-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
از زمانی که سال گذشته یک تیم نیروی دریایی ایالات متحده به شش خانه اسامه بن لادن در پاکستان یورش برد، دورنمای سیاست خارجی به عنوان بخش حاشیه ای و گریزناپذیر انتخابات امسال ریاست جمهوری، به صورت مسئله ای بدیهی درآمده است.
اوباما ماه گذشته اعلام کرد: «بروید از اسامه بن لادن بپرسید که آیا من مماشات می کنم یا نه؟» که این، پاسخ محکم و «ضربه امتیازی» بود به انتقادات جمهوری خواهان که خوب «پر وبالشان را قیچی کرد.»
ولی این هفته در گرماگرم لفاظی ها بر سرِ بستن و نبستن، و یا چگونگی عبور از تنگه هرمز، کم کم به نظر می رسد که مسئله ایران یکی از مباحث سیاسی مرکز امسال خواهد بود؛ ترکیبی بالقوه سمی از معضل سیاسی و جشن پیروزی انتخاباتی(!). دولت اوباما حتا پیش از این جریانات نیز در سال ۲۰۱۲ با وضعیتی به شدت شکننده روبرو بود. در میان نشانه هایی که گویای پیشرفت ایران در برنامه اتمی است، ایالات متحده و اتحادیه اروپا تلاش می کنند که بدون تحریک به برخورد باز و مستقیم با حکومتی تحت فشار که مترصد افزایش قیمت نفت است، تنها فشار اقتصادی را بر تهران افزایش دهند. در دو جناح دولت، کنگره برای تحریم هایی فشار آورد که بیش از آن حدی بود که واقعا می خواست در حالی که هر هفته بحث حمله انحصاری توسط اسراییل مطرح است.
در چنین ملغمه ای، بحث اصول جمهوری خواهان پیش می آید: ایران، که به مسئله مورد علاقه جمهوری خواهان برای حمله به رییس جمهور تبدیل شده است.
میت رامنی، پیشتاز انتخابات، از سخنرانی پیروزی خود در آیووا برای حمله به آقای اوباما استفاده کرد که چرا با ایران به «تعامل» پرداخته است. وی گفت: «آقای اوباما گزینه های نظامی بیانگر اعتبار و توانایی ما را برای دفع خطر ایران آماده نکرده است.» خوب، گفته اش درست در نیامد.
ریک سانتوروم نیز در آخر هفته چیزی شبیه آن گفت، که البته ترکیب دستور زبانش کمتر به هم ریخته بود. وی هشدار داد: یا ایران خودش تاسیسات هسته ای اش را تجزیه می کند، «و یا ما این دستگاه ها را با حمله هوایی پایین می آوریم و از اعلام عمومی مسئله هم هیچ باکی نداریم.»
البته مقامات دولت (امریکا) اصرار دارند که تصمیمات نظامی تحت تاثیر توپ و تشرهای انتخاباتی گرفته نمی شود ولی در حالی که همیشه صداهایی برای حمله به ایران فراخوان می داده است، شرکت کنندگان انتخابات مقدماتی با چنین گفته هایی به پژواک آن صداها دامن می زنند. و انتخابات نیز برخی از تصمیمات پیش روی اوباما را دشوارتر می کند. آیا بر اساس قانون جدید، وی واقعا شرکت های چینی که به داد و ستد با بانک مرکزی ایران ادامه می دهند را تحریم می کند؟ ژاپن را چه می کند؟ و کره جنوبی را چه؟ چنین چیزهایی به سادگی به مسائل سیاسی امسال بدل می شوند.
هرچند آقای پاول اصولا لقمه ای است گلوگیر و هضمش برای خیلی ها آسان نیست ولی از پس پیدا کردن راه هایی برآمده که احساسات ضدجنگ طرفدارانش را برانگیزاند و با همین مسئله آقای اوباما برنده چهار سال پیشِ ایالت آیووا شد- و این بار در انتخابات جمهوری خواه ها. وی همچنین تنها رقیب انتخاباتی است که به دنبال برقراری ارتباط با جوانان و افراد مستقل (بی گرایش به احزاب) است.
با این همه با اقتدار شگفت آور ران پاول نماینده آزادیخواه کنگره از تگزاس بحث درباره ایران صورت متعادل تری به خود گرفته است. با توجه به موضع عدم مداخله وی، جایگاه سوم وی در آیووا با ۲۱ درصد آرا، به شیوه خود درصد قابل توجهی بود که نشانگر قدرت مواضع اوست. وی می گوید که «آخرین تحریم های امریکا علیه ایران، خود به مفهوم جنگ است.»
هرچند آقای پاول اصولا لقمه ای است گلوگیر و هضمش برای خیلی ها آسان نیست ولی از پس پیدا کردن راه هایی برآمده که احساسات ضدجنگ طرفدارانش را برانگیزاند و با همین مسئله آقای اوباما برنده چهار سال پیشِ ایالت آیووا شد- و این بار در انتخابات جمهوری خواه ها. وی همچنین تنها رقیب انتخاباتی است که به دنبال برقراری ارتباط با جوانان و افراد مستقل (بی گرایش به احزاب) است.
شکی نیست که رقبای وی مسئله ایران را موضوعی مناسب دیده اند که بتوانند پا جای پای آقای پاول بگذارند و خطوطی را تمرین و تکرار می کنند که حزب ممکن است علیه آقای اوباما به کار بگیرد. نیوت گینگریچ، سخنگوی پیشین مجلس، دیدگاه های آقای پاول درباره ایران را «تهدید مستقیم امنیتی» نامید که «می تواند موجب مرگ میلیون ها امریکایی شود.»
آقای پاول خشنود است که جواب آتش را با آتش می دهد. وی روز چهارشنبه گینگریچ را «باز دل» خواند. (در متن جوجه شاهین گفته شده است- کنایه از ترسو، که در واقع به خاطر شباهت گفتاری و جناس کلامی با بزدل، ترکیب بازدل مناسب به نظر می رسد-م). فریبکارانه تر این واقعیت که اعضای در حال خدمت ارتش آقای پاول را به نسبت رقیبانش بیشتر یاری کرده اند. روز سه شنبه وی یک افسر ذخیره ارتش را به سکو دعوت کرد تا پشتیبانانش را بر بشمرد.
سرجوخه جسی تارسِن، اعلام کرد: «نیازی نداریم که در آن سوی دنیا جنگ و دعوا راه بیندازیم و گمان می کنم هر کس دیگری نیز این را می داند.»
سران پنتاگون هر گونه می خواهند بیندیشند، مهم این است که بخش قابل توجهی از رده ها و صفوف ارتش که از یک دهه جنگ های فرساینده خسته اند، تشنه آغاز درگیری دیگری در خاورمیانه نیستند.
تمام این ها بدان معناست که باید دید آقای پاول در خلال ماه آینده چه می کند. شاید تاب ضربه هایی که به خاطر مواضعش درباره ایران بر او وارد می آید را نداشته باشد و زیر این ضربات خم شود. هرچند، اگر تبلیغات رودروری انتخاباتی وی با همین احترام کماکان ادامه یابد و وی بتواند افراد مستقل را جذب کند، حزب جمهوری خواه باید با شدت و حدت و دورنمای بیشتری درباره لشگرکشی پاییز آینده به ایران فکر کند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر