روزهای واپسین سال 88 بود که خبر رسید بسیاری از خانواده ها می خواهند نوروز را جشن نگیرند. با هم بندی هایم در اینباره گفتگوهایی داشتم، فکر می کردم مهم است که خود ما که بهانه ی این تصمیم هستیم چه موضعی داشته باشیم. شهدای جنبش هم مساله ی مهم تری بودند ولی یکی از تفاوت های ما با شهدا این بود که نظر ما را میشد بی تفسیر و تاویل منتقل کرد.
موافق چندانی نداشت این تصمیم. عده ای از این رو که به هر حال دغدغه ی روحیه و شادمانی خانواده هایشان مساله ی مهمی برایشان است و این تصمیم تنها بر اندوه دوره ی حبسشان می افزود. عده ای دیگر علاوه بر آن تحلیل های مفصل تری داشتند و در نهایت رسیدیم به اینکه پیام نوروزی از سوی زندانیان سبز بند 350 به بیرون بدهیم و در آن بر ضرورت توجه به جشن های نوروزی و زندگی تاکید کنیم. در بخشی از آن آمده بود "ما به احترام زندگی در اینجاییم و با فروگذاردن آیین های نوروزی به عنوان مظهر زندگی مخالفیم" اما به دلایلی که ذکرش در اینجا اهمیتی ندارد ارسال و منتشر نشد.
امسال هم دوباره از برخی دوستان این نکته را می شنوم که ما نوروز نداریم و جشن نمی گیریم. درک احساسی که پشتوانه ی این نظر است کار سختی نیست و می توان گفت احترام برانگیز است. ریشه در نوعی دردمندی انسانی دارد که اسیران سبز و خانواده هایشان را هم قطعا متاثر از این همدلی می کند. اما این تنها منظر این حکایت نیست.
به باور من جنبش سبز به عنوان یک حرکت اعتراضی که نامتناسب با مدنیت و مسالمت جویی فوق العاده ای که از ابتدا برای خود برگزید خشونت غیر قابل تصوری را دریافت کرد، جنبشی مبتنی بر "اصالت زندگی" در برابر "اصالت خشونت و مرگ" است. سبزها بیش از آنکه سالمرگ ها را پاس بدارند، زادروزها را گرامی می دارند؛ همان قدر که رفتگان و به خصوص شهدایشان را ارج می نهند، زنده گان اهل درد و حضور را می ستایند؛ به ازای تکلیف بر سر خانه ی ابدی عزیز از دست رفته فاتحه خواندن، در خانه ی زندگی دوست زنده ای ترانه می خوانند؛ سبزها از هزینه پرداختن هراس ندارند ولی به استقبال آن نمی روند. آن را که توانسته کم هزینه تر گامی بردارد تقدیر و تشویق می کنند و البته همه ی هزینه هایی که پرداخته شده و هزینه پردازان آن را نیز، چه ناگزیر در مسیر آزادی خواهی و عدالت جویی این هزینه ها پیش می آید. نمی شود از هفت دریا گذشت و تار مویی هم خیس نشود.
جنبش سبز جنبش زندگی است، اسلاف آن هم این گونه بوده اند، مشروطه خواهان آزادی و عدالت را برای زندگی بهتر پیش بردند، نهضت ملی نفت در پی خلق زندگی بهتری برای ایرانیان بود، انقلاب اسلامی وعده ی زندگی بهتر به مردم داد، جنبش اصلاحات که از همه ی آنها برجسته تر، لبخند سید خندان را به عنوان رهبر جنبش خود نماد کرد و جنبش سبز که نهایتا نقطه ی تکامل همه ی آن زندگی ستایی ها است. اگر در انقلاب اسلامی بر "شهادت" و تحریم مظاهر زندگی و شادی همچون نوروز در مقاطعی خاص تاکید بسیار شد متناسب با شرایط زمانی، گفتمان غالب زمانه و جنس نیروهای مقابل یکدیگر در آن دوره قابل درک، احترام و توجیه است. اما همان ها هم با هدف رسیدن به زندگی بهتر و شایسته تر بود نه مرگ برای مرگ، نه هزینه برای هزینه و نه غم برای غم. اما سبزها که بر شانه ی تجربه های سترگ بیش از یکصد سال آزادی خواهی و عدالت جویی ایرانیان ایستاده اند، اینک به این نتیجه رسیده اند که طور دیگری هم می شود مبارزه کرد و اصلا بهتر همین است. با "زندگی" به مصاف "خشونت" بروند، تحت فشار قدرت که سبک خاص زندگی، فکر و حتی مردن را القا می کند، بر سبک خود با محوریت شادی و زندگی پای فشارد. در خیابان ها که می آیند به روی هم لبخند می زنند و خشم خود را به روی هم نمی آورند، در طراحی هایشان تنها گل لاله و زنجیر و دهانی که به فریاد باز شده را تصویر نمی کنند، رز و آفتاب و لبخند می کشند، زندانیانشان روحیه ی بالا و لب خندانشان را به رخ می کشند و نه چهره ی عبوس یعنی که من خیلی ظلم را فهمیده ام پس عصبانی ترم، هیبت زندان را نه با شعار و نگاه های به افق دوخته که با شوخی و آواز و بزم هایشان فرو ریخته اند. سبزها زندگی می کنند و همین زندگی بهترین راه مبارزه است، هرچند برای "حق" زندگی، هزینه گاه ناگزیر است اما هزینه "انتخاب" ما نیست، "ابتلای" این راه است.
و "نوروز" زیباترین و بزرگ ترین مظهر زندگی ایرانی است. جنبش سبز زندگی و نفی شادی و نوروز؟ نه به کوری چشم مرگ اندیشان و خشونت ورزان که به روشنی چشم خودمان نوروز و آیین های بی بدیلش را گرامی می داریم، همه ی روزهایش را با سرزندگی و
شادمانی مبارزه می کنیم، در دید و بازدیدهای نوروزی آگاهی می بخشیم و بر حق خود پای می فشاریم. این زندگی ماست
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر