-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
«آفساید» نام فیلمی ایرانی است، ساخته سال ۲۰۰۶ که جوایز بسیاری را از آن خود ساخت. از جمله آن ها می توان به جایزه خرس نقره ای جشنواره سینمایی بین المللی برلین اشاره کرد. همچنین به عنوان فیلم برگزیده سال در جشنواره بین المللی نیویوک و جشنواره بین المللی تورنتو انتخاب شد.
باشگاه سینمای کویت نیز «آفساید» را برای اکران در افتتاحیه برنامه های خود در بزرگداشت صد سالگرد روز جهانی زن برگزید. این برنامه با همکاری جمعیت حقوق بشر کویت برگزار شد. برنامه های سه روزه بزرگداشت صدمین سالگرد روز جهانی زن سه شنبه ۱۵ مارس آغاز شد.
بدون شک سینمای ایران جایگاه مهم خود را در کشورهای عربی و جهان یافته است. این سینما با کارهای انسان دوستانه خود که مفهوم جامعه و تحمل عجین شده و از تصویر سازی عالی، اندیشه به علاوه اجرای خوب نقش ها و مصداقیت برخوردار است.
این ویژگی ها فیلم «آفساید» که تبعیض اعمال شده علیه زنان از زمان حکومت شاه سابق تا دوره پس از انقلاب اسلامی و پی آمدهای منفی آن را به نمایش گذاشته است. از جمله پیامدهای این تبعیض می توان به حاشیه راندن زنان، محروم کردن آن ها از کمترین حقوقشان و تلاش برای بازگرداندنشان به قرون سیاه وسطی اشاره کرد.
ماجرای فیلم، چارچوبی کمدی دارد که در ان مجموعه ای از دختران شیفته فوتبال نقش ایفا می کنند. آن ها سعی می کنند از هر راه ممکن با پنهان کاری برای تماشای یکی از بازی های مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ میان تیم های ملی ایران و بحرین، وارد ورزشگاه آزادی شوند، آن هم در فضایی که ورود زنان به ورزشگاه ها در ایران ممنوع است.
در اوج ماجراهای فیلم، می توان زاویه دید جعفرپناهی، کارگردان آن را که به ۱۵ سال زندان و ممنوعیت از مصاحبه و سفر خارجی محکوم شده است دید. او داستانی ساده خلق کرده که در آن دو گروه را گرد هم آورده است؛ دختران جوان شجاعی که از قهر جامعه ای که می خواهد مانع از ایفای نقش آن ها در جامعه شود رنج می برند و سربازان خوش قلبی که ماهیت جامعه را نپذیرفته اند اما به حکم قانون و وظیفه مجبور هستند برخلاف باورهای خود عمل کنند.
پناهی اصرار کرده است تا پایان خوشی برای داستان خود بیافریند. او از فرصت پیروزی تیم ملی ایران در مسابقه بهره برده تا این پیام را برساند که «در هیاهوی جشن ها، عرف ها، سنت ها و حتی قوانین به کنار زده می شوند و تمام شهروندان بر گرد محور عشق به وطن جمع می شوند.»
دکتر لیلا سمعان به نمایندگی از حسین الخوالد رئیس باشگاه سینمای کویت در سخنرانی افتتاحیه برنامه های سه روزه گفت: «در برنامه ها تلاش کردیم مجموعه ای از فیلم ها را که دیدی پانورامایی به برخی مشکلات زنان دارد و آنان را از ایفای نقش سازنده خود در جامعه باز می دارد، به اگران بگذاریم.»
علی اکبر هاشمی رفسنجانی با هنرمندی از همۀ امواج سیاسی ایران جان سالم به در می بُرد. اکنون اینگونه می نماید کار او فعلاٌ از نظر سیاسی تمام است. رفسنجانیِ ۷۷ ساله که از سال ۲۰۰۷ ریاست مجلس خبرگان را برعهده داشت سه شنبۀ گذشته در جریان اجلاس گفت که اگر آیت الله مهدوی کنیِ ۷۹ ساله هم نامزد ریاست مجلس خبرگان شود وی دیگر نامزد نخواهد شد. کوتاه زمانی بعد کنی به ریاست مجلس خبرگان رسید که ۸۶ عضو دارد.
برکناری رفسنجانی طبق مقررات موجود انجام گرفت و حتی او توانست خود – گرچه بدون ذکر دلیل – این مطلب را اعلام کند. گرچه رئیس جمهور اسبق از نظر سیاسی بیشتر کنار گذاشته می شود و پیوسته نفوذ خود را در بین سرامدانِ جمهوری اسلامی از دست می دهد – اما در سنجه با میرحسین موسوی و محمد خاتمی، همرزمان سیاسی در دوران انقلاب، رفسنجانی به نسبت ملایم تر سقوط می کند. و هرچه باشد اجازه دارد همچنان کرسی نمایندگی خود را در مجلس خبرگان حفظ کند.
وی در سال ۲۰۰۹ کاربرد زور را علیه تظاهرکنندگان در نا آرامی های بعد از انتخابات احتمالاً دستکاری شدۀ ریاست جمهوری محکوم کرده اما برخلاف پیش بینی ها و امیدها به مخالفان به رهبری میرحسین موسوی و مهدی کروبی نپیوسته بود. به جای آن کوشید – در نهایت بی نتیجه – از طریق به اصطلاح مجمع تشخیص مصلحت بین اصول گرایان تندرو و رهبران «جنبش سبز» میانگیری کند. گرچه رفسنجانی در این مجمع آخرین سمت هنوز باقیمانده اش را دارد اما این مجمع از سال ۲۰۰۹ با همۀ اعضا تشکیل جلسه نداده و نفوذ زیادی هم ندارد.
«می خواست لباس سوپر منی خود را بپوشد اما دیگر از رختکن برنگشت»
وضعیت در مجلس خبرگان به گونه ای دیگر است: مهمترین وظایف آن تعیین و نظارت بر رهبری است و در نهایت می تواند او را هم عزل کند. همواره حدس زده می شد که رفسنجانی می خواهد مهمترین مقام کشور را به سمتی تشریفاتی تبدیل کند – لغو نظام ولایت فقیه. البته رفسنجانی هیچگاه چنین حرفی را علناٌ نگفته است.
اصولاٌ رئیس جمهور اسبق با وجود انزوای فزاینده پیوسته در تلاش بود علناٌ با حکومت زاویه نگیرد. بسیاری از ایرانی ها در مورد رفسنجانی که به او امید بسته بودند به مزاح می گویند: «می خواست لباس سوپر منی خود را بپوشد اما دیگر از رختکن بر نگشت.» احتمالاً اگر مانند سابق بود کاری به کار رفسنجانی نداشتند – نه فقط چون از نظر سیاسی و اقتصادی بهترین ارتباطات را دارد. در بین همۀ جناح های حاکمیت همواره مورد احترام بود: کسی نبود که کوتاه بیاید اما عوام فریبِ پرگو هم نبود. کسی مجبور نبود رفسنجانی را دوست داشته باشد اما دست کم به او توجه می شد. بویژه روش عملگرایانه اش به عنوان رئیس جمهور توانست در سال های دهۀ نود کمی از چهرۀ ایران در جهان غبار بزداید.
اما در جو ملتهب سیاسی ماه های گذشته چنین می نماید که این هم دیگر کافی نیست. وقتی ماه گذشته عدۀ زیادی از نمایندگان مجلس شعار دادند و خواستار اعدام موسوی و کروبی شدند بسیاری از ایرانی ها از این رفتار به اصطلاح نمایندگان خود شرمنده شدند. رفسنجانی آن کاری را کرد که بعد از رفتن به رختکن از همه بیشتر انجام داد: سکوت کرد.
اما واقعاٌ رفسنجانی چه امکان هایی داشت؟ طرف مخالفان را بگیرد که در این فاصله «دشمنان جمهوری اسلامی» به حساب می آیند و احتمالاٌ محاکمه می شوند؟ در این صورت می توانست هدف نشانه گیری را روی عمامۀ خود بگذارد. نه، بازگشت با تأخیر به سوی مخالفان واقعاً در دستور کار او نبود. به جلادان در لباس نمایندگان مجلس بپیوندد؟ احتمالاً کسی این کار او را باور نمی کرد، از همه کمتر خودش، و این کار با مشی سیاسی او هم جور در نمی آمد.
سپاه پاسداران به امپراتوری اقتصادی رفسنجانی نظر دارد؟
احتمالاً برای هوادارن حکومتِ خامنه ای بهترین فرصت بود که کار این آخرین رقیب باقیماندۀ اقتصادی را بسازند. امپراتوری اقتصادی رفسنجانی دقیقاً خاری در چشم سپاه در راه رسیدن به قدرت مطلق اقتصادی بود. در ماه های گذشته شرکت هایی که سپاه و فرماندهانش در آنها سهم دارند هرچه بیشتر مناقصه های دولتی را برنده شده و به تدریج مؤسسه های وابسته به رفسنجانی را به حاشیه رانده بودند.
رفسنجانی واقعاٌ از جناح اقتصادی ضربه پذیر بود. اینکه ثروتمندترین فرد ایران کاملاٌ پاک نبوده و تنها با پسته به ثروت میلیاردی نرسیده هیچگاه راز سر به مُهری نبوده است. و مادام که راه مشکوک او برای رسیدن به ثروت از نظر سیاسی پوشش داده می شد رفسنجانی هم احتمالاٌ می توانست نادیده بگیرد که وی منفور بخش های زیادی از مردم به عنوان نماد فساد است.
رئیس جمهور احمدی نژاد در سال ۲۰۰۵ توانست از این موج منفی علیه او استفاده کند تا خود را سیاسمتداری پاک و متواضع جلوه دهد – به عنوان پاسدار واقعی جمهوری اسلامی. همان موقع هم اختلاف بین انقلابیون آشکار شد. در سال ۲۰۰۹ نیز اصول گرایان تندرو رفسنجانی را میلیاردر فاسد پسته خواندند.
رفسنجانیِ سرمایه دار و نه رفسنجانی سیاستمدار خود را آسیب پذیر کرد
اما اکنون چنین می نماید که احمدی نژاد و همکارانش به کار خود هرچه بیشتر مطمئن می شوند. قراین زیادی وجود دارد که پاکسازی طبقۀ حاکم سیاسی ملاحظۀ پیش کسوت و یکی از ستون های انقلاب را هم نمی کند. موسوی و کروبی که در سال ۲۰۰۹ هم در مراحل بحرانی نا آرامی ها حضور علنی داشتند از ماه ها پیش در حبس خانگی هستند. خطر یک محاکمۀ نمایشی برای آنها وجود دارد. آیا ممکن است سرنوشت مشابهی هم در انتظار رفسنجانی باشد؟ محاکمه ثروتمندترین فرد کشور به اتهام فساد – احتمالاٌ مقاومت مردم خیلی زیاد نخواهد بود.
اما مهم تر داشتن حمایت در بین سرامدان است که رفسنجانی هرچه بیشتر آن را از دست داده است، این امر اکنون می تواند برای او خطرناک شود. رفسنجانی تاکنون می توانست به دست حمایتگر رهبر انقلاب امید داشته باشد. در گذشته مناسبلت خوبی با خامنه ای داشت – تعجبی ندارد، هرچه باشد رفسنجانی در آشفتگی سال تعیین کنندۀ ۱۹۸۹ در این ماجرا سهم داشت که جانشین نه چندان از نظر جایگاه مذهبی معتبرِ خمینی را به این سمت انتخاب کنند. چنین می نماید که این رابطۀ نزدیک اکنون از هم گسیخته است.
یک دیل نیز می تواند فرزندان لجوج رئیس جمهور سابق باشد. بویژه دخترش فائزه بی هیچ پرده پوشی علاقه اش را به «جنبش سبز» نشان می دهد، در جریان نا آرامی های ماه گذشته وی – نه برای اولین بار – بازداشت شد. اینکه وی دچار سرنوشت مشابه هزاران زندانی سیاسی در بازداشتگاه های ایران نشد قطعاً حاصل ارتباط مستقیم پدرش با رهبرانقلاب خامنه ای هم بود. و منتفی نیست که برخورد خشن تری با دخترش اهرم فشاری علیه رفسنجانی باشد.
در سال ۲۰۰۹ صادق لاریجانی اصول گرا به ریاست قوۀ قضاییه گماره شد که محکومیت رقیبان سیاسی را در عمل وظیفۀ اصلی خود کرده و محاکمه های نمایشی را باز راه انداخته است. برادرش علی لاریجانی، روزگاری مذاکره کنندۀ اتمی ایران، دو سال پیش سیاستمداری عمل گرا محسوب می شد – و به عنوان همکار احتمالی رفسنجانی برای ایجاد نبروی سیاسی در کنار «جنبش سبز» و راست های جدید به حساب می آمد.
اما لاریجانی در این فاصله جانب رئیس جمهور احمدی نژاد را گرفته است – به عنوان رئیس مجلس ناظرآن صحنۀ ناهنجار بود که تندتر شدن مواضع و خشن تر شدن جو سیاسی را نشان می دهد. و شاید سرنوش رفسنجانی را هم رقم زد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر