-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
درخواست اتحادیه عرب برای منع پرواز بر فراز لیبی در این هفته، خبری غیرمنتظره است که دیپلمات ها را به هر سمتی گسیل کرده است. حالا ما خواهیم دید که آیا «جامعه جهانی» (از اصطلاح مورد علاقه دولت اوباما استفاده می کنیم) قبل از این که نیروهای معمر قذافی، پناهگاه شورشیان در بن غازی را تصرف کنند، هیچ تصمیمی در این مورد می گیرد. شانس با قذافی است.
ولی تصمیم ۲۲ عضو اتحادیه عرب به ما چیزهای زیادی درباره دیدگاه های اعراب در مورد قدرت ایالات متحده می گوید. در جریان بحران لیبی، از خبرگان و سیاستمدارها شنیده ایم که جنگ عراق، اسم آمریکا را تا حد غیرقابل جبرانی لکه دار و رهبری ایالات متحده در خاورمیانه را ناخوشایند کرده است. اما پرزیدنت اوباما و هیلاری کلینتون - وزیر امور خارجه - اصرار دارند که سازمان ملل، ناتو، اروپایی ها، اعراب و هیچکس دیگر جز واشینگتن ابتکار عمل در مورد لیبی را در دست نگیرد.
اتحادیه عرب از آنها خواهش می کند که در این مورد تجدید نظر کنند. این گروه البته به استثنای دو کشور مورد انتظار یعنی سوریه که موکل ایران است و الجزایر- همسایه لیبی- با درخواست علنی برای مداخله آمریکا در امور یک کشور عربی، گام غیرمعمولی برداشته است.
هرچند این اتحادیه، رسما از شورای امنیت سازمان ملل درخواست کرده که منع پرواز بر فراز لیبی را تصویب کند، اما اندکی شک و تردید وجود دارد که ایالات متحده هزینه سربار سیاسی و نظامی برای اعمال فشار و تحمیل بر کشور دیگری را بر دوش خواهد گرفت. اعراب این را به خوبی می دانند و پیغام شان نمی توانست صریح تر و واضح تر از این باشد. حتی شاید آنها فکر کردند که منظور آقای اوباما از چیزهایی که گفت، درخواست از قذافی برای واگذاری قدرت بوده است.
تصمیم آخر هفته، تائیدی بود بر چیزی که ما سال ها به صورت خصوصی از رهبران عرب در مورد مداخله همیشگی آمریکا در خاورمیانه شنیده بودیم. تنها کسانی که از «سندروم عراق» رنج می برند، لیبرال های آمریکایی و طبقه متوسط ساکن شهرهای بزرگ اروپای غربی هستند. کشورهای حوزه خلیج فارس طرفدار آمریکا و یا کشورهای هم پیمان آفریقای شمالی از مشاهده تاثیر آمریکا و یا قدرت نظامی کاسته شده این کشور در مناطق شان چیزی به دست نمی آورند- چه از سوی دیگران و یا مثل مد فعلی واشنگتن، با چشم پوشی آمریکا از منافع خود.
منافع سریع آنها می تواند بر خلاف منافع اخیر قذافی در برابر شورش های کمی مسلحانه در لیبی شرقی باشد. دشمنی و خصومت اعراب با وی به سال ها قبل برمی گردد. آنها به عنوان همسایگان لیبی، ترس زیادی از بازگشت قیام سریع لیبی به سمت بهشت تروریست ها و دولت منفور دارند.
برای «جاده عرب» مشهور، شکست قیام لیبی به منزله پایان بهار هیجان انگیز شورش های دمکراتیک است. اگر قذاقی باقی بماند، به دیکتاتورهای دیگر آموخته است که دفعه بعد که افراد جوان خواستار رهبری مسئول و پاسخگو شدند، تفنگ هایتان را به سمت شان بگیرید و از کمبود اعتماد به نفس آمریکا، بهره برداری کنید.
علاوه بر این نگرانی، نگرانی های بزرگ تر اعراب بر سر نیروی قدرت تغییر در خاورمیانه است. بازیگران منطقه ای جدید و غیرقابل پیش بینی، ترکیه- نئو عثمانی- جدید و به خصوص یک ایران مصمم برای بدست آوردن سلاح هسته ای. هرچند که اعراب دوست دارند از آمریکا شکایت کنند، ولی می دانند که ایالات متحده قدرت بی خطری است که برای حل مناقشه، با هر دو طرف درگیر وارد مذاکره می شود.
ترکیه با محرک اقتصاد قوی خانگی به سمت جلو حرکت کرده و هم اکنون ترک ها موقعیت و اعتبار فعلی خود را از طریق تجارت و تغییر مسیر سیاسی به سوی اتحاد طولانی مدت با غرب بدست آورده اند. رجب طیب اردوغان با منع پرواز بر فراز لیبی مخالف است. او گفت: «ما مداخله ارتش ناتو در دیگر کشورها را بشدت غیرمفید می بینیم.» وقتی که ناتو برای نجات مسلمانان تحت آزار در بوسنی و کوزوو وارد عمل شد، ترکیه چنین تردیدهایی نداشت البته در سال ۱۹۹۰، آنکارا به آمریکا به عنوان دوست و هم پیمان نگاه می کرد نه به عنوان یک رقیب بالقوه.
دولت های سنی عرب از جاه طلبی های هسته ای دولت شیعه ایران به همان اندازه اسرائیل وحشت دارند. آنها این مساله را از دست ندادند که زمانی که قیام های دمکراتیک، دو رژیم عرب دارای روابط دوستانه با آمریکا را سرنگون کرد و چندین دولت دیگر را هم مورد تهدید قرار دارد، تهران جنبش اپوزیسیون سبز را بدون هیچ ترس و واهمه ای سرکوب کرد. در عین حال برنامه هسته ای، سلاح مخفی ایران برای تبدیل شدن به قدرت برتر منطقه شده است.
دولت اوباما انتخاب کرده تا در این آخر هفته، درخواست اعراب از رهبر آمریکا را بشنود از آنجایی که آنچنان خواسته بزرگی نبود. جی کارنی- سخنگوی کاخ سفید- در سه جمله سه بار از کلمه «بین المللی» استفاده کرد و از منع پرواز بر فراز لیبی و یا دیگر مراحل نظامی حمایت نکرد. وزیران امور خارجه عضو گروه «جی هشت» هم روز گذشته به همین نحو حمایتی از این موضوع نکردند. طرح حل بحران لیبی (با حمایت لبنان!) در حال بالا و پایین شدن در شورای امنیت است و احتمالا به هیچ جا نرسیده است.
روز دوشنبه، البته نه به صورت اتفاقی، عربستان سعودی و کشورهای حوزه خلیج فارس نیروهای نظامی به بحرین فرستادند تا به ساکت کردن قیام اکثریت شیعه این کشور علیه پادشاهی اهل تسنن که روز گذشته اعلام وضعیت فوق العاده کرده بود، کمک کنند. سعودی ها از این هراس دارند که شاید سرایت قیام به بحرین با تحریکات ایران صورت گرفته باشد و این قیام به سوی آنها هم پخش خواهد شد.
اما مداخله این کشورها، انعکاس دهنده عدم اطمینان به این است که آمریکا، خود را در این منطقه اثبات خواهد کرد. عربستان سعودی به طرز فوق العاده ای، توصیه ایالات متحده مبنی بر عدم مداخله در بحرین را نادیده گرفت. آنها باور ندارند که می توانند برای متوقف کردن یک امپراطوری ایران، روی آمریکا حساب کنند. وقتی ایالات متحده در هدایت اوضاع منطقه موفق نیست، هر کشوری منافع خود را مجددا تنظیم می کند و اول از همه شروع به مراقبت و حمایت از منافع خودش می کند.
در همان حال که «جامعه بین المللی» از اقدام طفره می رود، سربازان قذافی به پیشروی به سمت شرق ادامه می دهند و روز گذشته شهر استراتژیک اجدبیه یعنی آخرین مرکز جمعیتی مهم قبل از بن غازی را تصرف کردند. پیروزی قذافی، تراژدی برای مردم لیبی خواهد بود. اما این پیروزی، اعتبار جهانی آمریکا را کاهش می دهد که نتیجه اش این خواهد بود که عرب ها را به همان اندازه ای عصبانی می کند که باید آمریکایی ها از این مساله عصبانی شوند.
تازه وقتی نخست وزیر اسرائیل بنیامین ناتانیاهو فرمان آغاز عملیات را داد قایق های سریع نیروی دریایی این کشور به کشتی باری «ویکتوریا» نزدیک شدند. فرماندۀ واحد مخصوص اسرائیلیِ «شایت ۱۳» از کاپیتان کشتی باری درخواست کرد اجازه دهد آنها به عرشه بروند.
کاپیتان دلیلی ندید اجازه ندهد و دستور داد نردبان طنابی را از دیوار کشتی آویزان کنند. هیچکس در روی عرشه مقاومتی نکرد. برعکس، با کمال میل به اسرائیلی ها اجازه دادند بارنامه را ببینند. اینکه ۳۹ کانتینر را در بندر سوری لاتاکیا بارِکشتی کرده بودند اسرئیلی ها از مدت ها پیش از منابع اطلاعاتی خود می دانستند. آنها اطلاعات موثقی هم داشتند که در سوریه تنها پنبه و عدس بار نشده است.
قفل های آهنی سنگین بر روی چهار کانتینر سربازان را بد گمان کرد. وقتی قفل ها را باز کردند ۵۰ تن اسلحه پیدا کردند که قرار بود در بندر العریش در شمال مصر خالی شود. از آنجا، اسرائیلی ها احتمال می دهند، قرار بوده اسلحه ها به منطقۀ نوار غزه حمل شود که زیر کنترل حماس است.
کارکنان «ویکتوریا» که با پرچم لیبریا در حرکت بود وقتی کشتی در حدود ۳۲۰ کیلومتری غرب ساحل اسرائیل متوقف شد خبر از محمولۀ خود نداشتند. گفته می شود ترکیه نیز که کشتی در راهِ سوریه به مصر برای رد گم کردن در این کشور توقف کرده از قاچاق اسلحه اطلاع نداشته است. سربازان اسرائیلی بعد از آنکه «ویکتوریا» راهی بندر شهر آشدود شد اطمینان دادند ایران در ماجرا شرکت داشته است. اعلام شد که برخی از کتابچه های راهنما به فارسی است و دلایلی برای دست داشتن سپاه پاسداران هم وجود دارد.
این احتمال نیز داده می شود که دو کشتی جنگی ایرانی که دو هفته پیش ظاهراٌ از لاکاتیا در تمرینی شرکت کرده بودند این سلاح ها را در آنجا برای حماس انبار کرده بودند. اگر قاچاق انجام می شد این سازمان تروریستی می توانست زرادخانۀ خود را تا ۲۲۷۰ خمپاره انداز با برد حدود دو و نیم کیلومتر و ۲۳۰ خمپاره با برد ده کیلومتر افزایش دهد. از این گذشته در کانتینرها دو دستگاه پرتاب و دو رادار ساخت انگلیس و حدود ۷۵ هزار گلولۀ کلاشینکف هم بوده است. بویژه شش موشک زمین به دریای سی ۷۰۴ که در چین طراحی و در ایران ساخته شده می توانسته خطرناک شود چرا که حماس قادر می شد با آنها کشتی ها را از مسافت ۳۵ کیلومتری هدف بگیرد.
این اولین باری نیست که در دریای آزاد اسلحه پیدا می کنند: آخرین بار واحدهای اسرائیلی در ۳ نوامبر ۲۰۰۹ کشتی «فرانکوپ» را متوقف کرده بودند. مالک این کشتی نیز آلمانی بود اما اجاره داده شده بود و با پرچم کشور آنتیگوا که در دریای کاریبیک قرار گرفته حرکت می کرد. در این کشتی ۵۰۰ تن اسلحه که قرار بوده به دست شبه نظامیان شیعۀ حزب الله برسد پیدا شد.
ناتانیاهو گفت بی شک قرار بوده سلاح ها را به روی غیرنظامیان اسرائیلی نشانه بگیرند. به گفتۀ او البته اکنون مشخص شده اسلحه ها از ایران بوده و در سوریه بار کشتی شده است. اما حماس تکذیب می کند که اسلحه ها برای نوار غزه بوده است. ایران نیز می گوید سلاح ها به این کشور مربوط نیست. فرماندۀ کل ارتش ایران، سرلشکرعطا الله صالحی، اسرائیل را به دروغ گویی متهم کرد. وی گفت نباید اخبار اسرائیلی را باور کرد. به گفتۀ او «رژیم صهیونیستی به کمک خدا در قعر دریای مدیترانه غرق خواهد شد.»
با این وجود هر چه بیشتر قراینی به دست می آید که ایران از راه های مختلف حماس را تجهیز می کند. خبرگزاری ترکی دوگان گزارش کرد یک هواپیمای باری ایرانی در راهِ تهران به شهر حلب در سوریه مجبور شده در فرودگاه دیاربکر فرود بیاید. ابتدا گفته شد دو جنگندۀ اف ۱۶ هواپیما را به فرود وادار کرده اند. بعد وزارت خارجه گزارش ها را تصحیح کرد و از یک بازرسی معمولی خبر داد. البته به گزارش رسانه ها، نیروهای امنیتی ترکیه ظاهراٌ از استانبول خواسته بوده اند متخصص فن آوری هسته ای بفرستد.
ظاهراٌ ارتش مصر روز یکشنبه در مرز سودان یک محموله اسلحه کشف کرده است. طبق گزارش های متعدد پنج یا هفت کامیون از مرز مصر گذشته و در راه غزه بودند. اعلام شده در جریان تیراندازی راننده ها فرار کرده اند. طبق این گزارش ها در کامیون ها خمپاره انداز و موشک و تفنگ و مهمات و مادۀ منفجره بوده است. در سال گذشته نظیر این محموله در سودان از هوا بمباران شده بود. از قرار در این حمله ۲۹ نفر کشته شده بودند. اسناد مخفیانۀ آمریکا که در ویکی لیکس منتشر شده نشان می دهند نیرو های اسرائیل مسئول این حمله بوده اند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر