بیانیه دکتر سروش در فقد سحابی ها:
عزیزی به خواب رفت، هاله ای در سحاب رفت وسایه ای با آفتاب رفت.
"گر سنگ ازین حدیث بنالد عجب مدار" ، "کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران".
یکی را دست اجل و دومی را دست ستم از ما گرفت . چه می شد اگر دست اجل گلوی ستم را می فشرد و میر اجلّ را با خود می برد؟
شربت مرگ مر آن پاکیزه جانان را گوارا باد که پاک و چالاک رفتند واکنون در اقلیم هشتم، در ارض ملکوت و در سایه رحمت حقّ، آرمیده اند و به ما محبوسان سجن طبیعت و مجروحان جور ولایت ندا میدهند که "یا لیت قومی یعلمون بما غفرلی ربّی وجعلنی من المکرمین".
هرگاه یکی از این مجاهدان عاشق و پارسا در می گذرد حس می کنم بار ما سنگین تر و کار ما سهمگین تر می شود. با خود زمزمه می کنم "که خود آسان بشد و کار مرا مشکل کرد". در این دوران پر تلاطم که "ز منجنیق فلک سنگ فتنه می بارد"، آنان که باید نگاهبان روح و معنا و آموزگار زهد و تقوا باشند، خود چنان جسمانی و دنیوی شده اند، و چنان گلوی نجابت را به تیغ شرارت بریده اند، و جهل را بجای علم، وجن را بجای انس نشانده اند و ریا را حلال و نظر را حرام کرده اند، و چنان چاه های نفت را تهی و چاه جمکران را پر کرده اند، و چشم ها را به نم و دل ها را به غم نشانده اند، و قرآن را دام تزویر وشریعت را دکان معیشت کرده اند، وخاک دنائت درچشم مروّت زده اند و آب دهان بر روی بصیرت افکنده اند، و چنان جان را ارزان ونان را گران کرده اند، و حرمت قضا و انتخاب و قانون را برده اند، و جاهلان را تکریم و عاقلان را تحقیر کرده اند، و بر دهان آزادی پوزه بند زده اند و کام عدالت را تلخ کرده اند، و قتل و تجاوز و جعل و تقلب را سکه رایج و روان کرده اند، و... که دست ودهان دردمندان و درمانگران را از شرم بسته اند وجان و روانشان را خسته اند.
این نیکخواهان و دردمندان که عمری دل در گرو مذهب وملیت داشته اند، و هردو را با هم میخواسته اند، از یکسو راهی به آسمان جسته اند و در سایه نگاه نوازشگر خداوند، معنا و باطنی برای حیات خاکی طلب کرده اند، و به اقتفاء رسول مکرم، به تتمیم مکارم اخلاقی کوشیده اند، واز سوی دیگر آسایش دو گیتی را در مروّت با دوستان و مدارا با دشمنان دیده اند و به حکومت فرادینی فتوا داده و فرا خوانده اند، و بر قرائت رسمی از دین خط بطلان و پایان نهاده اند، و پنجه در پنجه استبداد و استعمار افکنده اند وبر استقلال وطن و آزادی هموطنان پا فشرده اند و درین راه جفا و جور جماعت جاهلان را به جان خریده اند و در نبرد با ناراستی ها سپر نینداخته اند، و عزّت فقر وقناعت را به خواری حرام خواری از خورجین ژنده ولایت نیالوده اند، و بر در ارباب بی مروت دنیا به دریوزه نرفته اند، و خلوت دل را از صحبت اغیار پیراسته اند، و در انتظار ظفر، صبورانه خطر کرده اند، و خسته ازخنجر خزان، خنده خرّم بهار را نویَد داده اند، اینک اینان بکدام دلیری از معشوق زیباروی خود سخن بگویند، که می بینند مشتی سفله و سفیه، دیوی را به سودای زر و به سرخاب تزویر بزک کرده اند و حلّه حور و پری پوشانده اند، و بنام ملیت و مسلمانی می فروشند؟
پری نهفته رخ و دیو در کرشمه حسن / بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبی ست
ایرانیان وپارسیان بسی بختیار بودند که آفتاب عنایت خداوندی و سحاب رحمت مصطفوی بر آنان سایۀ عزت افکند تا به شرف اسلام مشرّف شدند و ردای ایمان بر تن کردند و جرعۀ معرفت از جام رسالت محمّد نوشیدند و کتاب و حکمت او را عزیز داشتند و در فهم و تفسیر آن به جان کوشیدند و اسلام را ایرانی و ایران را اسلامی کردند و چراغ فرهنگ فروخفتۀ خود را به مدد آن فروغی نو بخشیدند و با شکفتنی شگفت، هویتی و حقیقتی و جانی و جانانی تازه یافتند.
حاملان و خادمان و بانیان این فرهنگ پر فروغ نو آئین، نه چندان اند که نامشان به حصر و احصا در آید و آسمان علم و ادب ایران از فقیهان وشاعران و عالمان و عارفان و فیلسوفان و متکلّمان ومتفکّران و هنرمندان مسلمان چنان پر ستاره است که با خورشید روشن پهلو می زند.
دریغا و دردا که والیان جائر جمهوری اسلامی، امانت داران و وارثان لایقی برای این میراث مفخّم نبودند. حریصانه و گداطبعانه، بر این خوان یغما نشستند و سفیهانه مستی کردند و خم شکستند. هر چه در خزانۀ اسلام و ایران، به هزاره یی جمع آمده بود به دهه یی مصرف ومستهلک کردند. دست تطاول در مقدّسات گشودند و چوب چپاول بر افتخارات زدند.
نه فقط علی و محمّد و حسین و زینب را خرج هوس های حقیر و افکار فقیر خود کردند، که فردوسی و طبری و فارابی و بوعلی و سهروردی و مولوی و حافظ و صدرالدین شیرازی را نیز در مسلخ منافع خود سر بریدند. و از فرهنگی فربه و فاخر، جثه ای علیل و عاجز بر جای نهادند که نه بازوی رنجورش دست کسی را تواند گرفت نه رخسار کریه اش دل کسی را تواند برد. و آنگاه از جوانان حقیقت جو و جسارت خو، گله سر دادند که چرا از جور ولایت و ولایت جور می گریزند، وچرا کرامت تراشی ها و خارق عادت بافی ها و گندم نمایی و جو فروشی هایشان را به جوی بر نمی گیرند، و متاع بی مشتری شان را به پشیزی نمی خرند.
امروز قم مرکز رسمی خرافه پروری و سفاهت گستری حکومت شده است. یاوه یی نیست که بر منبرها گفته نشود و خرافه یی نیست که در قم ساخته و صادر نگردد. و قساوت و شرارتی نیست که در آنجا توجیه و تجویز نیابد. ولیّ جائر جمهوری (که بی گمان نامش در زمره جباران بی رحم تاریخ رقم خواهد خورد) می پندارد که با جمعی شاعر کم شعور ومداح منقبت خوان مجیزگو و مشتی واعظ مدعی و متوهّم، می تواند کرسی نظریه پردازی و فرهنگ سازی دایر کند و به جنگ با "تهاجم فرهنگی" برود!
امروز ابلیس هم از آنچه پلیس در ایران میکند بیزارست و ظلم هم از آنچه در محکمه ها و محبس های جمهوری اسلامی می گذرد شرمگین است. مظلومان آینده تاریخ بر روحانیان خفته امروز نخواهند بخشید که به استبداد دینی خوش آمد گفتند و منافع خودرا بر مصالح خلق مقدم داشتند و بانگی به اعتراض و انکار بر نیاوردند.
بار خدایا از روزی که آستان ولایت تو را بوسیدیم و بار سنگین امانت تو را بر دوش گرفتیم، و "ازهمه باز آمدیم و با تو نشستیم"، غمخوار ایمان و حریت شدیم و انسان را که برصورت خویش آفریده یی سزاوار حرمت و کرامت بیکران یافتیم.
می بینیم که رهزنان در کمین نشسته اند و به نام تو راه سعادت و راحت خلقان را بسته اند. نیکان را یا به گورستان فرستاده اند یا به زندان. و مملکت را یا به جنّیان سپرده اند یا به جادوگران. افول اختر مروّت و غروب خورشید عدالت را می نگریم و آئین نازنین ات را می بینیم که پیام آور خشم و خشونت و جنگ و نفرت شده است.
معاویه ها را می بینیم که چنگ و دندان در خون یکدیگر فرو برده اند و بر سر طعمه ریاست، تهیگاه خود را می درند. کشور ایران را می نگریم که چون کشتی بی لنگر کژ مژ می شود و ناخدایش گویی خدا را از یاد برده است. با اینهمه، نومیدی را گردن زده ایم که: از ازل تا به ابد فرصت درویشان است.
بار خدایا، صالحان و آزادیخواهان را چندان فرصت و کامیابی ده تا دست به کاری زنند که غصّه سرآید و دیو بیرون رود و فرشته درآید. توفانهای تند توحش، چراغهای کوچک مقاومت را کشته و شکسته اند. مگذار مشعل های بزرگ بمیرند، مبادا ظلمت استبداد جاودانه شود. اینک که برق غیرت درخشیده و سحاب عزّت را سوخته، ابری و بارانی دیگر بفرست تا پلیدی وشومی جهل و فقر و استبداد را بشوید و گلزار آزادی و آگاهی را آبیاری کند.
ای فروزندۀ ماه و مهر، شب تیرۀ ستم کشان را سحر کن، وخواب شب پرستان راجاودانه گردان
آنکه خوابش بهتر از بیداری است آنچنان بد زندگانی، مرده به
نسیم جان بخش رحمت تو سرمایۀ سعادت ماست.
بار خدایا عزت الله سحابی وهاله سحابی را به گلزار رضوان راه ده و آنان را در زمره صدیقان و قدیسان بنشان، و بر افتادن بیخ استبداد را که آرزوی همه عمرشان بود تحقق بخش، و ایرانیان را از چنگ سفیهان وسفلگان برهان و از دروغ و خشکسالی و دشمن مصون دار و رحمت و محبت عام خود را بر همگان بگستر.
چراغ صاعقۀ آن سحاب روشن باد که زد به خرمن ما آتش محبّت او
بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب نوید داد که عام است فیض رحمت او
خردادماه 1390
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر