ماهگون
خطا؟ و يا ترفندي از سوي ولي امر مسلمين؟
ظاهرا، آقاي خميني بهعنوان بشري خطاپذير و بهعنوان رهبر انقلابِ سال 57 مردم ايران، در گزينش بين دو عنوان "جمهوري اسلامي" و "حكومت اسلامي" آگاهانه عمل كردهاست. اگر عوام غافل بودهاند اما ايشان بايد ميدانسته كه بين "جمهوري" و "حكومت" فرقي است بنيادي. در ادبيات ايشان الزاما بايد حكومت را حاكم تعريف كند، و جمهوري را مردم. و ايشان شايد به همين دليل ميزان را راي ملت اعلام كرد؛ چون ميخواست القاء كردهباشد كه اگر مردم راي ندهند، ميزان و حجت ديگري براي برقراري جمهوري اسلامي در دست نيست. از سويي، اگر قرار بود ايشان زير بار تعريف مردم از اسلام برود،كار نبايد به "ولايت مطلقهي فقيه" ميكشيد. اگر بر اين تغيير اساسي در مسير انقلاب نام ترفند را نگذاريم، اما حتما بايد بر آن نام تحول و انقلاب در عقايد و تعهدات اوليهي ايشان را بنهيم. انقلاب دوم انقلابي يك نفره بود عليه انقلاب اول كه مردمي بود. عهدي كه شكسته شد. و بدون توجه به مخالفت مردم آگاه (گروههاي سياسي، و روشنفكران) هر مخالفتي در گردوخاك جنگ به قلع و قمع كشيده شد.
ماجراي "بد و برتر"
پس از انتخابات "جمهوري اسلامي، آري يا نه"، كمكم آن روي سكه هويدا شد: و تماميتخواهي با تكيه بر آشفتهبازاري از دلسپردگان و لمپنها (چماقبدستان) و اپورتونيستها براي حذف غيرخودي شمشير از رو بست. و اين اولين و آخرين حضورم در انتخابات بود تا انتخابات مجلس ششم و رياست جمهوري خاتمي. باز هم عقل گفت بايد بين بد و بدتر يكي را برگزيد تا گامي هر چند ناچيز در روند دموكراتيزه كردن شرايط براي تغيير قانون اساسي برداشته شود.
به نظر من رويهي انتخاب بين بد و بدتر، پس از نمايش آخرين قسمت سريال انتصابات زنجيرهاي در طول 30 سالي كه حقوق ايرانيان به صرف ايراني بودن ناديده گرفته شد، در خرداد88 فاتحهاش خوانده شد!
عامل اصلي فتنه: قانون اساسي پارادوكسيكال است
تا قبل از 22 خرداد88، اگر عدهاي شك داشتند كه ميتوان در دايرهي بسته و سيكل معيوب قانون اساسي جمهوري اسلامي ارادهي جمهور را معني كرد، بعد از آن فهميدند كه واژهي جمهور مركبي است براي حكومتراني حكمران و نه خدمت به خواست و ارادهي جمهور! كه به ظن مصباحيون: خواست و ارادهي جمهور شرك است!
دين متوهمين، افيون تودههاست!
تا قبل از 22 خرداد88، اگر عدهاي به ظرفيت اجتماعي دين شك داشتند، بعد از آن اما به يقين دريافتند كه تفسير حقيقت توسط بشر ناتوان، قادر است حق را باطل و باطل را حق جلوه دهد، پس حكومت ديني كار بشر متوهم به دين نميتواند باشد. فهميدند كه دين به دليل تفسيرپذيريش از حق و باطل ميتواند در جامعه كه كارش با نسبيات است، همچون افيون تودهها عمل كند.
تا قبل از 22 خرداد 88 اگر عدهاي عشق خصوصي و ديني خود را در بازار جار ميزدند، بعد از آن فهميدند كه از علني كردن رازهاي معشوق خويش نه تنها چيز بيشتري عايدشان نميشود، بلكه چيزي به ديگران هم نميماسد، و هر كس بايد در حريم خود معشوق خصوصي خودش را تجربه كند؛ اين راز عشقورزي است. بهجز در واكنشهاي دفاعي اصولا در كنشهاي بدوي چيزي به نام عشقورزي جمعي مقدور نيست، اجتماع محل خردجمعي است نه دل جمعي! چون دل تفسير ناپذير است و سوء تفاهمزا..دل با يقيني غيرقابل سنجش با ديگري سروكار دارد و عقل با نسبياتي قابل سنجش با منطق وضعي و قراردادي بشري...
فهميدند كه دين ايدئولوژي نيست، بلكه ايمان به دين نتيجهي يك تجربهاي خصوصي است كه بدون آن تجربه، باركشي فرضيات است؛ و فرضيات و گمانهاي شخصي زير چتر "حق" ذاتا نميتواند رسالت و كاربردي اجتماعي داشتهباشند!
پايان اصلاحطلبي در زمين حاكم، و آغاز اعتراض در زمين قانون و ايران! (اعتراض حق من است)
بساط بازي انتخاب بين بد و بدتر وقتي برچيدهشد كه مردم فهميدند به مصلحت بقاي حكومت نيست كه تعداد بدها بيشتر از بدترها باشد، چرا كه چاكران درگاه كه از منتصبين درگاه هستند ديگر اجازه نخواهند داد كه اين تناسب به نفع غيرخوديها بههم بخورد چون طبق قانون اساسي شرط انتصاب، چاكري درگاه است نه چاكري مردم. و در اين راه از هيچ فريب و نيرنگي هم دريغ نكردند: داستان خيلي قبلتر از اشك تمساح براي چشمان از حدقهدرآمدهي دانشجويان معترض در 18 خرداد شروع شده بود كه پس از چند سال آمرين و عاملين آن ناشناس باقي ماندند تا كهريزك را به پا كنند، و باز پنهان بمانند تا در انتخابات بعدي و بعدي و بعدي...داستان حتي مدتها پيش از قتلهاي زنجيرهاي و از قلع و قمع رسانهها با دشنه و تكفير آغاز شده بود...داستان از چماقداران و لمپنهاي قداره بند روزهاي اول انقلاب آغاز شد...
...و بالاخره: تحريم اما نه منفعلانه، بلكه فعال!؟
تا قبل از 22 خرداد 88، حضور در هر بازي انتخاباتي، با دليل انتخاب بين بد و بدتر توجيه ميشد و نفس وجودي اين نوع انتخاب، حضور سلبي بود نه ايجابي، حضوري براي نه گفتن به سلطهي تماميتخواهان ضد ملت، ضد ملي و ضد حقوق و ارادهي هر ايراني... علت اصلي آن حضور سلبي فعاليتي مؤثر بود كه در انفعال به چشم نمي آمد، تا با راي مردم به بدها معلوم شود كه بدترها به نمايندگي سردمداران جايي در بين مردم ندارند.
در جريان نهگفتن هاي انتخاباتي، برخي براي نه گفتن به حكومت و برخي براي برداشتن يك گام هر چند ناچيز به سمت اصلاحات و دموكراسي به اين نوع حضور تن دادند. اما حالا كه از صندوق همان بيرون ميآيد كه مصلحت نظام است، حالا كه همان چند اصلاح طلب بيخاصيت، تنها، ويترين و ابزار شعارهاي عوامفريبانهي حكومت براي پذيرش و تحمل منتقدين خود شدهاند، حالا كه روز به روز سمبهي تهديد و تحديد شديدتر و تنگتر ميشود، حالا كه حرمت يك ملت با جاسوسپروري و تجسس و تجاوز به حريم شخصي براي امنيت يك ايده و يك نفر تا اين حد نا امن شده، حالا كه باز و بسته بودن لنزهاي دوربينهاي دولتي بستگي به امنيت يك نفر دارد، حالا كه براي حراست از توهمات يك نفر چوب حراج بر امنيت ايران زده شده است، حالا كه مشخص شده ولايت مطلقهي يك شبه فقيه در هيئت يك بشر پرخطا ميتواند او را به مقام فرعوني برساند، حالا كه استراتژي بقاي حكومت رعب و وحشت شدهاست، حالا كه دروغ و عوامفريبي و كتمان اراده و حقوق مردمي كه پيرو ولايت نيستند علني شدهاست، حالا كه مجلس، تنها، جاي بدترها و چند بد بيخاصيت است،...و حالا كه تمام راهها بسته شدهاست، راهي به جز تحريم باقي نمانده است!
اما تحريمي كه بايد شعاري مشخص در عمل داشته باشد. بصورت مشخص ديده شود، نتوان تفسير به راي و كتمانش كرد. اگر قرار است كه كانديداتوري نمايندگان مردم، انتصابي باشد، اگر قرار است هر ايراني براي اعمال ارادهاش در چنبرهي قوانين فردي آزاد نباشد، و صندوقها در دست خياطي باشد كه خودش ميبرد، خودش ميدوزد و خودش ميپوشد، پس بايد تحريم ازنوعي باشد كه اين مصادره و تحميل سليقه را رسوا كند. آن هم با حضوري فعال، نه در خانه. بلكه در مقابل صندوقهاي مصادره شده در پياده روها و با سمبلي مشخص. سمبلي مثل رنگ زرد. رنگ "نه" به قوانين متحجرانه و تنگ نظرانهي معاويه به نام اسلام و به نام ايران؛ تا هر شبه فرعوني نتواند با كمك نوچههايش و شمشيرش، آن را به نام آزادي، و به نام خدا، تفسير به راي كند. قانون اساسي چنين فرصتي را براي فرعون شدن مهيا كرده است.
پس در روز معركهي انتصابات به نام انتخابات، من به سهم خود، بي سخني، بي شعاري، بي هجمهاي، مظلومانه، پرچم زرد رنگ به دست ميگيرم، لباس زرد ميپوشم، و راي زرد خود را بهجاي صندوقهاي راي درون سطلهاي زباله ميريزم. اگر قرار است آزادي نباشد تحريم من تحريمي فعال خواهد بود تا جهان ببيند و در تاريخ ثبت شود؛ تا كسي نه كتمانش كند و نه تفسيرش.
* این متن برای بازنشر در سی میل کوتاه شده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر