکند که این روند ماحصل سوء استفاده از حریم دین برای تمایلات شخصی است.
سوء استفاده ای که در بیش از سی سال گذشته ذره ذره قشر عظیمی از مردم ایران را نسبت به اساس دیانت مشکوک کرده و در نهایت موجب شرایطی شده که امروز میبینیم.
اتفاقاً بر خلاف تصورات این قبیل افراد دست های پشت پرده- که امروز چندان هم پشت پرده بنظر نمیرسند- آن دستهایی هستند که پیشتر در خفا فرمان کشتار صادر میکردند و امروز علناً در جاهایی همچون نماز جمعه مردم ایران را تهدید به قتل میکنند.
دستهایی که با بی رحمی بسیار، فرمان تجاوز به فرزندان ایران را تنها به جرم اعتراض به نتیجه انتخاباتی صادر کردند که بر همه جهانیان دروغ بودن نتیجه آن کاملاً آشکار بود، و امروز چه چیز روزمرهتر و عادیتر از صحبت در باره چنین موضوعاتی است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر