-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
رقبای احمدی نژاد در برابر تصدی بحث برانگیز وی هم صدا شده اند و ایران با دورنمایی از اعلام انتخابات زودهنگام ریاست جمهوری، همزمان با انتخابات مجلس روبروست.
محافظه کاران و اصلاح طلبان انتخابات سال آینده مجلس شورای اسلامی بر سر ۲۹۰ کرسی مجلس را چون فرصتی برای بهبود شکاف ها می نگرند: شکاف هایی که پیروزی آقای احمدی نژاد با تقلب در انتخابات در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) پدید آورد.
به باور قدرت علیخانی، نماینده مذهبی و سرشناس مجلس «انتخابات ریاست جمهوری زودتر از زمان قانونی آن برگزار می شود و فرد روحانی انتخاب خواهد شد که در برابر رهبر فروتنی بیشتری از خود نشان دهد.»
اردشیر امیر ارجمند، سخنگوی میرحسین موسوی که نتیجه رای گیری ریاست جمهوری را به احمدی نژاد واگذار کرد می گوید: «وقتی زندان ها مملو از فعالان حقوق بشر و مردمسالاری است و هنگامی که به هیچ حزب سیاسی مخالف اجازه شرکت و عمل داده نمی شود و سران جنبش سبز در حبس خانگی اند برگزاری انتخابات مجلس کاملا بی معنی و به مفهوم به سخره گرفتن انتخابات آزاد است.»
آقای احمدی نژاد برای جان به در بردن از پسِ شورشی مردمی علیه انتخاباتی که وی را برای دومین بار به قدرت رساند به پشتیبانی آیت اله خامنه ای تکیه کرد ولی از آن پس یاری رهبر را از دست داد. ایران از بهار و خیزش اعراب هراسان است و پس از دستور سرکوب تظاهرات کنندگان و معترضان به نتیجه انتخابات، آیت اله خامنه ای با اظهارات آشتی جویانه ای به ایجاد فضای باز و امن و سالم سیاسی مطابف با قانون اساسی سفارش کرد.
اصلاح طلب ها نیز از انتخابات زودهنگام ریاست جمهوری پشتیبانی کرده اند. هاشمی رفسنجانی یکی از روسای پیشین جمهوری که رهبر جایگاه فرماندهی اش را به دلیل به چالش کشیدن نتیجه انتخابات به کلی از وی باز پس گرفت، می گوید که انتخابات جدید راهی برای خلاصی ایران از بن بست سیاسی می گشاید. وی می گوید: «تاریخ نشان داده که اگر نتوانیم رضایت بیشتر مردم را به دست آوریم آینده ای امن در انتظارمان نیست.»
ولی حتا اعلام جرم و به دادگاه کشاندن آقای احمدی نژاد برای جنبش سبز مخالفان کفایت نمی کند. جنبشی که اکنون خواستار آزادی صدها زندانی است که در گردهمایی های خیابانی و تظاهرات پس از انتخابات شرکت داشته اند.
اردشیر امیر ارجمند، سخنگوی میرحسین موسوی که نتیجه رای گیری ریاست جمهوری را به احمدی نژاد واگذار کرد می گوید: «وقتی زندان ها مملو از فعالان حقوق بشر و مردمسالاری است و هنگامی که به هیچ حزب سیاسی مخالف اجازه شرکت و عمل داده نمی شود و سران جنبش سبز در حبس خانگی اند برگزاری انتخابات مجلس کاملا بی معنی و به مفهوم به سخره گرفتن انتخابات آزاد است.»
* از: دِیمیِن مک اِل روی - احمد وحدت /در: دیلی تلگراف
دولت آلمان از قرار ابتدا با ایالات متحده و اسرائیل در مورد فروش تانک ها همانگ کرده بوده است. با تأسف، از قیام کنندگان در سوریه و دیگر دیکتاتورهای عربی نپرسیدند، به احتمال اینان جای دیگر مشغول بودند و نتوانستند گوشی تلفن را بردارند. در حال فرار، زیرشکنجه، در تظاهراتی همراه با خطرجانی، یا اتفاقاٌ در همان لحظه جان باخته یا در صفی طولانی بودند تا برای کودکان خود که از تشنگی در حال مرگ هستند آب سالم بیاورند. از مردم آلمان نتوانستند بپرسند زیرا چنین معامله هایی مخفی است. ناگفته نماند امروزه نظرخواهی با پیامک کار بسیار ساده ای است.
از نظر بین المللی و نظامی و راهبردی البته در پشت این معاملۀ میلیاردی این اندیشه وجود دارد که با عربستانی بسیار مجهز (بدون بمب اتمی) ایران را (شاید با بمب اتمی) مهار کنند. یعنی با وبا به مقابلۀ طاعون بروند. منتفی نیست که عربستان، هم تانک های ما و هم تانک های آمریکایی را بخرد و چون هنوز چند میلیاردی برایش می ماند از پاکستان نیز برای امتحان هم که شده بمب اتمی تهیه کند.
شاید هم عربستان سعودی و ایران به این صرافت بیفتند که علیه اسرائیل پیمان نظامی ببندند. چنین کاری البته نقشۀ آلمان و آمریکا را نقش برآب می کند. گرچه در هزار سال گذشته سنی ها و شیعیان آنچنان که باید چشم دیدن یکدیگر را نداشته اند اما چون کمتر کسی اصلاٌ می داند چرا، ممکن است برای مدت کوتاهی هم که شده قال را بخوابانند. هرچه باشد هدف وسیله را توجیه می کند.
از این بالا که نگاه کنیم، کاربرد هواپیماهای رزمی علیه مردم خودی کمتر توجه را جلب می کند. مهم این است که جریان نفت قطع نشود. و ایرانِ شیطان هم آزارش به کسی نمی رسد. نه عربستان و نه ایران کشورهایی نیستند که مردم برای رفتن به آنها سر و دست بشکنند. در اینصورت عیبی هم ندارد که این دو کشور متقابلاٌ یکدیگر را از نقشه محو کنند. امیدواریم که هیچکدام خطا نکنند، در بعضی جاهای این منطقه کشورها خیلی به هم چسبیده اند. تا اسرائیل هم که راه زیادی نیست.
شاید هم عربستان سعودی و ایران به این صرافت بیفتند که علیه اسرائیل پیمان نظامی ببندند. چنین کاری البته نقشۀ آلمان و آمریکا را نقش برآب می کند. گرچه در هزار سال گذشته سنی ها و شیعیان آنچنان که باید چشم دیدن یکدیگر را نداشته اند اما چون کمتر کسی اصلاٌ می داند چرا، ممکن است برای مدت کوتاهی هم که شده قال را بخوابانند. هرچه باشد هدف وسیله را توجیه می کند.
می بینیم که دولت آلمان از کمتر خطری روگردان است. تشنج حتی در فصل تابستان که در اصل به دلیل تعطیلات خبرچندانی نیست. اصلاٌ کسی هنوز می داند بر قیام کنندگان در لیبی چه می گذرد؟ احتمالاٌ هواپیماهای ناتو هنوز هم روزانه از ساعت نه صبح تا پنج عصر به وقت محلی عملیلت می کنند. از آنجا که در این فاصله قذافی و نظامیانش خود را با این وضع تطبیق داده اند همگی حالشان خوب است. به جز مردم.
بنابراین خلاصه کنیم: دولت آلمان به ناتو اسلحه داد با این نتیجه که مردم غیرنظامی کشته می شوند. دولت آلمان خانوادۀ سلطنتی عربستان را مسلح می کند با این نتیجه که اینان بتوانند دیکتاتوری خود را همچنان سرپا نگه دارند و گاهی هم در کشورهای همسایه مراقب باشند که اوضاع دیکتاتوری خوب پیش برود. اما هدف این بود که دیکتاتورِ الف (اینجا ایران) به دیکتاتورِ بِ (اینجا عربستان سعودی) کاری نکند. واقعاٌ که فکر نبوغ آمیزی است. آدم میلیاردها پول در می آورد تا مانع شود ۱۶۰۰ شاهزاده از عربستان سعودی و شاید هزار قدرتمند از ایران همدیگر را بکشند. جلوگیری از اینکه میلیونها آدم در دیکتاتوری زندگی کنند و هزاران نفر در زیرشکنجه و در تظاهرات کشته شوند بهرۀ بسیار کمتری دارد. باید این واقعیت را دانست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر