ناخدای استبداد می کوشد با ايجاد خفقان در صحنه فعاليت های مدنی و سياسی،تهديد مطبوعات و تضعيف جامعه مدنی، از طريق بيت المال و با سوءاستفاده از ابزار های عمومی چون رسانه ملی و با هزينه های کلان، دروغ های بزرگ خود را به ميزانی تکرار کند که واقعی جلوه نمايند. عريان ترين صحنه اين دروغ پردازی را می توان در روزهای اخير در مضحکه ۹ دی مشاهده نمود.آنچه بيش از پيش بر نگرانی ها می افزايد، اخبار پراکنده از قطع تدريجی شبکه جهانی اينترنت و استفاده از اينترنت ملی است ، گام به گام به اتوپيای کره شمالی نزديک می شويم!!!
خبرنگاران سبز/جامعه: ۲۵ بهمن سال گذشته نقطه عطفی در تاريخ مبارزات جنبش سبز بود. جنبشی که آخريم کارزار خيابانی اش به مراسم آخرين سه شنبه سال ۸۸ با پادگانی کردن فضای شهر ختم شده بود درآستانه خاموش شدن بود که با پيام ميرحسين موسوی و شيخ مهدی کروبی برای حمايت از مردم مبارز مصر با فراخوان جمعی رسانه های جنبش سبز به تظاهراتی ميليونی در تهران و شهرستان های ديگر کشور همراه و به برگ زرين ديگری در تاريخ مبارزات مردم ايران بر عليه استبداد و ديکتاتوری که اين بار به اسم استبداد دينی بر ملت ايران تحميل شده است تبديل شد.
از آنجا به بعد بود که حاکميت باز خود را در شرايط باخت و بی آبرويی در عرصه داخلی و جهانی ديد و به زعم خود بهترين تصميم بازداشت هزاران شهروند معترض که عمدتا دختران و پسران جوان و دانشجوی کشور بود روی آورد و با سخنان احمد جنتی در نمازجمعه که خواستار بازداشت و به حصر کشيدن رهبران جنبش سبز بود با حمايت مجلس فرمايشی که اتفاقا چهل و هشت روز ديگر نمايش انتخابات که اينبار قرعه به اسم مجلس فرمايشی خورده است شروع می شود روزشمار حصر خانگی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی به همراه همسرانشان آغاز شد.
اما از دل آن روز صفحه ۲۵ بهمن که یکائتلاف دسته جمعی در شبکه اجتماعی فيسبوک بود برآمد که نشان داد می تواند خلاء سکوت مصلحتی شورای هماهنگی راه سبز اميد را به نوعی پر نمايد.
حال در آستانه سالروز ۲۵ بهمن جمعی از دانشجويان دانشگاه تهران با صدور بيانيه ای با راه اندازی صفحه فيس بوک پويش۲۵بهمن تصميم بر آن دارند تا برنامه های خود را با مشارکت ديگر حاميان جنبش سبز در سالگرد اين روز اعلام کنند.
در اين بيانيه که توسط جمعی از دانشجويان سبز دانشگاه تهران صادر شده آمده است: حصر غيرقانونی،غير شرعی و غير انسانی آقايان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، بدون اثبات هيچ جرمی، بدون تشکيل هيچ دادگاهی، با چه توجيهی و بر اساس کدام ادله هم چنان ادامه دارد؟ و اين بين کدام مقام حکومتی پاسخگو ست…ما هنوز می پرسيم…و پرسش ما بی پاسخ باقی ست….برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمی زند.. و بر تمامی اين مسايل، می بايست مصايب دانشگاه را نيز بيفزاييم: دانشجويان زندانی،دانشجويان شهيد خصوصا دو دانشجوی شهيد ۲۵ بهمن(محمد مختاری و صانع ژاله) ، تفکيک جنسيتی، اساتيد اخراجی و بازنشسته، احکام تعليق و اخراج دانشجويان، وجود فضای اطلاعاتی- امنيتی، عدم وجود امنيت روانی-آموزشی در دانشگاه ها و آماج حملات به علوم انسانی تنها گوشه ای از وضعيت اسفبار دانشگاه هاست.
در بخش ديگری از اين بيانيه دانشجويان دانشگاه تهران اين دانشجويان با ذکر اين نکته که ما داغ ۲۸ مرداد سال ۳۲ را بر سينه تاريخ مان می بينيم و نميخواهيم بر صفحات سياه تاريخ مان تکراری باشيم در پايان بيانيه خود اعلام داشته اند: ما دانشگاهيان اين مرزو بوم بر آنيم در فضای خفقان حاکم بر ايران عزيزمان، باری ديگر اعتراض خود را از پشت حصار ميله های دانشگاه با پشتوانه عقلانيت فرياد کنيم و ندای آگاهان محکوم به سکوت را درگوش شما نجوا نماييم. آگاهان محکوم…دلير مردان وزنانی که بر حال امروز زمين و زمان مان بی تفاوت نبودند ليکن در بند حصر و حبس جائرانه هستند. در اين راه پايبندی به مرام انسانی، بازگشت به شعارهای مسالمت آميز و ميهن دوستانه آغازين را اصل قرار داده ايم
متن کامل اين بيانيه که نسخه ای از آن در اختيار وب سايت خبرنگاران سبز قرار گرفته است به شرح زير می باشد:
بيانيه شروع به کار پويش۲۵بهمن، دانشجويان سبز دانشگاههای تهران در آستانه سالگرد ۲۵ بهمن
در شرايطی که قريب به يک سال از حصر ياران سبزمان موسوی،کروبی و رهنورد می گذرد، در يکی از تاريک ترين برهه های تاريخ ايران عزيزمان به سر می بريم. در حالی که زمزمه های تغيير نظام پارلمانی به رياستی، مرگ کامل جمهوريت نظام را وعيد می دهد، خشونت بی محابا، زيرپاگذاشتن اصول انسانی، بدعت در دين و تقدس بخشی الهی گونه به موجودی زمينی در نقش ولی فقيه، اسلاميت نظام را نيز پايمال نموده است.
سياست های ماجراجويانه خارجی و عدم کفايت و مديريت مجريان امور، کشور را در معرض انواع تحريم های اقتصادی و تهديدات نظامی قرار داده است.کيان ايران در مخاصمه مافيای قدرت و ثروت، در خطر جدی قرار دارد. تورم افسارگسيخته، نرخ بالای بيکاری و فقر ( که خود زمينه ساز بسياری معضلات اجتماعی است)، در کنار دزدی های خرد و کلان و آشکار و پنهان، نمايان گر اوج بصيرت متوليانی است که در کمال بصيرت، خون مردمان، جان و مال و ناموس آدميان را بر سر معامله ای به حراج گذاشتند که هيچ کس را در آن سودی نخواهد بود.
با اين وجود، اکنون که طشت رسوايی از بام فتاده و تنها گوشه ای از دزدی های اين جماعت در قامت يک اختلاس ۳۰۰۰ ميلياردی رخ نموده، در کمال وقاحت، مردم و مطبوعات را از به درازا کشاندن ماجرا، منع می نمايند. با وجود گذشت بيش از دو سال از وقايع انتخابات ۸۸، نه تنها حجم بازداشت ها و دستگيری ها و فشار بر فعالان مدنی و سياسی کاهش نيافته که روز به روز ظلم مضاعفی بر زندانيان سياسی روا می دارند. آشکارترين صحنه های اين ستم را می توان در شهادت هدی صابر، مرد نستوه جهاد و مبارزه ديد که در اثر عدم رسيدگی و ضرب و شتم پس از اعتصاب غذا در زندان به شهادت رسيد.
اعتصابی که در اعتراض به شهادت هاله سحابی در اثر ضرب و شتم آن هم در مراسم تشييع جنازه پدرش مهندس عزت الله سحابی آغاز شد. و هاله، خود زندانی ای که فرصت نيافت با پدر وداع کند. امثال رضا شهابی که بيش از يکسال را در زندان بدون برگزاری هيچ دادگاهی در بلاتکليفی سپری کرده، دست به اعتصاب غذا زده و در بدترين شرايط جسمی نيز از اوليه ترين حقوق خود محروم مانده است. تمامی زندانيان بی گناهی که از بهترين فرزندان اين سرزمين و بسياری از مبارزان دوران ستم شاهی و از بنيان گذاران انقلاب اسلامی بوده اند. رنجی که خانواده های مظلوم اين زندانيان در سکوت و بلاتکليفی تحمل می کنند، در هيچ کلام و سخنی قالب وصف نيست.
با وجود گذشت زمان زيادی از تجمعات سبز و شهادت و آسيب ديدن بسياری از مردمان اين سرزمين، داغ غم خانواده کشته شدگان و آسيب ديدگان نه تنها مرهمی بر خويش نديده است که هر روز شعله ور تر از ديروز، وجود نازک آنان را می فرسايد. چه بسيار مادران که داغ فرزند بر سينه دارند ( اعرابی، آسا،آقاسلطان، …)،فرزندانی که چشم به راه پدر يا مادر خويش ماندند(حسن پور،سهرابی و …) در شرايطی که نه تنها از آنان دلجويی به عمل نيامده نه تنها هيچ دادگاهی پاسخگوی شکايت آنان نيست بلکه هر روز با تکرار دروغ های پيشين و زير سوال بردن حقيقت هستی و مرگ اين عزيزان، زخمی تازه بر قلب داغ ديده آنان می نهند.
به يغما بردن نام و پيکر صانع ژاله و محمد مختاری، دو شهيد دانشجوی بيست و پنج بهمن ۸۹ ،تحت فشار قرار دادن خانواده آن دو عزيز در جهت پوشاندن چهره آزاده فرزندانشان از مردم ايران، تنها بخشی از تلاش های مذبوحانه به نمايش در آمده است.
ناخدای استبداد می کوشد با ايجاد خفقان در صحنه فعاليت های مدنی و سياسی،تهديد مطبوعات و تضعيف جامعه مدنی، از طريق بيت المال و با سوءاستفاده از ابزار های عمومی چون رسانه ملی و با هزينه های کلان، دروغ های بزرگ خود را به ميزانی تکرار کند که واقعی جلوه نمايند. عريان ترين صحنه اين دروغ پردازی را می توان در روزهای اخير در مضحکه ۹ دی مشاهده نمود.آنچه بيش از پيش بر نگرانی ها می افزايد، اخبار پراکنده از قطع تدريجی شبکه جهانی اينترنت و استفاده از اينترنت ملی است ، گام به گام به اتوپيای کره شمالی نزديک می شويم!!!
حصر غيرقانونی،غير شرعی و غير انسانی آقايان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، بدون اثبات هيچ جرمی، بدون تشکيل هيچ دادگاهی، با چه توجيهی و بر اساس کدام ادله هم چنان ادامه دارد؟ و اين بين کدام مقام حکومتی پاسخگو ست…ما هنوز می پرسيم…و پرسش ما بی پاسخ باقی ست….برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمی زند، و بر تمامی اين مسايل، می بايست مصايب دانشگاه را نيز بيفزاييم: دانشجويان زندانی،دانشجويان شهيد خصوصا دو دانشجوی شهيد ۲۵ بهمن(محمد مختاری و صانع ژاله) ، تفکيک جنسيتی، اساتيد اخراجی و بازنشسته، احکام تعليق و اخراج دانشجويان، وجود فضای اطلاعاتی- امنيتی، عدم وجود امنيت روانی-آموزشی در دانشگاه ها و آماج حملات به علوم انسانی تنها گوشه ای از وضعيت اسفبار دانشگاه هاست.
در چنين شرايطی، دانشگاه چشم هميشه بيدار جامعه، نمی تواند سکوت را پيشه خود نمايد . در همين راستا، جمعی از دانشجويان سبز دانشگاه تهران در يک ائتلاف دسته جمعی ضمن دعوت از دانشجويان دانشگاههای تهران و سراسر ايران، در آستانه ۲۵ بهمن، در اولين گام خود با راه اندازی اين صفحه، سعی در شکستن فضای سکوت، خفقان و رعب و وحشت حاکم بر کل کشور و خصوصا دانشگاه ها دارند. ما زنده ايم و علی رغم تمامی فشارها، در مقابل استبداد، جانانه ايستاده ايم.
ما دانشگاهيان اين مرزو بوم بر آنيم در فضای خفقان حاکم بر ايران عزيزمان، باری ديگر اعتراض خود را از پشت حصار ميله های دانشگاه با پشتوانه عقلانيت فرياد کنيم و ندای آگاهان محکوم به سکوت را درگوش شما نجوا نماييم. آگاهان محکوم…دلير مردان وزنانی که بر حال امروز زمين و زمان مان بی تفاوت نبودند ليکن در بند حصر و حبس جائرانه هستند.
در اين راه پايبندی به مرام انسانی، بازگشت به شعارهای مسالمت آميز و ميهن دوستانه آغازين را اصل قرار داده ايم.فراموش نکنيم شعارهايمان در تجمعات اعتراضين سال ۸۸ ؛ که يک صدا، فرياد حمايت از همراهان سبزمان ، موسوی،کروبی و رهنورد سرميداديم و حال که از حصر شان قريب به يک سال ميگذرد هوا دار باقی ماندمان پاسخی ست به وفاداريشان بر عهدی که با مردم بستند.
ما داغ ۲۸ مرداد سال ۳۲ را بر سينه تاريخ مان می بينيم و نميخواهيم بر صفحات سياه تاريخمان تکراری باشيم بياييم همه دست در دست هم دهيم و کابوس زادگان ظلمت را تعبير کنيم.
وعده ما ۲۵ بهمن ماه ۱۳۹۰ ، صحن سراسر دانشگاه های ايران
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر