"اميرارشد راهش را خودش انتخاب کرده بود؛ او خودش رفت، در تمام اعتراضات همپای مردم حضور داشت و من سرم بالاست و به وجودش افتخار ميکنم، خوشحالم که شرافتمندانه جوانی ايران دوست و ايرانی دوست تحويل جامعه دادم که اگر من، مادر خوبی نبودم اما فرزندم سرم را بلند کرد، او مرا سربلند کرد اما کمرم شکست. فرزند من خودش رفت و با شجاعت؛ اوميدانست که در نهايت بازداشت اش ميکنند و شکنجه است؛ اما رفت و کشته شد در حاليکه فرياد ميزد اينها ناموس ما و هم وطن ما هستند…."
خبرنگاران سبز/حقوق بشر/خانواده شهدای جنبش سبز:
شهين مهين فر، مجری باسابقه راديو و تلويزيون و مادر اميرارشد تاجمير، همزمان با دومين سالگرد عاشورای خونين تهران سکوتش را شکست و در مصاحبه با "روز" گفت که فرزندش راه خود را انتخاب کرده بود: "او در تمام اعتراضات بعد از انتخابات همراه و همپای مردم بود و با شرافت و سربلندی جان داد". او بر اين باور است که يک امير داده و هزاران امير گرفته است.
امير ارشد تاجمير، روز عاشورای سال ۸۸ در جريان اعتراضات مردمی به انتخابات مخدوش ۲۲ خرداد، جان باخت. خانواده او تاکنون سکوت اختيار کرده بودند، اما مادرش همزمان با دومين سالگرد عاشورای خونين تهران تصريح می کند که فرزندش زير ماشين نيروی انتظامی له شده است.
او توضيح داد که فرزندش برای نجات دو دختر جوان از دست ماموران، جانش را با افتخار از دست داد: "به امير گفتم نرو، گفت به خاطر وطنم ميروم. گفتم تو وطن من هستی، گفت خودخواه نباش مادر، وطن تو امير است اما وطن من ۷۰ ميليون ايرانی است و برای آنها ميروم. او با اين حرفش مرا شرمنده کرد و رفت و ديگر بازنگشت…"
در عاشورای ۸۸، بيش از ۹ نفر جان باختند و خيابان های تهران به خون نشست. شبنم سهرابی، شهرام فرج زاده، شاهرخ رحمانی و امير ارشد تاجمير زير خودروهای نيروی انتظامی له شدند و مصطفی کريم بيگی، سيد علی موسوی، محمدعلی راسخ نيا و مهدی فرهادی راد هدف گلوله قرار گرفتند و جان باختند. جهان بخت پازوکی ديگر جان باخته اين روز است که تاکنون عکس يا جزئياتی از نحوه جان باختن او منتشر نشده است.
يک امير دادم، هزاران امير گرفتم
شهين مهين فر، مادر اميرارشد تاجمير می گويد که به فرزندش افتخار ميکند.
او سکوتش را بعد از دوسال با گله از رسانه ها می شکند و می گويد: "شنيدم که تلويزيون های خارج از کشور، نام فرزند مرا حذف کرده اند؛ فيلم شهادت فرزندم را پخش می کنند و نام عزيز ديگری را می گويند، آن عزيز نيز، عزيز من و جگرگوشه من است اما بنويسيد و لطفا تصحيح کنيد آن کسی که در فيلم ماشين نيروی انتظامی از رويش سه بار می گذرد و له اش ميکند اميرارشد من است."
مادر اميرارشد تاجمير می افزايد: "اميرارشد همان جوانی است که برای نجات دو هموطنش رفت اما جانش را گرفتند. دو دختر را گرفته بودند و به شدت می زدند؛ بعدها يکی از دختران آمد سرخاک اميرارشد و همه را برای من تعريف کرد… آنها را می زدند و مردم هو ميکردند، اميرارشد فرياد زده که هو کردن شما دردی دوا نمی کند نجاتشان بدهيد و خود جلو ميرود و يکی از ماموران را هل ميدهد مردم هم می آيند که کمک کنند و نجات دهند اما ماموران می ريزند؛نميدانم بچه من چقدر باتوم خورد، نميدانم چقدر کتک خورد اما از پشت، ماشين نيروی انتظامی با سرعت به او می زند و او را می اندازد و همان موقع يک ماشين ديگر که آن هم مال نيروی انتظامی بود و همان جا پارک کرده بود می آيد و از روی اميرارشد من سه بار رد می شود. خواهش ميکنم بنويسيد تا تصحيح شود همان طور که روز اول پخش کرده و اعلام کردند اين اميرارشد تاجمير فرزند شهين مهين فر است."
خانم مهين فر می گويد که هرگز تصور چنين مساله ای را نداشته: "نهايت او را بازداشت ميکردند، می گرفتند و می بردند ولی کشتند، بدجور کشتند، سه بار اميرارشد مرا کشتند، سه بار از روی او رد شدند و هيکل نازنين بچه ام به وسيله ماشين نيروی انتظامی اول خورد شد ولی او هنوز زنده بوده و سه بار او را کشتند…. نميدانم نام اين را چه بايد گذاشت هيچ اسمی پيدا نميکنم؛ من برای حيوان هم شرافت قائلم و معتقدم حيوان هم شرافت دارد اما…"
از او درباره حضور فرزندش در اعتراضات می پرسم؛ می گويد: "اميرارشد راهش را خودش انتخاب کرده بود؛ او خودش رفت، در تمام اعتراضات همپای مردم حضور داشت و من سرم بالاست و به وجودش افتخار ميکنم، خوشحالم که شرافتمندانه جوانی ايران دوست و ايرانی دوست تحويل جامعه دادم که اگر من، مادر خوبی نبودم اما فرزندم سرم را بلند کرد، او مرا سربلند کرد اما کمرم شکست. فرزند من خودش رفت و با شجاعت؛ اوميدانست که در نهايت بازداشت اش ميکنند و شکنجه است؛ اما رفت و کشته شد در حاليکه فرياد ميزد اينها ناموس ما و هم وطن ما هستند…."
به چه کسی شکايت کنيم؟
مادر امير ارشد تاجمير سپس می گويد که اوتاکنون شکايتی نکرده و توضيح ميدهد: "به من خرده می گيرند که چرا شکايت نميکنی؟ آخر من به چه کسی شکايت کنم؟ اين همه آدم شکايت کردند به کجا رسيد؟ من هم يک مادرم مثل همه مادران ديگر که دلشان سوخته و جگرشان تکه تکه است؛ آخر فقط امير من که نبود؛ مگر امير فقط فرزند من بود؟ نه، مصطفی هم فرزند من بود، ندا، سهراب و همه جگرگوشه گان ما که در خون خود غلتيدند فرزندان من بودند و من به همه آنها افتخار ميکنم که برای آزادی جان دادند. جرم آنها فقط بی گناهی بود و شما هم گريه نکنيد چون من دو سال است دارم گريه ميکنم هيچ نتيجه ای نگرفته ام بچه من برنگشت او ديگر برنميگردد بچه های ديگر من ديگر برنميگردند…"
او می افزايد: "هرچند ديگر آدم سالمی نيستم و مرده متحرکم اما چه کنم؟ به چه کسی پناه ببرم که داد بستاند و بگويم که ۲۵ سال شب تا صبح جان کندم و زحمت کشيدم تا اميرارشد من زندگی کند. ۲۵ سال شب ها نخوابيدم تا اميرارشد من بخوابد… کسی هست که بفهمد؟ با همه اين دردها اما تا اين ساعت نميدانم چرا نتوانسته ام حتی قاتلان بچه ام را نفرين کنم. نه اينکه بلد نباشم اما دلم اجازه نميدهد آخر بچه های قاتلان بچه من هم بچه های من هستند آنها که گناهی ندارند اما شرمنده ام از اينکه آدم هايی در مملکت ما زندگی ميکنند که سه بار با ماشين از روی يک جوان ۲۵ ساله رد می شوند و او را له می کنند فقط به جرم انسان دوستی، و شرف هم ندارند و می گويند که صحنه سازی بوده و… شما بگوييد آخر من به چه کسی پناه ببرم؟ آيا شب راحت سر بر بالين ميگذارند؟"
سکوت من از ترس نيست
مادر اميرارشد تاجمير می گويد که سکوت دوساله او و خانواده اش از ترس نبوده است:
"می گويند که ما از ترس سکوت کرديم و حرف نزديم. اما خواهش ميکنم بنويسيد و بگوييد که سکوت مرا به حساب ترس نگذاريد؛ من از هيچی نمی ترسم، من ديگر زنده نيستم، مرده متحرکی هستم که زندگی ام مثل هر پدر و مادری بچه هايم بوده اند آرزوهايی داشتم، نه پولدار بودم نه پدر يا شوهر پولدار داشتم ساليان سال زحمت کشيدم که انسانی سالم تحويل جامعه بدهم؛ اکنون برای من چه مانده که بترسم؟ الان هم ميدانم که تلفنم کنترل می شود اما می گويم که از ترس، سکوت نکردم بلکه نميخواهم يک اميرارشد ديگر از دست بدهم نميخواهم يک مادر ديگر داغدار شود".
خانم مهين فر به بازداشت تعدادی از مادران عزادار در سالگرد تولد فرزندش در بهشت زهرا اشاره می کند و می گويد: "باور می کنيد من ديگر حتی سر خاک بچه ام هم نمی روم. ميدانيد چرا؟ به خاطر اينکه اگر بروم ممکن است باز لباس شخصی و پليس و… بريزند و باز مشکلی برای کسی پيش بيايد. نمی روم و می ترسم برای جوان ديگری مشکلی پيش آيد يا مادر ديگری داغدار شود. آن موقع من چه جوابی دارم بدهم؟ جوان های ديگر وطنم هم، فرزندان من هستند؛من نميخواهم برای هيچ کسی مشکلی پيش بيايد. من که توانی ندارم يک پيرزن ۶۳ ساله هستم که توان حضور درجمع را هم ديگر ندارم؛ سر خاک بچه ام نمی روم و گاهی اما مثل دزدها می روم و مثل دزدها برميگردم بدون اينکه کسی بفهمد."
۱۴ آذرماه سال گذشته خانواده اميرارشد، مراسم تولدش را بر مزار او برگزار کردند اما ماموران امنيتی با هجوم بر سر مزار اميرارشد، مادر سهراب اعرابی، مادر رامين رمضانی و مادر و خواهر مصطفی کريم بيگی را بازداشت و بعد از بازجويی چند ساعته در همان محل آزاد و پدر رامين رمضانی و دو تن از مادران عزادار را به بازپرسی شهر ری منتقل و برای آنها قرار بازداشت صادر کردند. آنها پس از ماهها بازجويی و زندانی در سلول های انفرادی بند ۲۰۹ اوين، با قرار وثيقه آزاد شدند.
مادر اميرارشد تاجمير سپس می گويد: "من و پدر پير امير به او افتخار ميکنيم که برای نجات دو انسان خود را به کشتن داد اما آرزو ميکنيم هيچ پدر و مادری، حتی دشمنان و قاتلان فرزند و فرزندان ما، داغ جوان هايشان را نبينند. اين را با تمام وجودم می گويم؛ آخر ميدانم داغ فرزند، داغ جگر گوشه يعنی چی؟ من کشيدم اما برای دشمن ام هم نمی خواهم، امير از بطن من جدا شد، شيره جان مرا خورد. او رفت اما اين روزها هر جوانی ما را می بيند خود را اميرارشد ما معرفی ميکند من ديگر چه ميخواهم؟ يک امير دادم هزاران امير گرفتم. قاتلان امير من خود نمی دانند چه کردند اما من ميدانم بچه ام چه کرد، می دانم جوانمردم چه کرد و دو سال است سرم بالاست؛ ۶ دی می شود دو سال و من سرم بالاست اما می توانی کاری کنی که کمر شکسته ام راست شود؟ می توانی کمکم کنی قد راست کنم؟ هنوز صدای امير در گوشم است که شب يلدا توی گوشم گفت عاشقتم؛ يعنی ميخواست با من خداحافظی کند و من نميدانستم؟"
خانم مهين فر سرانجام می پرسد: "جرم بچه های ما چه بود جز خواستن آزادی و امنيت برای هموطنانشان که با آنها چنين کردند؟ دو سال گذشته ولی هر لحظه برايم زنده می شود و هر لحظه جلو چشمم بچه ام را می کشند و من هيچ کاری نميتوانم بکنم. اما تنها من که نيستم همه مادران مثل من کشيدند و می کشند مگر مادر ندا نکشيد اين دردها را؟ مادر مصطفی، مادر سهراب و ساير عزيزان ما مگر نکشيدند اين دردها را؟ من هم مثل آنها. فقط گاهی می گويم خدا اين ناله های مادران دلسوخته را نمی شنود؟ اين همه سال، ناله ها و نفرين های مادران را نمی شنود؟ کجاست آن خدای عادلی که به ما ياد داده بودند؟…"
منبع: روزآنلاين/ مصاحبه از: فرشته قاضی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر