Britain says the European Union is set to impose sanctions on 32 Iranian officials over human rights abuses.
Foreign Secretary William Hague said EU foreign ministers would agree visa bans and asset freezes at their meeting in Luxembourg today.
“We have agreed sanctions, restrictive measures, on Iran because of the appalling human rights record of Iran.” Hague said.
“Iran seems to have believed that with all the change happening in the Middle East, they can get away with an even worse human rights situation in that country.”
As examples of Iran’s human rights abuses, Hague cited “the imprisonment of opposition leaders, the detention of more journalists than any other country in the world, [and] the excessive use of the death penalty, often on vague charges,”
The individuals who would be sanctioned include high-ranking police officers, prosecutors, judges, and people with strong links to Iran’s Revolutionary Guard.
source: RFE/RL
Copyright (c) 2009. RFE/RL, Inc. Reprinted with the permission Radio Free Europe/Radio Liberty, 1201 Connecticut Ave., N.W. Washington DC 20036.
Iraq says it will go ahead with its earlier plan to quash the activities of the People's Mojahedin Organization of Iran and will close down the settlement of Iranian dissidents, Camp Ashraf, by the end of 2011.
An Iraqi government spokesman, Ali Al-Dabbagh, said the Iraqi government has reaffirmed its commitment to rid Iraq of the PMOI, which the government regards as a "terrorist group".
He said: "The group must be expelled from Iraqi territory by any means, including political and diplomatic and in cooperation with the United Nations and international organizations." He added that officials must also consider where the group's members want to live.
The statement comes after a confrontation between the Iraqi security forces and Camp Ashraf residents last Friday. Ali Gaiddan, the Commander of Iraqi Ground Forces, confirmed three people died in the incident, which they claim was instigated by camp members. The PMOI claims more than 30 people were killed and hundreds injured in Friday’s incident.
The group has opposed the Iranian government since the early days of the Islamic Republic, taking shelter at Camp Ashraf during the Iran-Iraq War of the 1980s.
In 2003, with the U.S. invasion of Iraq, U.S. forces took control of the camp and disarmed the residents. In 2009, Americans relinquished control of the camp to the Iraqi government, which has been intent on removing the group from its territory. The residents fear being deported to Iran, where scores of Iranians have been executed for links to the PMOI. Like Tehran, Washington considers the PMOI to be a terrorist group.
Camp Ashraf was previously attacked by Iraqi security forces last July, when 11 people were killed and more than 500 were wounded.
Human rights organizations have called for an independent investigation of the attacks on Camp Ashraf.
source: Radio Zamaneh
Javad is my university friend. We were roommates in the dormitory. Javad comes from a village in Azerbaijan, Iran. His parents are illiterate and he is the only member of his family who has studied so hard. He was filled with passion and enthusiasm when he came to Tehran. His father had told him: you should only study. You don’t need to work; I don’t want you to become a butcher like me. He had fantasies about Tehran and its universities. After a while Javad got disappointed, but as he was used to being in difficult situations, he went on studying. He taught maths to children. He had made business cards for himself and gave them to everyone. He advertised his business in the university, passed around his brochures in the dorm. He finished his education in spite of all difficulties, and got an MA. Then he said: I will no longer stay here. I am tired, I have to go.
We told him: you don’t know English at all. He said: I will learn. After all it is better than staying here. We told him: you can continue your study here, get a PhD and become a university professor. He said: I’d rather go back to our village and butcher sheep than studying here. He was annoyed. He had been irritated during his dissertation. He came to blows with his professors and he finally got a bad mark. He was infuriated after the defense session. He swore loudly although he is usually a peaceful person. Javad started studying English. He studied for two years until he finally got the required mark. He knew nothing to begin with, and he studied day and night. His apartment was like a language lab. There were sheets of paper on every wall: English words and phrases, hopeful sentences, days left from his English exam.
After the 2009 disputed election, I didn’t go home for some days and stayed with Javad. His apartment was near Enghelab Street and I could reach the demonstrations easily. Whenever I was coming out of the house I asked him, ‘Don’t you want to come, Javad? Everyone is on the street.’ He said ‘No, I am finished off with these things. I haven’t even voted, let alone taking it back. The only thing I want is to leave this country.’ And so he did. He texted a few weeks before and said that he had won a scholarship from a Spanish university and was waiting for his visa. The night before his departure we went to visit him. I said: you must be so excited now. He said: no, I am not. I am only certain that this is not a place to stay.
Nasim is a friend of my girlfriend. We are so close, mostly because of the days that we went to demonstrations together. The events of those days have affected us so deeply that we always keep talking about them. Nasim belongs to a rich family, but she is an independent young woman. She used to work and had bought herself a Peugeot 206 and sometimes took us to Zahirodole, Emamzadeh Taher, and Ahmad Abad. We called her the cemetery taxi-driver. Nasim is a passionate girl. She cannot help talking or crying. She worked in a public organization. She put on her green bracelet and went to work. She announced the demonstration schedule out loud and discussed political issues recklessly. The heads of the organization had no doubts. They fired her right away. Nasim came home and cried and cried. Then she said: there’s no problem, this is a good chance for me to study for MA courses. She studied hard and got a high rank in the exam. But when she found out that she was a suspended student and could not enter university, she didn’t wait a second. She applied for a university in Malaysia and was accepted after one month. When she hugged us in the airport and was crying, she said: I still don’t want to talk about it, because I am sure if I think deeply, I would stay. I would stay and cry so loud that they will come and put me away in prison. She left and told us: forgive me for being free from the protests for two years. I promise to come back and be with you.
I met Farhad in the mountains. On a summer day, when I had decided to go to the mountain alone, I saw Farhad sitting in the shelter, singing for himself. We talked to each other and became friends. Farhad’s family had applied for immigration to Canada many years ago, and they had received their immigration cards. But Farhad didn’t want to go. He said: we have to stay. We have to build our future with our own hands. We should do what we can for our country. Farhad wasn’t an emotional person, he believed in what he said. His family called him from Canada every day and asked him to come. But Farhad resisted until he was arrested in the rally. He was in detention for a few days, and then he was set free. He was whacked badly, but he said: I have paid the expenses like everyone else. There is no difference. He kept participating in the demonstrations, until they attacked his house one night when he had gone to the super market. He was identified, but luckily he saw what happened and ran away on his flip-flops. He went to one of his relatives’ house, borrowed some money, and escaped from the Kurdistan border. Now Farhad is exiled or homeless as he says. A homeless person who is kicked out from his own country with flip-flops. Farhad is still determined. He says: I will come back to Iran as soon as I know that I would not be arrested. He says: I will not rest until I see that my country is improving.
If we become desperate, and run away, can we still have hope for Iran’s future?
Tehran’s weather in the spring time is wonderful for taking a walk in the streets filled with the smell of blossoms. Especially if it is raining you don’t want to go back home. You just like to walk along and watch the jasmines hanging down from the walls and feel the freshness of the rain. You wish Tehran was always this calm and beautiful. But a few days ago when we said goodbye to Javad, the weather did not have that sense anymore. Seeing the dark sky, I felt lonely and depressed. I realized that more than ten friends of mine have gone from Iran and some others are planning to go. I don’t want to judge these people, but if we become desperate, whether temporarily or by force, and run away, can we still have hope for Iran’s future? I don’t want to stick to clichés, but I like my country because I have grown up here. All the mountains, polluted rivers, ancient places that have been destroyed by now, draw me like a magnet. If I was born somewhere else, I would feel the same about that place. But I don’t want to feel defeated. I don’t want to admit that I am giving this land away to the people who have no interest in it and are fantasizing about the day it is ruined. We should stay and resist and call back all Javads, Nasims, and Farhads, and try to put things back to where they should be.
* a line from a poem by Iranian poet Ahmad Shamloo
به دنبال درگیری های خونین روز جمعه در اردوگاه اشرف، دولت عراق از ضرب الاجل برای تعطیل کردن این اردوگاه تاپایان سال جاری و همچنین انتقال ساکنان آن به خارج از عراق خبر داده است.
به گزارش رادیو فردا، علی الدباغ، سخنگوی دولت عراق، روز دوشنبه در بیانیه ای از سامان مجاهدین خلق به عنوان یک «سازمان تروریستی» نام برد و گفت: دولت عراق تصمیم قبلی خود برای بستن اردوگاه اشرف را اجرا خواهد کرد و ساکنان این اردوگاه تا پایان ماه دسامبر فرصت دارند که عراق را ترک کنند.
به گزارش رویترز، علی الدباغ همچنین گفته است: «این سازمان (مجاهدین خلق) میبایست با همکاری سازمان ملل متحد و دیگر سازمان های بین المللی و با استفاده از همه ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک از خاک عراق خارج شود.»
در همین حال، خبر گزاری آسوشیتد پرس میگوید علی الدباغ پس از پایان جلسه کابینه عراق در روز دوشنبه گفته است: «آنها باید تا پایان سال میلادی جاری عراق را ترک کنند. عراق برای آنها گزینهای (برای ماندن) نیست.»
در همین زمینه، شاهین قبادی، یکی از سخنگویان سازمان مجاهدین خلق در پاریس، روز دوشنبه گفته است: ساکنان اردوگاه اشرف مایلند به آمریکا یا کشورهای اتحادیه اروپا منتقل شوند، در صورتی که دولتهای این کشورها مایل باشند به این افراد پناهندگی سیاسی بدهند.
شاهین قبادی اضافه کرده است: «ما تمایلی به ماندن در عراق نداریم، ولی تاکنون پاسخ دریافت نکردهایم.»
شاهین قبادی همچنین گفت در صورت تضمین سلامت و امنیت این افراد از سوی جمهوری اسلامی این افراد مایل خواهند بود به ایران بروند.
حمله نیروهای عراقی به اردوگاه اشرف در سحرگاه روز جمعه نوزدهم فروردین واکنشهای بینالمللی در پی داشته است.
براساس گزارشها، سحرگاه روز جمعه نیروهای امنیتی عراقی به اردوگاه اشرف حمله کردند که درگیری در این اردوگاه شماری کشته و زخمی برجای گذاشت.
در حالی که خبرگزاری رویترز از کشته شدن ۱۰ نفر در این درگیری خبر داده است، رسانههای نزدیک به سازمان مجاهدین خلق میگویند: در حمله نیروهای عراقی به اردوگاه ۳۴ نفر کشته و صدها نفر زخمی شدهاند.
ارتش عراق نیز میگوید: نیروهای امنیتی در واکنش به اقدامات تحریکآمیز و سنگ پرانی ساکنان اردوگاه اشرف وارد عمل شده و سه نفر از ساکنان این اردوگاه در این درگیری کشته شدهاند.
در همین حال، نمایندگان سازمان ملل متحد می گویند: هنوز نتوانستهاند وارد اردوگاه اشرف بشوند.
روز یکشنبه سرهنگ بَری جانسون، سخنگوی نیروهای آمریکایی مستقر در عراق گفت که ارتش آمریکا از دولت عراق خواستهاست تا اجازه دهد این ارتش به ساکنان اردوگاه اشرف، واقع در شمال بغداد، کمکهای انساندوستانه پزشکی ارسال کند اما دولت عراق این درخواست را رد کردهاست.
پس از حمله روز جمعه به اردوگاه اشرف، ایالات متحده اعلام کرد که «در بالاترین سطح دیپلماتیک» از مقامهای عراقی خواستهاست تا در این خصوص از خشونت بپرهیزند و خویشتنداری نشان دهند.
به دنبال درگیریهای روز جمعه اتحادیه اروپا از دولت عراق خواسته است، با اعزام بازرسان بینالمللی به این اردوگاه موافقت کند.
پیشتر نیز سازمان عفو بینالملل، از دولت عراق خواسته بود، درباره درگیریهای روز جمعه میان نیروهای عراقی و ساکنان اردوگاه اشرف، «بیدرنگ» تحقیقات مستقلی انجام دهد.
اردوگاه اشرف، واقع در نزدیکی شهر بعقوبه در ۸۰ کیلومتری شمال بغداد است و در دوران جنگ ایران و عراق ساخته شده است. نیروهای سازمان مجاهدین خلق در اواسط دهه ۱۳۶۰ به عراق رفته تا در کنار نیروهای عراقی با نیروهای ایران جنگ کنند.
پس از حمله نیروهای آمریکا به عراق و سقوط صدام حسین، دیکتاتور سابق عراق، آمریکا ساکنان این اردوگاه را خلع سلاح کرد و کنترل این اردوگاه را در اختیار گرفت.
در سال ۲۰۰۹ آمریکا کنترل این ارودگاه را به نیروهای عراقی واگذار کرد و عراق نیز متعهد شد از استرداد اجباری ساکنان این اردوگاه به ایران خودداری کند.
پس از سقوط صدام حسین و روی کار آمدن دولت جدید در عراق، بسیاری از عراقیهایی که در دوران صدام در ایران علیه صدام فعالیت میکردند به قدرت رسیدند و خواستار اخراج مجاهدین خلق بودند.
خبرگزاری ها در ایران می گویند که تاریخ برگزاری انتخابات مجلس این کشور تعیین شده است. خبرگزاری نیمه رسمی مهر تاریخ دقیق برگزاری این انتخابات را ۱۲ اسفند امسال یعنی حدود ۱۰ ماه دیگر اعلام کرده است.
به گزارش بیبیسی، ساعاتی پیش از این، مصطفی محمد نجار، وزیر کشور ایران گفته بود که زمان برگزاری انتخابات مجلس نهم در جلسات مشترک وزارت کشور و شورای نگهبان قانون اساسی مشخص شده و به زودی اعلام می شود.
وزیر کشور ایران گفته بود که از سال قبل اقدامات لازم برای برگزاری انتخابات مجلس پیش بینی شده و توافقات لازم با شورای نگهبان در این زمینه به عمل آمده است.
دوره چهار ساله مجلس هشتم در ایران، خرداد سال آینده خورشیدی به پایان می رسد و مطابق قانون انتخابات این کشور، باید سه ماه پیش از پایان دوره قانونگذاری ، انتخابات تازه برگزار شود.
برگزاری نهمین دوره انتخابات مجلس، اولین انتخابات در ایران پس از شکل گیری جریان های اعتراضی در این کشور است. اعتراض ها در ایران در پی اعلام نتایج انتخابات بحث انگیز ریاست جمهوری شکل گرفت که طی آن محمود احمدی نژاد برنده آن معرفی شد.
پیش از انتخابات مجلس، می بایست انتخابات شورا ها در ایران برگزار می شد اما مجلس شورای اسلامی چند ماه پیش از موعد برگزاری این انتخابات در اوج اعتراض های مردمی در این کشور، با تصویب لایحه ای دوره کنونی شوراهای اسلامی شهر و روستا را دو سال تمدید کرد تا انتخابات بعدی شوراها همزمان با یازدهمین دوره ریاست جمهوری انجام شود.
تعویق انتخابات شوراها در ایران، نخستین تجربه از این دست در تاریخ جمهوری اسلامی بود.
هرچند برخی از گروه های سیاسی و احزاب شیوه برگزاری انتخابات در ایران و نحوه دخالت شورای نگهبان را در تایید نامزدها غیر دموکراتیک می دانند اما تعویق در برگزاری انتخابات حتی در زمان جنگ هشت ساله ایران و عراق هم سابقه نداشته است.
در شرایطی که شماری از چهره های اصلاح طلب ایران پس از حوادث انتخابات ریاست جمهوری در زندان به سر می برند، محمد خاتمی رئیس جمهوری پیشین این کشور چندی پیش یکی از شروط اصلاح طلبان را برای ورود به رقابت های انتخاباتی مجلس، برگزاری “آزادانه” انتخابات عنوان کرده بود.
شماری از چهره های سیاسی اصلاح طلب با طرح آقای خاتمی و احتمال حضور مجدد اصلاح طلبان در انتخابات مجلس با شرایط فعلی کشور مخالفت کردند اما گروه های نزدیک به دولت هم شروط آقای خاتمی را رد و صحنه سیاسی کشور را بی نیاز از حضور اصلاح طلبان خواندند.
حمله نظامی مرگ بار ارتش و نیروهای امنیتی عراق به کمپ اشرف و درگیری با نیروهای سازمان مجاهدین خلق یکی از تاسف بار ترین رویداد های تلخ ایرانیان خارج از کشور را رقم زد. کشته و زخمی شدن ده ها نفر، یک بار دیگر چهره کریه خشونت را آشکار ساخت که تا چه میزان ویرانگر است و بر چهره انسانیت چنگ می زند.
فاجعه جان باختن افراد بی سلاح و محصور در محیطی بسته در برابر یورش نیروهای مجهز به انواع و اقسام ادوات نظامی، عملی غیر قابل پذیرش و ضد انسانی است. این اتفاق شوم ضرورت مهار اشکال نا موجه خشونت دولتی و حفاظت از مردمان بی سلاح در برابر تهاجم نظامیان را گوشزد می سازد.
ما امضا کنندگان این نامه با تاکید بر مرزبندی صریح و مخالفت قاطع با عقاید، روش های فعالیت و عملکرد سازمان مجاهدین خلق و نظر منفی نسبت به مواضع کنونی این سازمان و در عین حال محکوم کردن اعمال سرکوب گرانه و غیر انسانی جمهوری اسلامی در قلع و قمع و مجازات های اعضاء این سازمان دربرهه های مختلف و بخصوص جنایت اعدام های گسترده و فراقضایی سال 1367 صرفا از زاویه موازین حقوق بشری و اصول انسانی، نقض حقوق بنیادی ساکنان اشرف و اعمال خشونت لجام گسیخته از سوی دولت عراق بر علیه آنان را محکوم می کنیم.
ما معتقدیم اگر چه حضور سازمان مجاهدین خلق در عراق از ابتدا اشتباه بود و برخورداری از چتر حمایتی رژیم صدام حسین که چشم طمع به بخش هایی از خاک ایران داشت و تهاجمی بر علیه میهن و ملت انجام داده بود، از خطاهای بزرگ و نابخشودنی این سازمان سیاسی محسوب می شود، اما اعضاء این گروه سیاسی حق دارند از اذیت و آزار نیروهای دولتی بدور باشند و حق مصونیت آنها از خشونت، شکنجه و قتل به رسمیت شناخته شود.
دولت عراق محق است که در قلمرو خود اعمال حاکمیت کند و اقتدار مشروع خود را تحقق بخشد اما این حق نباید از راه زور، خشونت و سرکوب خونین صورت گیرد. به باور ما دولت عراق، نمایندگان سازمان مجاهدین و نمایندگان جامعه جهانی باید تدبیری بیندیشند که از تکرار فاجعه انسانی در منطقه جلوگیری شود. این امر نیازمند خویشتن داری و برخورد واقع بینانه با مسائل هست و طرفین باید انعطاف نشان دهند.
شرایط جدید عراق با دوران صدام حسین فرق می نماید. رهبران مجاهدین می بایست الزامات موقعیت جدید را درک کنند. در تحلیل آخر مردم عراق و دولت مشروع منتخب آنان مرجع صاحب صلاحیت هستند که باید تعیین کنند مجاهدین در عراق بمانند یا آنجا را ترک کنند. همچنین رهبران سازمان مجاهدین و بخصوص آنهایی که در اشرف نیستند، در قبال زندگی و امنیت ساکنان اشرف مسئولیت دارند. حفظ جان آنها مهمتر از وضعیت خود سازمان، منافع سیاسی رهبران و ترجیح برای ماندن در یک منطقه جغرافیایی خاص است. بنابراین نباید با اصرار بر ماندن در کشوری که خواهان خروج آنها است، جان اعضاء ساکن خود در اشرف را بخطر بیندازند. در این میان همچنین سازمان ملل نقش مهمی دارد تا شرایط خروج شرافتمندانه اعضاء سازمان مجاهدین خلق از عراق و برخورداری آنها از حقوق پناهندگی و زندگی توام با امنیت و آرامش را هموار سازد.
در پایان ضمن محکومیت دوباره کشتار اعضاء سازمان مجاهدین خلق در اشرف و مخالفت با هر گونه اقدام تبلیغاتی از این رویداد برای ترویج خشونت و خط مشی مسلحانه و همچنین تقبیح موضع دولت جمهوری اسلامی ایران در حمایت از برخوردهای خشونت آمیز با ساکنان اشرف، اعلام می نمائیم که اجرای موارد زیر می تواند بحران بوجود آمده را به نحو مناسبی حل کند و از گسترده تر شدن این فاجعه انسانی جلوگیری نماید:
1- ضرورت توقف فوری خشونت نیروهای دولتی عراق علیه ساکنان اشرف
2- فراهم کردن سریع خدمات درمانی و امکانات پزشکی برای مصدومان و مجروحین واقعه
3- تشکیل کمیته حقیقت یاب و بی طرف از سوی سازمان ملل با مشارکت نهاد های معتبر حقوق بشری تا به تحقیق در خصوص چگونگی شکل گیری فاجعه و شناسایی و مجازات عاملان و مسببان بپردازد.
4- خویشتن داری دولت عراق و تمرکز بر پیدا کردن راه حل حقوقی ، قانونی و غیر نظامی مبتنی بر رعایت حقوق انسانی ساکنان اشرف و حق اعمال حاکمیت دولت عراق
اسامی امضا کنندگان اولیه :
احمدی رامین
ارشاد اردوان
افتخاری بیژن
افشاری علی
الیاسی صفورا
امینی مهدی
امینی نیکنام
امینی محمد
باطبی احمد
براتی مهران
برزنجه محمد
برقعی محمد
بهار دوست شهلا
پزشکی کتایون
تقوایی احمد
جعفریان رضا
جهاندار پویا
چرندابی رضا
حسن پور ستاره
حسین طالشی علی
حکمت بیژن
خسروی مصطفی
داوودی مهاجر فریبا
دوستی فرشاد
رضایی شیده
سپهری فر تارا
سیما سلمان
شریعتمداری حسن
شکوهی فرد محمد رضا
صادقی محمد
صحتی کوروش
ظریفی نیا حمید رضا
عاصمی شهره
عباسی غلام
عبدی علی
فریدی ناصح
فولادی فیروزه
قاسمی پروین
قاسمی نژاد سعید
گنجبخش امیر حسین
ماهوتی ها حسین
محمدی مجید
محمدی فرشاد
محمودیان پویان
مختاری پرویز
مشایخی مهرداد
ملک محمدی مرتضی
مهدی علی اکبر
مهرانی بهزاد
مهرانی بهناز
میر ابراهیمی روزبه
میر فخرائی مهران
نظامی بورگان
نوربخش مهدی
همتی رحیم
وحید منش پروانه
سیستان و بلوچستان پهناورترین استان ایران است که جمعیتی بیش از دو و نیم میلیون نفر را در خود جا داده است. دو سوم این جمعیت را جوانان تشکیل می دهند، سهم عمده ای در اقتصاد غیر نفتی ایران داشته و طولانی ترین مزر مشترک را نیز با دو کشور پاکستان و افغانستان دارد. با این همه و با وجود منابع طبیعی فراوان و بکر، محروم ترین استان از نظر اقتصادی، پرشمارترین منطقه از نظر تعداد بی سوادان و خلوت ترین ناحیه جغرافیایی از نظر تراکم جمعیت به شمار می آید.
سیستان در شمال و بلوچستان در جنوب از دو فرهنگ، ساختار اجتماعی و مذهبی و نیز سیاسی برخوردار است که از این نظر نیز با هیچ کجای دیگر در ایران قابل مقایسه نیست. از سوی دیگر در سدهی اخیر نیز خاستگاه بسیاری از رخدادهای مهم و تاثیرگذار سیاسی در ایران بوده است. این رخدادها از زمان تقسیم بلوچستان میان سه کشور ایران، افغانستان و پاکستان شکل و رنگ تازه ای به مطالبات مردم منطقه داد تا جایی که در چند سال گذشته، گروههایی با شعار جدایی و استقلال سربرآوردند. در این میان تشکل هایی که پیگیر خواسته های قومی- مذهبی خود بودند نیز با انگ تجزیه طلبی سرکوب شدند.
از سوی دیگر حکومت جمهوری اسلامی ظاهرا برای تشدید فضای ارعاب و سرکوب در کشور به خصوص در حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری اخیر، به کرات تعدادی از معترضان و منتقدان بلوچ را به بهانه های گوناگون به چوبه ی دار سپرده است، درست همانند آنچه که کردستان رخ داد.
تهران ریویو، برای روشن شدن گوشه ای از واقعیت هایی که این روزها در سیستان و بلوچستان می گذرد، مصاحبه ای با عبدالقادر بلوچ ترتیب داده است. عبدالقادر بلوچ متولد 1334 خورشیدی در شهرستان مرزی خاش است. وی تحصیلات ابتدایی خود را در شهرهای کرمان، تربت حیدریه و زاهدان به پایان رسانده و از مدرسه عالی و امور اداری و بازرگانی کرمان لیسانس گرفته. او که سرپرست خوابگاههای دانشجویی دانشگاه بلوچستان بود به خاطر فعالیتهای اجتماعی و سخنرانیهایی که علیه سیاستهای نظام جدید پس از انقلاب فرهنگی ایراد میکرد، مورد تعقیب قرار گرفت و در سال 1361 به داخل ایل شهبخش رفت و زندگی مخفی خود را آغاز کرد که پس از دو سال و نا امن شدن شرایط به پاکستان و از آنجا به کانادا نقل مکان کرد.
عبدالقادر بلوچ همچنین عضو کانون نویسندگان در تبعید هست و از او تا کنون سه مجموعه داستان (فرمایش و غیره، مسافران خانم لیندا وانگ، دنیاهای زیر یک سقف)، دو رمان (یک وجب از تاریکی، کشف دیوار حضور)، یک گزیدهی طنزها (ایماها و اشارهها) و یک مجموعه شعر (یک آسمان اندوه) منتشر شده است.
عبدالقادر بلوچ علاوه بر همکاری با نشریات برون مرزی مدت نه سال است که به صورت فعال وبلاگنویسی می کند و در امور سیستان و بلوچستان در زمره صاحب نظران است. آنچه در زیر می آید نتیجه این گفت و گو است.
آقای بلوچ طی سی و سه سال گذشته، حکومت جمهوری اسلامی بر خلاف ادعاهای مسوولان و نیز نص صریح قانون اساسی، تبعیض های بارز و آشکاری میان اقوام ایرانی به ویژه مرز نشینان شرق و غرب کشور قایل شده است، به نظر شما دلیل این رفتار دوگانه چیست؟
حکومت جمهوری اسلامی، حکومتی است تهی از تواناییهای لازمه برای اداره یک مملکت. رهبران و مسوولین این نظام در بهترین و بالاترین شرایط افرادی هستند که توانایی اداره یک مسجد را دارند. کشور داری به مراتب چیزی بیشتر از روایت و حدیث و عبا و عمامه و لقب و عنوان لازم دارد. اینها خودشان عامل هستند، توصل به قرائتی خاص و قشری گری و غلطیدن در درهی بی انتهای جهل و خرافات و تعصبات چارهای برای این نظام باقی نمی گذارد جز مخالفت روز افزون با دگر اندیشان و اقوامی که دارای باورها و اعتقادات متفاوت هستند.
وقتی شما سالها لعن و نفرین را بر باورهای دسته و گروهی روا میدارید و آنها را تایید و تشویق و گسترش میدهید و آیه و حدیث و روایت دال بر کافر و نجس و مرتد بودنشان در میآورید وقتی که حاکم میشوید باید تکلیفتان را روشن کنید.
شعارت میشود برادری و برابری، عملت میشود: یا به دین من دربیا و برادر و برابر شو یا تبعیضهای بارز و آشکار را تحمل کن و اعتراضی هم نکن.
بلوچ ها همانند دیگر ایرانیان دارای مطالباتی قومی، مذهبی، سیاسی و فرهنگی هستند، مهم ترین این درخواست ها و مطالبات کدام است؟
در مرحله نخست و در حضور یک نظام دیکتاتور، تمام یک مملکت احتیاج به فضای باز سیاسی و شرایطی برای زیستن دارد. مطالبات قومی، مذهبی، سیاسی و فرهنگی قبل از اینکه «مطالبه» باشند «حق و حقوق» مسلم و بدیهی هستند که اگر کشور به دست کشورداران مدبر و سیاستمداران تحصیلکرده اداره شود در برنامهریزیهای منطقهای نه تنها در نظر گرفته میشوند، بلکه با مطالعه تجارب ملل و اقوام دیگری که در آنها تنوع اقوام و باورها وجود دارد برنامه ریزیهایی برای رشد و گسترش آنها هم می شود.
نگاه کنید به سیاستهایی که در کشورهای غربی با فرهنگهای متفاوت و برنامهها و حمایتهایی که برای تقویت و گسترش آنها می شود.
اصولاً وقتی حکومتها به سمت دیکتاتوری پیش میروند همیشه از سقوط در وحشت هستند و روز به روز دامنهی آزادیها را محدودتر میکنند و همواره از اقوامی شروع میکنند که مردم با فرهنگ و باورها و سنن آنها ناآشنایند. مارکهای جدایی طلب، استقلال طلب و جاسوس اجنبی، به مردمی بهتر میچسبد که زبان و لباس و قیافهاشان با سایرین متفاوت باشد. از سویی وقتی شما حق و حقوقِ یک انسان را زیر پا بگذارید طبیعی است که او طالب حقوق خود باشد و مطالباتی را مطرح کند: داشتن سهمی عادلانه از بودجه و در آمد منابع طبیعی، توجه خاص نسبت به عقب افتادگی در همه زمینهها از جمله آموزشی و کشاورزی و راه و مسکن و … حق آزادی داشتن اعتقادات و باورها و پرستشگاهها. حق استفاده از زبان و لباس و آداب و رسوم و فرهنگ و حق مشارکت برابر در اداره کشور و حق مسلم اداره استان و منطقه خود از آن جمله اند.
بر اثر رفتارهای سوء حاکمیت، اعتراض و نارضایتیهایی در مناطق گوناگون کشور بروز کرده که در برخی مناطق مانند کردستان و بلوچستان گروههایی در قالب مبارزه مسلحانه مطالبات خود را پی گیری میکنند. آیا چنین واکنش هایی باعث دورتر شدن مردم از دستیابی به خواسته هایشان و برخوردهای خشونت بار بیشتر توسط حکومت نمی شود؟
وقتی حکومتها به سمت دیکتاتوری پیش میروند همیشه از سقوط در وحشت هستند و روز به روز دامنهی آزادیها را محدودتر میکنند و همواره از اقوامی شروع میکنند که مردم با فرهنگ و باورها و سنن آنها ناآشنایند. مارکهای جدایی طلب، استقلال طلب و جاسوس اجنبی، به مردمی بهتر میچسبد که زبان و لباس و قیافهاشان با سایرین متفاوت باشد
همینگونه است که میفرمایید اما آنچه که ما از دور مبارزه مسلحانهاش مینامیم، آنها دفاع مینامند. جالب اینجاست که در اکثر موارد در سرتاسر جهان افرادی که دست به مبارزه مسلحانه (از نظر ما) و دفاع (ازنظر خودشان) می زنند وقتی با همین سوال مواجه میشوند همین عواقب را تایید میکنند؛ اما استدلال می کنند که وقتی که عملی به تجاوز بیشتر بیانجامد و مبارزهی سیاسی عقوبتی جز نیستی و نابودی نداشته باشد، آنها نیز خود را در عملی انجام شده می بینند و اسلحه را به عنوان تنها گزینه انتخاب می کنند. متاسفانه کسانی که به مرحلهای از خفقان و درد میرسند که جانشان به لب میرسد استدلالشان با استدلال ما که هنوز عشق به زندگی داریم متفاوت است. من شخصاً با خون ریزی مخالفم اما در مقابل حملهی جانوران وحشی از عزیزانم دفاع خواهم کرد.
در استان شما، سیستانی ها با بلوچ ها بر اثر اختلافات دینی، فرهنگی و بعضا سیاسی سالهاست که با یکدیگر سر ناسازگاری دارند، آگاهان بر این باورند که دستهایی در پی دامن زدن به این اختلافات هستند، این موضوع را چگونه ارزیابی میکنید؟
سایه روحانیتِ حکومتی در ایران سایه شومی است که بر تمام شئونات کشور سایه افکنده. علیالخصوص بر دولتهایی که در این نظام بر روی کار آمدهاند. دولتها وقتی توسط ملتها سر کار می آیند، خودشان را ناگزیر به پاسخگویی به ملت میدانند. مجلس و نمایندگانی وجود دارد که یقه گیر و پیگیر باشد اما دولتهایی که با کاریکاتوری از انتخابات روی کار می آیند و در پنهان همان سایه شوم، همای سعادتشان از ملت طلبکار میشوند و به مرور فاصله و بی اعتمادی بین آنها، مخصوصاً با اقوامی که مطالباتی هم دارند، پیدا می شود. وقتی که بازوی اجرایی یک حکومت که باید در ارتباط مستقیم با ملت باشد کج که چه عرض کنم دارای انحرافات بنیانی و ذاتی و بنیادی باشد مجبور است به دنبال بازوهای کمکی بگردد. از طرفی در طول تاریخ رابطه دو قوم (حالا صرفنظر از اختلافات مذهبی و نژادی) در ارتباط مستقیم با رابطه آنها با دولت مرکزی بوده است. به ویژه در مواردی که یک قوم از لحاظ مذهب و زبان و آداب و رسوم تفاوت هایی با سایر ملت و دین رسمی مملکت داشته باشد.
ما وقتی رابطه سیستانیها و بلوچها را منهای حضور سیاستهای تفرقه آمیز و حضور چنین دولتهایی بررسی میکنیم نه تنها اختلافی نمیبینیم بلکه شاهد یک زندگی مسالمت آمیز با حفظ استقلال در باورها و آداب و رسوم هستیم. زندگیای که در آن از داد و ستد گرفته تا نشست و برخواست و وصلت و شرکت در جشن و عزا چنان عادی و طبیعی صورت میگیرد که در پاره ای موارد جداً تشخیص دو گانه بودن دو قوم کار سختی است اما نظامی زشت همه چیز را به زشتی خود در آورده است. شرایطی پیش آورده که جوانان بی تجربهی هر دو قوم، همدیگر را دشمنان قسم خوردهی هم میپندارند و دستان خونین نظام را نمیبینند. شرایط غیر قابل قبول و خطرناکی که متاسفانه همیشه بعد از سقوط چنین نظامهای ناکارآمدی به زد و خوردهای خونین و دشمنیهای عمیق انجامیده.
نظام جمهوری اسلامی از طریق دولتها و علی الخصوص اکنون از طریق دولت صد درصد انتصابی احمدی نژاد و از طریق بازوهای فاسد و مخربی چون اداره اطلاعات و گروههای شبه نظامی عدیده علنی و غیر علنی و با استفاده از طلاب تندرو حوزهها به جذب و تقویت آن دسته از خانواد ههای سیستانی میپردازد که گوش به فرمان بودنِ بی چون چرا را جزو اعتقادات مذهبی خودشان میدانند، البته در این بین افعیهایی هم وجود دارند که صرفاً مال اندوزی و منافع مالی آنها را سردسته جانیان نظام کرده به قیمت: کشتن و زندانی و آواره کردن تحصیلکردگان و روشنفکران آگاه و ریش سپیدان اصیل سیستانی.
نظام در حال حاضر با سوء استفاده از چنین موقعیتی گروههای تیر و جوخههای اعدام را از میان چنین سیستانیهایی تشکیل داده و جنایات خود را در بلوچستان به دست آنها انجام میدهد و با بومی خطاب کردن آنها تمام سرنوشت استان را به دست آنها سپرده. خوشبختانه تحصیلکردگان و فعالین سیاسی و حقوق بشری هر دو قوم بر این امر آگاهند و از خطری که منطقه را تهدید میکند در ترسند. من خوشبینم که در بلند مدت آگاهی و هوشیاری بلوچها و سیستانیها این روابط کنونیِ بسیار تیره را، به درخشندگی قبل سوق خواهد داد.
گروههای مسلحی که در منطقه فعالیت دارند تا چه اندازه در اعمال وارد شدن خشونت بیشتر بر منتقدان و معترضان موثر هستند؟
این هم ربط پیدا میکند به اینکه سر و کارمان با چه نظامی است. نظام جمهوری اسلامی آنقدر گله گرگهای مذهبی و شرعی و آسمانی برای وارد کردن خشونت بر منتقدان و معترضان خودش دارد که بود و نبود گروههای مسلح چیز جدیدی به او نه میدهد و نه آن را در تنگنا قرار میدهد. از خلع لباس آیتالله شریعتمداری بگیرید تا همین دستگیریِ ربایش گونه آقایان موسوی و کروبی و همسرانشان. اینها در جایی و استانی صورت گرفته که تنها گروههای مسلح، سربازان صاحب نام و گمنام خود آقایانند. آیا آتو برای اعمال خشونت کم آوردند؟ نگاه کنید به قتلهای زنجیرهای، آنچه بر سعیدی سیرجانی و فروهرها رفت و یا جنایات و ترورهای خارج و کشتن دکتر بختیار و امثالهم. این نظام نیازی به بهانه ندارد. البته نظام از این گروهها سوء استفاده می کند، مثلاً وقتی از کشف و قلع و قمع همین گروهها که همیشه آنها را تعدادی فریب خورده می نامند عاجز می شوند، ریش سپیدان و معتمدین محلی را زیر انواع و اقسام فشارها قرار میدهند تا به جای نیروهای نظام، کار مهم دستگیری یاغیان را انجام بدهند. یا وقتی عزم جزم می کنند فعالین اجتماعیای مثل یعقوب مهرنهاد را اعدام کنند برای در پوست گردو گذاشتن دست فعالین حقوق بشر آنها را عضو این گروههای مسلح اعلام می کنند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر