او هم مثل هر دختر جوان ديگری دوست داشت ادامه تحصيل دهد. دوست داشت زندگی کند و دوست داشت مادر بودن را تجربه کند. شايد اين روزها دلش می خواست که سفره هفت سين برای سال تحويل در خانه اش پهن کند، ولی متاسفانه اين سومين سال تحويل هست که می بايست در زندان سر کند، و با حکم سنگينی که گرفته و شرايط موجود، همه ی اين اميدها و آرزوها از او سلب شده و از فرصت آزادی و جوانی و مادری محروم.
خبرنگاران سبز/حقوق بشر/اخبار زندانيان سياسی: همسر بهاره هدايت سخنگوی دفتر تحکيم وحدت، که توسط قاضی به سنگين ترين و طولانیالمدت ترين حکم زندان( ۹ سال و نيم حبس تعزيری )، محکوم شده است، پس از گذشت بيش از ۳ ماه ممنوع الملاقات بودن، موفق به ديدار با همسر خود امين احمديان شد.
به گزارش دانشجو نيوز، پس از ملاقات وحيد لعلی پور همسر مهديه گلرو، امين احمديان همسر بهاره هدايت نيز موفق به انجام ملاقات با همسر خود شد.اين ملاقات به مدت تقريباً ۱۵ دقيقه، و در محل دفتر دادستانی انجام شده است.امين احمديان در گفتگوی کوتاهی به دانشجو نيوز گفت که حال عمومی خانم بهاره هدايت خوب بوده و در مقابله با شرايط سخت زندان، روحيه بالايی دارند.گفتنی است بهاره هدايت، مجيد توکلی و مهديه گلرو بيش از ۳ ماه است که از ملاقات با خانواده خود محروم بوده اند.بهاره هدايت سخنگوی دفتر تحکيم وحدت، در زمستان سال ۸۸ به ۹سال و نيم حبس تعزيری محکوم شده است که هم اکنون در زندان اوين در حال سپری کردن دوران محکوميت خود می باشد.
خبرنگار کلمه با امين احمديان فعال سياسی و عضو سازمان دانش آموختگان ايران اسلامی که بعد از ۳۲۰ روز با همسرش بهاره هدايت ديدار داشته است گفتگو کرده است که با هم می خوانيم.
در خبرها آمده که بالاخره شما موفق شديد با همسرتان بهاره هدايت ملاقات داشته باشيد، ديدارتان حضوری بوده ؟
بله. عصر پنج شنبه از دفتر سرپرستی دادسرای اوين با من تماس گرفتند و گفتند که سريع به به آنجا مراجعه کنم، وقتی که رسيدم بهار توی اتاق سر پرست دادسرا نشسته بود. بعد از اينکه با معاون دادستان صحبت کرديم دقايقی هم اجازه دادند توی همان دفتر و در حضور خودشان با هم ملاقات داشته باشيم.
دو روز قبل از اين ديدار، ملاقات کابينی داشتيد و گفته بودند که ممنوع الملاقات هستند، فکر می کنيد چرا آن ساعت
روز پنج شنبه يک دفعه اين ملاقات را به شما دادند؟
ما هم درست نمی دانيم چه اتفاقی افتاد و خيلی غير منتظره بود. روز سه شنبه که مختص ملاقات بند نسوان هست به اتفاق همسر خانم مهديه گلرو به اوين مراجعه کرديم طبق معمول، ولی گفتند که هر دو کماکان ممنوع الملاقات هستند، ولی چهار شنبه شب به همسر خانم گلرو به همين صورت اجازه ی ملاقات در همون محل را دادند و روز بعدش هم با من تماس گرفته شد برای ملاقات. نمی دانم که چرا در يک وقت غير اداری اين ملاقات انجام شد ولی خب صحبت هايی معاون دادستان کردند مبنی بر اينکه خبر ممنوع الملاقات بودن اين دو نفر در اين مدت تکرار و برجسته شده و از اين موضوع اظهار نارضايتی کردند، ايشان اين مسئله را به نفع زندانی ها نمی دانستند.
آخرين ملاقات حضوری شما چه زمانی بود؟
امروز ۴۴۴ روز از زندانی بودن بهار می گذرد. آخرين ملاقات حضوری که با مجوز دادستان داشتيم روز ۱۳ ارديبهشت ماه بود. يعنی حدود ۳۲۰ روز پيش! الان ۵ – ۶ ماهی هم هست که تلفن ها قطع شده و امکان تماس با زندانی ها فراهم نيست. فقط هفته ای يکبار فرصت ملاقات کابينی بود که برای اين دونفر سه ماه ممنوع اعلام شده بود.
همسرتان آماده ی اين ديدار بود؟
بله فکر کنم که او هم آنجا منتظر من بود. تصورش خيلی سخت نيست که چه حسی به آدم دست می دهد وقتی بعد از ۳۲۰ روز می توانی دست همسرت را توی دست هات لمس کنی و از نزديک به او بگويی که دوستش داری و تا هر وقت که لازم است در کنارش می مانی و حس عجيبی ست، اينکه از طرفی کمترين حقوقت يعنی فقط گرفتن دست او می شود بزرگترين آرزويت و از سويی ميدانی ممکن است که دوباره تا ماه ها نتوانی گرمای زندگی بيرون از زندان را به او منتقل کنی.
خانم هدايت در اين مدت تغيير کرده بود؟
خب طبيعی هست که تغيير کند بالاخره زندان هست و فشارهای خاص آنجا با همه ی حاشيه های پيرامونيش. بهار هم لاغر شده بود و چهره اش ديگر اون بشاشيت و طراوت قبل را نداشت و کمی تکيده و شکسته به نظر می رسيد. ولی خب روی هم رفته خوب بود
به لحاظ روحی و جسمی حالش چطور بود؟
در اين چند سال بهار با مشکلات زيادی مواجه بوده است احضار و تهديد. اخراج از کار. پنج بار بازداشت و اين آخر هم که اين حکم سنگين. همه ی اين ها برای دختر جوانی که هنوز سی سالش هم نشده است. بالاخره او هم مثل هر دختر جوان ديگری دوست داشت ادامه تحصيل دهد. دوست داشت زندگی کند و دوست داشت مادر بودن را تجربه کند. شايد اين روزها دلش می خواست که سفره هفت سين برای سال تحويل در خانه اش پهن کند، ولی متاسفانه اين سومين سال تحويل هست که می بايست در زندان سر کند، و با اين حکم سنگين و شرايط موجود همه ی اين اميدها و آرزوها از او سلب شده و از فرصت آزادی و جوانی و مادری محروم. طبيعی ست که اينها هر کسی را از پا دربياورد ولی خوشبختانه هنوز روحيه مقاومی دارد و صبور و اميدوار حرف می زند. اين خيلی کمکش می کند در گذراندن اين مشکلات.
در حال حاضر در کجا و با چه کسانی همبند هست؟
الان حدودا پنج ماه هست که به بند قرنطينه متادون زندان اوين منتقل شدند وتا جايی که من می دانم الان با ۲۳ نفر ديگر در بند متادون همبندند. تعدادی دانشجو، فعال مدنی، متهمين سايبری، فعالان زن اقليت های دينی و بهايی و تعدادی هم به اتهام ارتباط و هواداری مجاهدين خلق(منافقين).
موضع گيری های تحکيم در قبال سازمان مجاهدين خلق در گذشته مشخص بوده است، الان آنجا به عنوان سخنگوی دفتر تحکيم براش مشکلی پيش نمياد؟
البته واضح است کسی که در جايی مثل دفتر تحکيم وحدت فعاليت داشته قطعاهيچ قرابت فکری با کسانی که هوادار يا سمپات آن ها باشد ندارد و به طور حتم زاويه جدی ای هم دارد از لحاظ فکری و منش سياسی. گاهی هم اين زاويه و اختلاف عقيده باعث اصطکاک می شود آنجا. اين امر مسبوق به سابقه و طبيعی است. کما اينکه تا جايی که می دانم در طول اين مدت چندين بار اختلاف ها و بحث های جدی به وجود آمده است. ولی خب زندان قبل از اين بحث ها يه کلونی کوچک انسانی هست که زندانيان مجبورند در کنار هم زندگی کنند و حبس بکشند و امور روزمره خودشان را اداره کنند. بايد خارج از بحث های عقيدتی و ايدئولوِيک با هم زندگی کنند. به نظر می رسد که سعی می کنند اين فضا ها را تفکيک کنند.
فکر می کنيد به همسرتان برای ايام نوروز مرخصی بدهند؟
نه. چون ديروز در جواب سوالم برای مرخصی صراحتاٌ گفته شد که به اين زودی ها منتظر نباشيد.
آن لحظه ای که زنگ پايان ملاقات می خورد چه حسی داريد؟
درست است که ملاقات برای زندانی تنها فرصتی ست که می تواند از بيرون مطلع شود و تنها کانال ارتباطی ست با خانواده، ولی اينکه هر بار می روی و عزيزت را آن هم بی گناه، در بند و محصور و محدود می بينی اصلا حس خوشايندی برای خانواده نيست. اين حسی ست که هر بار بعد از هر ملاقات برايت تجديد می شود و زخم ناسور جدايی و با هم نبودن و محروميت، دوباره تازه می شود. خيلی تجربه تلخی ست ولی خب به خاطر زندانی نمی شود از آن صرف نظر کرد.
من هر بار لحظه ی آخر ساکت می شوم، لحظه ی آخر هزار حرف و قول می آيد توی ذهنم که بگويم و اميدوارش کنم. و هر بار بيشتر احساس ميکنم کاری از دستم بر نمی آيد تا برايش انجام دهم جز صبوری. جز احترام به تصميمش. جز توکل و انتظار برای حل اين مشکل
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر