بالاخره پس از مدتها "دق الباب و دق الباب؛ لایسمع الجواب" مهندس موسوی به سخن آمد و در باره اعدامهای سال شصت و هفت اظهار نظری هرچند مختصر و ناکافی کرد و البته دلایلی نیز برای این اظهار نظر اندک بیان کرد. پرداختن به درستی دلایل موسوی را به وقتی دیگر موکول میکنیم. اما اکنو ن سخنی اجمالی با همراهانی از جنبش سبز که انتقاد از جنبش و رهبران آن را نمیپذیرفتند.
برخی برای دفاع از موسوی و پاسخگویی به این نقدها و پرسشها نیک آهنگ کوثر را به عنوان یکی از منتقدین اصلی موسوی به انواع و اقسام جرائم اخلاقی و سیاسی محکوم میکنند. با اجازه از خود این آقای "ن ک" من میخواهم بگویم که این نیک آهنگ اساساً یکی از فاسد ترین و منحرفترین موجوداتی است که تاریخ بشر تا کنون به خود دیده است! اصلاً جرم و خیانتی نیست که از این بشر سر نزده باشد یا در حال انجام آن نباشد! او موجودی خود شیفته است که تنها برای کسب شهرت و محبوبیت و ثروت و قدرت دست به این کار میزند! و هزار بار بدتر از اینها. خوب حالا که چی؟ اصلاً چه ارتباطی دارد. شما ببینید این حرفها درست است یا نه؟ اگر درست نیست که با دلیل و مدرک ثابت کنید دیگر چه لزومی به پرداختن به شخصیت او است. یک کلام بگویید: حتی اگر شما پسر خدا یا خود خدا باشید حرف شما و نقد شما به این دلایل درست نیست. اگر هم درست است فقط از خودمان فقط یک چیز را بپرسیم:
- چطور شد که این خود شیفتۀ مجرم و نابکارفهمید و این حرف درست را به زبان آورد ولی ما خودمان متوجه نشدیم؟! نکند وضع ما خدای ناکرده از او بدتر باشد؟!
تمام روده درازی فوق در یک جمله خلاصه میشود: "مغلطه یکی دانستن ظرف و مظروف". بگذریم.
مخالفان نقد موسوی و جنبش سبز مشخصاً یک دلیل عمده را برای منع نقد ارائه میدهند - توجه کنیم که کسی هنوز اظهار نظری در باره خود موضوع مطرح شده و صحت یا عدم صحت آن نکرده است بلکه اساساً خود نقد ممنوع دانسته شده است.
- انتقاد از جنبش در شرایط کنونی باعث تضعیف جنبش و هدر رفتن نیرو م شود. نوک پیکان مبارزه و انتقاد باید رژیم را نشانه رود نه اعضای جنبش و رهبری آن را.
اما حالا که موسوی اظهار نظر کرد و از این اعدامها دامن خود را مبری دانست و بر این اساس شاید بتوان گفت او این اعدامها را در واقع محکوم کرد چه شد؟ موسوی چه ضرری کرد جنبش سبز چه آسیبی دید؟ اگر حتی فرضاً1 موسوی از این هم پیشترمیرفت و میگفت که :
«آنچه که در سال شصت و هفت در زندانهای ایران اتفاق افتاد اقدامی نابخردانه و غیرعادلانه بود که متأسفانه همه ما به عنوان مسوؤلین نظام به نوعی با آن همراه بودیم و یا حداقل شجاعت اظهار مخالفت را نداشتیم و من به سهم خود گرچه که نقش آمر و عامل را نداشتم اما از سکوت خود در این باره متأسفم و از پیشگاه ملت ایران و بازماندگان عذر خواهی میکنم» چه اتفاقی میافتاد؟ او یا جنبش چه آسیبی میدید؟ آیا از قدر و شأن او کاسته میشد یا از فردا خانواده قربانیان برای دادخواهی صف میکشیدند و موسوی را به محاکمه میکشیدند؟ یا مثلاً دار و دسته شریعتمداری در کیهان خوراک تبلیغاتی پیدا میکردند؟ و اگر پیدا میکردند چه اتفاقی میافتاد؟ مگر خانم رهنورد نگفتند که اهمیتی به این موضوع نمیدهیم؟
تا آنجا که من میدانم درطول این یک سال واندی که از عمر جنبش سبز میگذرد شرافت و صداقت موسوی یکی از اصلی ترین دلایل محوبیت وقدرت او بوده است و فرضاً2 که او خود را به نحوی در باره آن اعدامها از نظر اخلاقی مسوؤل بداند و عذر خواهی کند نه تنها از قدرت و محبوبیت او کاسته نخواهد شد بلکه این محبوبیت بسیار هم بیشتر خواهد شد و فصلی خجسته و نوین در تاریخ ملت ایران گشوده خواهد شد: فصل پاسخگویی حاکمیت به پرسشهای مردم. امید که مهندس موسوی بنیانگذار این فصل باشد و افتخار بینظیر و تاریخی آن را به مجموعه افتخارات خود بیافزاید چه او بدون شک جسارت، صداقت و توان روحی این کار را دارد.
این که عده ای فکر میکنند با انتقاد از جنبش موجب تضعیف آن میشویم و فشار و ضربهای که باید به رژیم وارد شود به خود جنبش وارد میشود ناشی از این سؤ تفاهم است که آنها هدف را سرنگونی نظام میدانند. اما حتماً شما هم تصدیق میکنید که هدف جنبش سبز سرنگونی نظام جمهوری اسلامی نیست، هدف اصلی رعایت عدالت و احقاق حقوق همه انسانها و ایجاد رفاه مادی و معنوی برای همه ایرانیان است و راه رسیدن به این اهداف نهادینه کردن آزادی و دموکراسی است. جمهوری اسلامی نیز تنها به این دلیل که مانع رسیدن به چنین هدفی است باید برچیده شود و به فرض که جمهوری اسلامی چنان تغییر کند که اهداف اساسی را برآورده کند قاعدتاً کسی قصد براندازی آن را نخواهد داشت. نقد درونی جنبش نیز در همین راستا معنا مییابد. رسانه های آزاد به عنوان رکن چهارم دمکراسی وظیفه دارند و باید به دنبال هر خطای ریز و درشت حاکمیت باشند و آنها را به همه اعلام کنند.این حداقل معنای آزادی بیان است. رسانه های آزاد و منتقد بسان سیستم دفاعی و گلبولهای سفید ما هستند که به محض مشاهده خطر آن را اعلام کرده و با آن به مبارزه برمیخیزند و گرنه ما نیز چون جمهوری اسلامی به سرعت از درون میپوسیم و متعفن میشویم. اگر جمهوری اسلامی اندک روزنههای نقد و انتقاد را مسدود نکرده بود اکنون در حال احتضار نبود و چهرهای چنین کریه و پیرعفریت نداشت. آنچه که جنبش سبز بدان نیاز دارد بزرگداشت موسوی و ممنوعیت نقد او نیست؛ نهادینه شدن این اندیشه که کسی از نقد ضرر نمیکند و مسوؤلین به واسطه مسوؤلیتشان وظیفه دارند پاسخگوی صریح اعمال و رفتارشان باشند نیاز اساسی جنبش سبز است. هر کس به میزان مسوؤلیتش نه تنها موظف به پاسخگویی به مطبوعات یا نهادهای حکومتی است بلکه موظف به پاسخگویی به تک تک شهروندان ایران است اگر یک شهروند مستقلاً و به تنهایی از مسوولین در قبال رفتارشان توضیح بخواهد آنها وظیفه دارند به او پاسخ لازم را ارائه دهند. اگر جمهوری اسلامی جای خود را به هر نظام دیگری بدهد اما کماکان در بر همان پاشنه بچرخد تنها نامی دیگر و دورهای دیگر به خیزشهای خونبار و بی ثمر ملت ایران برای نیل به آزادی و دموکراسی اضافه خواهد شد و تاریخ ایران از انقلاب مشروطه به این سو باز تکرار خواهد شد و حسرت و افسوس ما خواهد ماند بر حرمتهایی که بیثمر هتک شد, خونهای پاکی که دراین راه ریخته شد؛ داغهایی که بر دل مادران ماند و ظلمی که همچنان براین ملت میرود.
از بخت یاریهای جنبش سبز یکی هم این است که نظام اسلامی هنوز پا برجاست. زیرا جنبش هنوز به آن درجه از پختگی و بلوغ نرسیده است که بتواند به آنچه که میخواهد برسد و بیم آن میرود که باز هم استبداد را از منظری دیگر و به شیوه ای دیگر باز تولید کند. هنگامی که انتقاد و پاسخطلبی از حاکمان و نخبگان جامعه نهادینه شد و آنها خود راموظف دانستند نسبت به هر سخن و رفتار خود پاسخگو باشند و در صورت لزوم تنها به خاطر فشار افکار عمومی خود را مجبور به استعفا ببیند. و مردم به این باور رسیدند که در عین اعتقاد و احترام به چیزی یا شخصی میتوان همزمان او را نقد کرد و این کار اساساً به معنای نفی آن اندشه یا آن شخص نیست بلکه حتی به معنای ارزش قائل بودن برای آن است آنگاه میتوان گفت که جنبش به هدف خود رسیده است. در آن موقع فرقی نمیکند که دژخیمی چون خامنهای حاکم باشد یا دلقکی مثل احمدینژاد یا نور چشمی مانند موسوی یا شیر مردی چون کروبی. درآن روز این خرد جمعی ملت ایران است که حکومت میکند و حاکمیت تنها تجلی بیرونی این خرد و برآورندۀ خواستهای آن است.
به امید آن روز.
پی نوشت: هیچ توجه کردهایم که این همه نقد و پرسش بالاخره ثمر داده و مسوؤلین خود را ناچار از پاسخگویی دیدهاند؟ این رویداد را باید به فال نیک گرفت و به این راه ادامه داد تا نتایج ملموس تر و مؤثرتری گرفت مانند پاسخگویی حاکمان فعلی.
1 و 2: کلمه فرضاً به این دلیل مورد تأکید قرار گرفته است که حقیقتاً یک فرض است و لازم است به آن توجه کرد.
- ممکن است موسوی عذر خواهی نکند.
- ممکن است موسوی اثبات کند هیچ اطلاعی از آن اعدامها نداشته.
- ممکن است موسوی بتواند ثابت کند که آن رفتار در آن موقع درست بوده یا قابل انتقاد نبوده.
- ممکن است موسوی نشان دهد در حد توان و مسوؤلیت خود اقدامات لازم را انجام داده.
- ممکن است...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر