به نام خداوند امید و آگاهی
"اين رسم دولتی نامشروع است كه جز به موافقان خود مجوز راهپيمايی نمی دهد با اين حال راهي را كه شما ملّت بزرگ ايران برگزيده ايد مسدود شدنی نيست و شما خلّاقانه نقش آفرينی خود را در اين مسير متجلّی خواهيد ساخت و ما نيز در همه حال تا رسيدن صبح روشن فردا در كنار و همراه شما خواهيم بود." (میرحسین موسوی- مهدی کروبی)
دو سال پیش در چنین روزهایی ایران سرشار از شور و شوق و شعف مردم بود، شوری که ریشه در تولد دوباره صداقت و پاکی و راستی در کلام سیاستمداران داشت، شوری که ریشه در امید رسیدن به فضای آزادی اندیشه و بیان داشت، شوری که ریشه در احساس حرمت و کرامت انسانی داشت، شوری که ریشه در حس داشتن حق انتخاب و تعیین سرنوشت داشت، شوری که ریشه در با هم بودن و با هم خندیدن و با هم ساختن داشت، شوری که ریشه در این باور داشت که اگر چه سال هاست تقلب نهاد انتخابات را در چنگال شوم خویش گرفته است اما مردم با حضور پرشور و رای بالای خود نتیجه را آنطور که می خواهند رقم خواهند زد.
اما شاید باور نداشتند که این بار تقلب جای خود را به کودتا خواهد سپرد، باور نداشتند که مستان قدرت این بار پرده ها را دریده و برای کسب و حفظ قدرت از هیچ رفتاری ابا نخواهند کرد، باور نداشتند که مزد حضور و تلاششان برای ساختن فردای ایران، زندان و شکنجه و تحقیر و تحریم خواهد بود، باور نداشتند که در فاصله ای اندک پس از انقلاب و جنگ تحمیلی در خیابان های شهرهایی که عزت و آزادی و استقلالشان را با خون عزیزان خود بدست آورده بودند، گلوله و باطوم نصیبشان خوهد شد.
باور نمی کردند که پاسخ سکوتشان و گل هایی که برای دعوت به صلح و دوستی به همراه می آوردند باطوم باشد. باور نمی کردند که فرزندانشان در زندان هایی که قرار بود با تعالیم اسلامی خالی از زندانی باشد مورد ضرب و شتم و بی حرمتی و تجاوز قرار بگیرند. باور نمی کردند که ریشه های فساد و تقلب و دروغ اینچنین در تمامی لایه ها نفوذ کرده باشد.
آری مردم را چنین مورد انواع اتهامات قرار دادند و توطعه گر خواندند و هزینه های سنگین و جبران ناپذیر بر کشور وارد کردند و اینک پس از دو سال به درستی حرف ها پی برده اند و با این وجود باز هم حاضر به پذیرش راه های عملی مصالحه جویانه برای پایان دادن به این وضع نیستند.
مردم بزرگ ایران، خرداد ماه پر حادثه ای برای کشور عزیزمان است، ماهی که تمام حادثه های خوبش حاصل با هم بودن ماست، حاصل ایستادگی و استواری ما و عزممان برای حفظ استقلال و آزادی و کرامتمان، و تمام حادثه های تلخش حاصل زیاده خواهی و بی اخلاقی فرصت طلبان شیفته قدرت و مدهوشانِ ثروت بوده است. خرداد امسال نیز متاسفانه شاهد ثبت رفتار غیرانسانی و دردناک و بی سابقه دیگری در پرونده جنایت کودتاگران بودیم، شهادت هاله سحابی -دختر مبارز و آرام و متین عزت الله سحابی- هاله ای که فرزند مردی از جنس عزت و شرف و اخلاق بود، مردی که به راستی عزت خدا در زمین بود و عمر را جز برای خدمت به مردم و ایران سپری نکرد. هاله ای که همچون پدر هرگز بذر کینه را در دل نکاشت و حتی به آنان که سال ها آرامش را از خانواده آنان دریغ کرده بودند جز محبت روا نداشتند. هاله سحابی در مراسم خاکسپاری پدر به شهادت رسید تا تصویری دیگر از بی شرمی دیکتاتور ها و نیز اوج ترس حاکمیت از مردم را به نمایش بگذارد .
مردم عزیز ایران، کودتاگران غافلند از اینکه جنبش سبزی که آغاز شده است و سَر باز ایستادن ندارد وابسته به فرد نیست، از این روست که رهبران ما را حصر کرده اند، اما ما به آنها نشان دادیم که این حصر نه تنها از اراده مردم نکاسته است بلکه باعث تکثیر رهبران در جامعه شده است.
اینک هر ایرانی مسئولانه تر و با اراده ای محکمتر می اندیشد و گام بر می دارد، ما در کنار هم برای رسیدن به خواسته های برحقمان بویژه پایان حصر یاران سبزمان میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی سکوت نمی کنیم و اعتراض خود را به طرق مختلف ابراز می کنیم .
مردم عزیز ما همراه هم در شب 22 خرداد فریاد الله اکبر سر می دهیم، تا آنان که بر قدرت نظامی خویش تکیه کرده اند بدانند که در برابر همه سلاح ها و نیروهایی که بسیج می کنند و در برابر همه زندان هایی که بنا می کنند و در برابر همه خشونت ها و قدرت هایی که اعمال می کنند خدایی هست که بزرگیش در تصور نمی گنجد، خدایی که با ماست و ما تنها از او یاری می جوییم ، خدایی که پیروزی حق بر باطل را در جای جای تاریخ نسل های همه عصرها نشانمان داده است، خدایی که بزرگ و صبور و مهربان است و البته انتقام گیرنده.
همچنین ما جوانان اصلاح طلب همراه و همگام با شورای هماهنگی راه سبز امید از مردم ایران می خواهیم که به یاد زنجیره بزرگ انسانی که در خرداد 88 در تعداد زیادی از شهرهای کشور تشکیل شد بار دیگر در کنار هم لبریز از شور و امید به خیابان ها بیاییم و در سکوت فریاد بزنیم که ما استوار ایستاده ایم، ما بیداریم و هر روز آگاه تر و هوشیارتر و پر نشاط تر در مسیر سبزی که برگزیده ایم گام برمی داریم و با تلاش برای گسترش بذر آگاهی در دل لایه های مختلف جامعه به پیروزی نزدیکتر می شویم.
ما دست در دست یکدیگر به خیابان می آییم تا پیمانمان با همدیگر و با زندانیان عزیزمان که در شرایط سخت زندان درکنار ما با صبوری مقاومت می کنند و نیز رهبران سبزمان که هرگز خواست به حق مردم را فدای هیچ مصلحتی نکرده اند و نیز با همه آنان که دلشان برای آزادی و عزت و کرامت انسان می تپد، محکمتر ببندیم.
جوانان اصلاح طلب
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر