ایران امروز در حال یک جنگ است یک جنگ کامل بین مردم ایران و یک حکومت دیکتاتوری .
این جنگ و نبرد فقط یک پیروز دارد و آن مردم هستند، فقط مسئله زمان است؟ مردم شکست نمی خورند ولی زمانی به پیروزی میرسند که بتوانند دیکتاتوری را در این جنگ به زیر بکشند.
ما در این جنگ نیاز به گام های پیروزمندانه داریم، و برای برداشتن این گامها نیازمند که مبارزات ما در شرایط توامندی ما و ناتوانی دشمن باشد.
پس اولین کاری که باید انجام شود این است که توانمندیهای خود و دشمن را بشناسیم و مبارزات را به سمتی ببریم که ما در آن توانمند هستیم و دشمن در آن ناتوان . این توانمندی و برتری های ما همیشه شناخته شده بوده ولی زمانهای یا فراموش شدهاند و یا نادیده گرفته میشوند. و این اشکال اساسی است که گامهای پیروزمندانه ما را به تاخیر میاندازد. در یک نگاه ساده به راحتی میتوان توانمندیها و ضعف ها را دید
توانمندی مردم |
برتری های دشمن |
تعداد بسیار زیاد ( در صد بالای مردم ) |
تجهیزات و امکانات |
حمایت های گسترده مردم جهان |
پول و حمایت دستگاه اجرایی |
خواست و هدف درست و منطقی |
عدم پایبندی به هیچ اخلاق و قانونی |
گستردگی و پراکندگی |
توان نظامی برای مقابله با مردم در نقاط مشخص |
قدرت بیشتر در فضای مجازی |
کنترل رسانه های قانونی |
توانایی تاثیر زیاد در صورت رفتار هماهنگ |
توانایی متمرکز شدن زیاد و سریع |
قبول وجود اندیشه های گوناگون و نقد پذیری |
توانایی هماهنگی |
کم توانی های جنبش |
ناتوانی های دیکتاتور |
مشکل در اطلاع رسانی |
بی منطقی و نداشتن توضیح قابل دفاع |
عدم توانایی در استفاده از درگاه های قانونی |
تعداد کم و نامشخص از نظر وفاداری |
هماهنگی کمتر |
وابستگی به مردم |
مشکلات مالی گریبانگیر مردم |
عدم قبول وجود اندیشه های گوناگون و نزاع قدرت داخلی |
ترس از خشونت ، زندان ،شکنجه ی خود یا خانواده |
عدم مشروعیت و محبوبیت در داخل و خارج |
عدم آگاهی همگانی |
برخورد دولت های خارجی و از دست دادن حامیان خارجی |
البته نکات دیگری هم به این لیست می توان اضافه کرد ولی در یک نگاه ساده این نکات آشکار است .(از دید من )
به نظر من این ضعفها و توانمندیهای موجود است، بیتوجهی به این نکات باعث میشود کم کم افراد شرکت کننده در مبارزه به اجبار کاسته شوند(به دلیل بالا رفتن هزینه مبارزه و یا نا امید شدن افراد و … ) و این یعنی تاخیر در پیروزی.
شاید برای بعضی افراد سخت باشد که به نکات برتری دشمن و یا ضعفهای خود نگاه کنند ولی این مسئله واقیت دارد و به شدت تاثیر گذار است حتی اگر دیده نشود.
مورد قابل بررسی این است که جنبش در بعضی از موارد به این نکات توجه نمیکند و از رخ دادها و تجربهها درس نمیگیرد و یا آنها را فراموش میکند و در طرف مقابل دیکتاتور از این تجربهها بهتر استفاده میکند.
ما دراین مدت مبارزات و پیروزیهای داشتیم که در طول این یک سال به جای استمرار و تقویت، به مرور کم رنگ شدهاند. برای نمونه، تحریم کالاهای تبلیغاتی در تلوزیون برای فشار مالی بر صداوسیمای حکومتی که در زمان اجرا بسیار موفق بود و صدا و سیمای غیر مردمی را در تنگنای مالی قرار داده بود، این مبارزه با همه موفقیت به مرور کمرنگ شد. و یا شعار نویسی بر روی اسکناس که در زمان رواج این مبارزه کار به اظهارات بیمنطق و غیر قابل عمل بانک مرکزی رسید، مبارزهای که بسیار بیخطر و در محدوده توانمندی های مردم قرار داشت، ولی به جای استمرار و توجه بیشتر در رویداد های روزمره جنبش کمرنگ شد. این دو نمونه بسیار آشکار است.
و زمانهایی هم از تجربهها پند نگرفتیم و اشتباهاتی را تکرار کردیم که نتیجه آن روز های مثل ۲۲ بهمن و شرایط امروز است. و یا در این مدت کمتر روشی برای شهرهای کوچک معرفی شد، شهرهای که شرایط ویژهای دارند و مبارزاتی مانند راهپیمایی و یا الله اکبر گفتن در آن کاربرد ندارد.
به نظر من بیهیچ شک باید تجدید نظری در انتخاب و ارائه روشها و راهکارها انجام دهیم. باید از قدرت خلاقیت کم نظیر ایرانی استفاده کنیم. مبارزه فقط تجمع و راهپیمایی در میدان آزادی نیست. البته جنبش به کلی بیتجربه عمل نکرده، برای نمونه در روز ۲۲ خرداد نشان دادیم که تجربه ۲۲ بهمن را تکرار نمیکنیم، ولی این کافی نیست. باید راهکارهای گوناگون با توجه به شرایط و توامندیهای خود ارائه کنیم و البته مبارزات موفق خود (مانند نمونه های ذکر شده ) را دوباره گسترش دهیم و تقویت کنیم.
ما باید روش تظاهرات را تغییر دهیم، روشهای مبارزه را گسترش دهیم، از روزمرگی در رویدادهای جنبش فاصله بگیریم و مهمتر اینکه به همدیگر راه و هدف را یادآوری کنیم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر