رفتارها واکنشی و بدور از منطق و ویرانگر است، اگر هنرمندی با دولت تماس داشته باشد، خائن و مردم فروش و شریک جرم حکومتی است که دستهایش به خون آغشته است؛ و همه هم خونخواه کشتهشدگان مبارزات اخیر هستند؛ این جمله که مردم خون ندادهاند که فلان و بهمان بشود، رایج است و همه مدعی نمایندگی مردم خون داده و زندانی داده و ... هستند.
این نمایندگی را (که البته هیچ تردیدی در آن جایز نیست و اگر جرات کنی و تردید کنی، خائن و وطن فروش و مزدور حکومت هستی) با حمله و تخریب که کار بسیار آسانی است و البته هر نادانی هم به راحتی از عهدهاش بر میآید؛ به انجام میرسانند و مسئولیتشان را در قبال جنبش دمکراسی ایران، ادا میکنند.
اما آیا اینان میدانند مسئولیت چیست؟ آیا در باره آنچه که سخن میگویند (و بسیار هم با اطمینان سخن میگویند) کمترین شناختی دارند؟ و خیلی ساده آیا اینان میدانند دارند چه میگویند و چه میکنند؟
مثلا اگر فوتبالیستی با مدیرش دچار اختلاف میشود، آیا به صرف اینکه روزی به دلایلی که شاید فقط خودش میداند، دستبند سبزی به دست بسته و با اینحال باز هم در ورزش حضور دارد، باید مورد حمایت قرار گیرد؟ سابقه همان فرد نشان میدهد که او فردی خود خواه و خود نما بوده و بارها با مسئولین ورزشی بخاطر خود خواهی، در گیر شده؛ سئوال این است که چرا درباره چیزی که نمیدانیم اینگونه جسورانه به فعالیت میپردازیم و از چیزی که نمیدانیم چرا و به چه دلیل اتفاق افتاده، اینگونه بی پروا دفاع میکنیم؟
و یا در مورد هنرمندان، آیا ما میدانیم که شرایط کار برای آنان چگونه است؟ آیا قرار است همه هنر مندان از ایران خارج شوند و در کشورهای دیگر سرگردان و پناهنده شوند؟ آیا نباید به زندگی خودشان بپردازند و چون جنبشی وجود دارد، پس همه آنان باید قربانی شوند که ما برایشان هورا بکشیم؟ آوارگیشان را چه کسی پاسخ خواهد داد؟ اینهمه روزنامهنگاری که در ترکیه آواره هستند مورد حمایت چه کسانی قرار گرفتهاند؟ روزنامهنگارانی که در کشورهای مختلف سرگردان هستند چگونه زندگی میکنند؟ آیا این بیشرمی نیست که چون ما دلمان میخواهد تخریب کنیم پس همه باید نابود شوند تا ما برایشان هورا بکشیم و بعد رهایشان کنیم به امان خدا؟
از آغاز جنبشی که به سبز معروف شد تا امروز بیماری سیاست پردازی و تخریب در جامعه سبز و یا حواشی و اطراف آن بشدت توسعه یافته و فراگیر شده است.
در همه سایتهای اینترنتی بخش سیاسی پرنویسندهترین و پرخوانندهترین بخش است.
هر نکته و موضوع و مسئلهای که به هر شکل به حکومت مربوط باشد ویا حکومت دیکتاتورمابانه آنرا به خود مربوط کند، مورد توجه ونقد وبررسی قرار میگیرد و متاسفانه هرکس به خود اجازه میدهد در مسائلی دخالت کند که شاید حتی کمترین اطلاعی از آن ندارد، ابعاد مسئله آنچنان گسترده است که به صرف اینکه کسی با دولت تماس گرفته مورد حمله قرار میگیرد و هرکس که به هر دلیل با دولت کمترین مخالفتی کند، مورد تشویق و حمایت گسترده قرار میگیرد و حتی قهرمان میشود.
اگر فردی به خاطر خصوصیات اخلاقی با مدیری درگیر شود، و یا برای خود نمائی و بدست آوردن محبوبیت، دستبند سیزی به دست ببندد، هرکه باشد، یک شبه قهرمان میشود.
و این مسئلهای است که همه شارلاتانها پیش از همه و بیش از همه آنرا میبینند و از آن سوء استفاده میکنند.
از سوی دیگر جنبشی که خود را جنبش مدنی و اصلاح گرا و حرکتی گام به گام به سوی دمکراسی میخواند، به حرکتی تخریبی و ویرانگر تبدیل شده است؛ هر آنچه که مربوط به حکومت است بد مطلق است و هر آنچه که بوئی از مخالفت (حتی ریاکارانه) داشته باشد، خوب مطلق.
رفتارها واکنشی و بدور از منطق و ویرانگر است ، اگر هنر مندی با دولت تماس داشته باشد ، خائن و مردم فروش و شریک جرم حکومتی است که دستهایش به خون آغشته است؛ و همه هم خونخواه کشته شدگان مبارزات اخیر هستند؛ این جمله که مردم خون ندادهاند که فلان و بهمان بشود، رایج است و همه مدعی نمایندگی مردم خون داده و زندانی داده و ... هستند .
این نمایندگی را ( که البته هیچ تردیدی در آن جایز نیست و اگر جرات کنی و تردید کنی، خائن و وطن فروش و مزدور حکومت هستی) با حمله و تخریب که کار بسیار آسانی است و البته هر نادانی هم به راحتی از عهدهاش بر میآید؛ به انجام میرسانند و مسئولیتشان را در قبال جنبش دمکراسی ایران، ادا میکنند .
اما آیا اینان میدانند مسئولیت چیست؟ آیا در باره آنچه که سخن میگویند ( وبسیار هم با اطمینان سخن میگویند ) کمترین شناختی دارند؟ و خیلی ساده آیا اینان میدانند دارند چه میگویند و چه میکنند؟
مثلا اگر فوتبالیستی با مدیرش دچار اختلاف میشود، آیا به صرف اینکه روزی به دلایلی که شاید فقط خودش میداند، دستبند سبزی به دست بسته و با اینحال باز هم در ورزش حضور دارد، باید مورد حمایت قرار گیرد؟ سابقه همان فرد نشان میدهد که او فردی خودخواه و خودنما بوده و بارها با مسئولین ورزشی بخاطر خود خواهی، در گیر شده؛ سئوال این است که چرا درباره چیزی که نمیدانیم اینگونه جسورانه به فعالیت میپردازیم و از چیزی که نمیدانیم چرا و به چه دلیل اتفاق افتاده، اینگونه بی پروا دفاع میکنیم ؟
و یا در مورد هنرمندان، آیا ما میدانیم که شرایط کار برای آنان چگونه است؟ آیا قرار است همه هنرمندان از ایران خارج شوند و در کشورهای دیگر سرگردان و پناهنده شوند؟ آیا نباید به زندگی خودشان بپردازند و چون جنبشی وجود دارد، پس همه آنان باید قربانی شوند که ما برایشان هورا بکشیم؟ آوارگیشان را چه کسی پاسخ خواهد داد؟ این همه روزنامهنگاری که در ترکیه آواره هستند مورد حمایت چه کسانی قرار گرفتهاند؟ روزنامهنگارانی که در کشورهای مختلف سرگردان هستند چگونه زندگی میکنند؟ آیا این بیشرمی نیست که چون ما دلمان میخواهد تخریب کنیم پس همه باید نابود شوند تا ما برایشان هورا بکشیم و بعد رهایشان کنیم به امان خدا؟
کسانی که اینچنین به هنرمندان حمله میکنند آیا هرگز نام احساس مسئولیت را شنیدهاند؟ آیا میدانند دارند مرتکب چه کار ی میشوند؟ آیا همه باید از خانواده و زندگی و شهر و دیارشان آواره شوند چون عدهای نادان و بسیار نادان که همواره آب به آسیاب دشمنان میریزند خوشحال شوند؟ اصولا حرکت به سوی جامعه مدنی معنایش چیست؟
مگر بازهم قرار است یک حکومت دیکتاتور برود و یک حکومت دیکتاتور تر برقرار شود و مگر قرار است بازهم انقلاب ۵۷ تکرار شود؟
آیا این افراد هرگز از خود پرسیدهاند که علت واقعی آن حرکت آن ورزشکار چه بود؟ و یا از خود پرسیدهاند که هنرمند در جامعه امروز ایران باید چه کند؟ آیا قرار است همه هنر مندان در خانه بنشینند؟ از کجا نانشان را در آورند و اگر کار کنند یعنی خائن و شریک جرم حکومت هستند؟ معنی حرکت به سوی جامعه مدنی چیست؟ تخریب؟ آیا باید همه کس و همه چیز تخریب شود تا ما خوشحال شویم؟ و شاید هم مشهور؟ دلیل کار تخریب چیان چیست؟ آیا آنان دوستان کاملا نادان هستند ویا دشمنان قسم خورده؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر