-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
یکی از روحانیون عالی رتبه ایرانی هفته گذشته از مقام خود کنار گذاشته و از جمع روحانیون مقتدر جامعه به بیرون رانده شد که می تواند حرکتی برای حفظ قدرت بیشتر در هسته اصلی و رهبری جمهوری اسلامی باشد.
علی اکبر هاشمی رفسنجانی رییس جمهوری سابق ایران و از منتقدان محمود احمدی نژاد از کاندیداتوری برای ریاست مجلس خبرگان کنار کشید. مجلسی که ۸۶ عضو دارد و بر امور رهبری و تعیین رهبری جدید متمرکز است.
خروج ناگهانی آقای رفسنجانی در حالی است که اعتراض ها و نارضایتی های مردمی که از زمان انتخابات ریاست جمهوری شروع شده و هنوز ادامه دارد، وارد مرحله دیگری شده است. ضمن این که اعتراض های گسترده مردمی در منطقه، در این حرکت دوباره تاثیر داشته است. شاهدان عینی می گویند با حضور سنگین امنیتی، شمار تظاهرکنندگان هم کاهش یافته است.
آقای هاشمی رفسنجانی که ۷۷ ساله است، زمانی از قطب های قدرت بلامنازع در ایران بود که به دلیل عملگرایی اش، در میانه همه جناح های سیاسی جای داشت ولی هیچ گاه در میان مخالفان جایگاه محبوب و پرطرفداری نداشت. عده ای می گفتند آقای رفسنجانی فقط یک مخافظه کار عملگرا است که در نهایت مخالف هرگونه تهدیدی برای ولایت فقیه است.
ولی با این حال کنار رفتن هاشمی رفسنجانی برای مردم مسئله ای مهم بود. یکی از شهروندان ایران در صفحه فیس بوک خود نوشت: «با خروج رفسنجانی، محافظه کاران تندرو یک قدم دیگر به قبض سراسری قدرت نزدیک تر شدند.» دیگران گفتند که رفسنجانی باید بیشتر در مخالفت با سران قدرت موضع می گرفت.
چند هفته پیش از شروع اجلاس خبرگان، محافظه کاران برای کنار گذاشتن هاشمی دست به کار شده بودند. حتی ۵۰ تن از روحانیون محافظه کار نامه ای برای آیت الله محمدرضا مهدوی کنی نوشتند و از او خواستند کاندیداتوری خود برای ریاست خبرگان را اعلام کند.
آقای رفسنجانی یک هفته پیش از شروع اجلاس خبرگان گفته بود که هیچ قصدی ندارد از ریاست این مجلس کنار برود و حتی حضور آیت الله مهدوی کنی را هم «شایعه» خوانده بود. اما به هر حال در همان ساعات اولیه شروع اجلاس، کاندیدا نشد و در حالی که مهدوی کنی هنوز به اجلاس نرسیده بود، کنار رفت و با ۶۳ رای، رییس جدید مجلس خبرگان انتخاب شد.
تحلیلگران می گویند کنار رفتن هاشمی رفسنجانی به این معناست که کور سوی امیدی که نهاد قدرت بخواهد به خواسته های معترضان گوش دهد، بسته شده است. مخالفان می گفتند شاید هاشمی رفسنجانی بتواند با آیت الله علی خامنه ای وارد گفت وگو شود تا این همه حمایت همه جانبه از محمود احمدی نژاد نداشته باشد. چرا که محمود احمدی نژاد متهم به سرکوب خشن معترضان، تخریب اقتصاد داخلی و نیز شر به پا کردن های بین المللی است.
عباس میلانی، مدیر مرکز تحقیقات ایران در دانشگاه استنفورد می گوید: «برای ایران این (کنار رفتن هاشمی) نشانه خطرناکی است. دیگر محافظه کاران و تندروها می گویند ما راس قدرت را در اختیار داریم و نیازی به ائتلاف نداریم و دیگر چند صدایی از بین می رود.»
به گفته کارشناسان، خروج آقای رفسنجانی باعث می شود محافظه کاران حتی از حالا رهبر آینده جمهوری اسلامی را انتخاب کنند. کار مجلس خبرگان، انتخاب رهبری است در حالی که آقای خامنه ای ۷۲ ساله، به صورت مادام العمر این جایگاه را در اختیار دارد. دو نام در این میان و برای رهبری آینده جمهوری اسلامی مطرح شده است: مجتبی خامنه ای، پسر آیت الله خامنه ای و آیت الله محمد تقی مصباح یزدی که رهبر معنوی محمود احمدی نژاد است.
آقای رفسنجانی کمی پس از انتخابات ریاست جمهوری اخیر در ایران که محمود احمدی نژاد به عنوان پیروز خود را معرفی کرد، از دولت فاصله گرفت. (حاضر نشد آن را به رسمیت بشناسد.) آقای هاشمی حامی میرحسین موسوی بود و پس از انتخابات، هرگونه اعتراضی با خشونت مرگبار سرکوب شد. آقای هاشمی پس از موضعی که در آخرین نماز جمعه خود گرفت، از این سمت کنار گذاشته شد و در حالی که بیش از ۳۰ سال خطیب نماز جمعه تهران بود، دیگر اجازه حضور در نماز جمعه نیافت.
آقای احمدی نژاد از ابتدا به طور علنی به هاشمی رفسنجانی حمله کرده و به ویژه در جریان مبارزات انتخاباتی به وضوح او و خانواده اش را هدف حمله قرار داد و همه آن ها را به فساد و تباهی متهم کرد. آقای رفسنجانی این اتهامات را رد کرده و می گوید او و خانواده اش یک زندگی ساده و معمولی دارند.
حتی در هفته های اخیر، تلویزیون جمهوری اسلامی تصاویری از مردمی که شعار «مرگ بر هاشمی» سر می دادند را نشان داد. خبرهای خروج هاشمی (از ریاست خبرگان) به سرعت در تمامی ایران پیچید که تقریبا هر روزه شاهد نوعی از اعتراض های مردمی است.
خروج هاشمی مقارن با هشتم مارس یا روز جهانی زن بود که با اعتراض و کمپین زنان که خواهان حقوق برابر بودند، همراه شد. شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، راهپیمایی روز سه شنبه هشتم مارس را اعلام کرده بود. هزاران زن در تهران در میدان مادر (میدان محسنی) حضور پیدا کردند، میدانی که مجسمه ای از کارهای هنری زهرا رهنورد، همسر میرحسین موسوی در آن نصب شده بود.
شمار معترضان نسبت به هفته های پیش کمتر بود. شاهدان عینی می گویند تمامی نیروهای امنیتی راه های ورودی شهر را به کنترل خود درآورده بودند و ویدیویی که روی یوتیوب پست شده، نشان می دهد که این نیروها مردم را با باتوم مورد ضرب و شتم قرار می دهند و فریاد می زنند: «توقف نکنید، حرکت کنید.»
این در حالی است که بیش از دو هفته است میرحسین موسوی و مهدی کروبی، رهبران مخالفان در ایران به همراه همسرانشان ناپدید شده اند و مشخص نیست در کجا نگهداری می شوند. دولت جمهوری اسلامی می گویند این دو در خانه هایشان هستند.
سایت کلمه گزارشی در این اواخر منتشر کرده که می گوید آقای موسوی در زندان نیست و در خانه اش و در حصر خانگی به سر می برد. هنوز مشخص نیست در سه هفته گذشته تاکنون، این دو در کجا به سر می برند یا برده اند.
فائزه هاشمی، نماینده سابق مجلس شورای اسلامی و دختر آقای رفسنجانی که از بارزترین چهره ها در میان زنان مخالفان است در اعتراض ها حاضر می شود و در حمایت از حقوق زنان سخنرانی کرده است. وی برای مدت کوتاهی در جریان اعتراض های سه هفته پیش دستگیر و سپس آزاد شد. ویدیویی هم منتشر شد که نشان می داد نیروهای بسیجی به او حمله کرده و او را «فاحشه و روسپی» می خوانند و شعار «مرگ بر هاشمی» سر می دهند.
هرچند آقای رفسنجانی رییس مجلس خبرگان نیست، ولی هنوز عضو این مجلس است. یکی از فرزندان آقای هاشمی با نام مهدی در خارج از کشور به سر می برد و قوه قضاییه جمهوری اسلامی گفته در صورت بازگشت به کشور بازداشت خواهد شد. پسر دیگرش، محسن هم دو هفته پیش و پس از مخالفت های مکرر و مدام دولت، از ریاست شرکت متروی تهران استعفا کرد.
آقای رفسنجانی در آخرین سخنرانی خود در جمع مجلس خبرگان به گونه ای صحبت کرد که گویی راهی بازنشستگی سیاسی است: «بیشتر دوست دارم وقت خود را صرف نوشتن خاطرات کنم و دیگر فعالیت های سیاسی بیشتری نداشته باشم.»
وقتی که شیعه های بحرین سه هفته پیش به خیابان ها آمدند، مقامات ایالات متحده و خاورمیانه دلواپس بودند که ایران، کشور بدنام مداخله گر و همسایه پادشاهی بحرین چه دخالتی در ماجرا می کند. آنچه اتفاق افتاد و نیفتاد، همه را شگفت زده کرد.
هیچ روحانی شیعه ای از ایران به بحرین نرفت تا در برابر فرمانروایان سنی درشت گویی کند. از تحریکات (همیشگی)پشت پرده ایران و انگیزش های ضد دولت بحرین هم در کشورهای شیعه همسایه خبری نشد. حتا وبسایت های نامدار روحانیون شیعه ایران به شیوه ای نامعمول، بی سر و صدا از کنار این قضیه رد شدند.
از آغاز موجی نا آرامی های خاورمیانه در ماه دسامبر، این پاسخ خاموش با الگوی کارشناسان و تحلیلگران اطلاعاتی محک می خورد. ایران که همیشه در پی اثبات تاثیر خود بر کشورهای همسایه بوده است، این بار بیرون گود ایستاده و می بیند که بهتر است کاری انجام ندهد و آشکارا نتیجه می گیرد که برد با سکوت است.
یک مقام پیشین امنیتی ایالات متحده، که برای امنیت داخلی با دولت های عرب مشاوره می کند می گوید: «ایران می بیند که همه چیز راه درست خود را می رود.» از کشورهای حوزه خلیج فارس تا لبنان «همه پا پس کشیده اند.»
مقامات کنونی و پیشین اطلاعات و سیاستمداران در گفتگوهای خود (با رسانه ها) گفته اند که خودداری ایران نشان اعتماد به نفس فزاینده این کشور در منطقه است.
از ژانویه، جمهوری اسلامی با بزرگترین حریف منطقه ای خود روبرو شده است: دولت پیشین مصر به رییس جمهوریِ حسنی مبارک که به دست معترضان خیابان سرنگون شد، در حالی که حزب الله به پشتیبانی ایران مواضع خود را در لبنان محکم می کند. عربستان سعودی، سد دیگر گسترش نفوذ سیاسی ایران در منطقه، به خاطر شورش در مرزهایش با یمن، عمان و بحرین دچار پریشانی است.
در همین هنگام با سرنگونی همپیمانان امریکا و بی آبرو شدن آنان، تاثیر خود ایالات متحده نیز در منطقه کاهش می یابد. مقامات اطلاعاتی و سیاستمداران پیش بینی می کنند که حتا در خوش آب و رنگ ترین سناریوهای «خاورمیانه مردم سالارتر» دولت های نوپدیدِ منطقه، کمتر برای انزوای ایران با ایالات متحده همداستان می شوند. این مقام می گوید: «اکنون دولت اوباما برای ایجاد تعادل در قدرت مرسوم ایران و جلوگیری از دور زدن تحریم های اقتصادی که در برابر ایران وضع کرده باید راهبردهایی که بر پایه همکاریِ همپیمانان خاورمیانه ای خود برنامه ریزی کرده بود را دوباره بررسی کند.»
رابرت بائر، افسر سابق سی آی ای، کارشناس خاورمیانه و نویسنده کتاب شیطانی که می شناسیم» در سال 2008، درباره استیلاء ایران به عنوان یکی از پایه های قدرت منطقه می گوید: «پیش فرض این است که اقتدار ایران افزایش یافته است.» وی ادامه می دهد: «ایران تاثیر ایالات متحده را می بیند که در خاورمیانه دستخوش کاهش و نقصان است، و آن ها می دانند که پایه های (نظام) همپیمانان ما لرزیده و شاید بتوان گفت که هم پیمانان ما در سراشیبی افتاده اند.»
ایران از پیوندهای عمیق فرهنگی و مذهبی با دیگر جمعیت های شیعه منطقه نگهداری می کند. عربستان سعودی، کویت و عراق در شمار این کشورها هستند. در گذشته در پی تاثیر مستقیم در سیاست های داخلی عراق و افغانستان بود و به پیشبرد سیاست های به سود ایران و سیاستمداران پشتیبان ایران می پرداخت.
چندین دولت خاورمیانه دستخوش ناآرامی، در ابتدا متقاعد شده بودند که این ایران است که در پشت همه این ناآرامی ها قرار دارد؛ اتهامی که بر پایه چندین دهه تجربه بیان می شد. مقامات بحرین از دخالتهای ایران در گذشته بحرین پیوسته شکایت داشته اند: از روابط نزدیک قومی و بند و بست های مذهبی با شماری از اعضای اکثریت شیعه این کشور.
ولی این بار چنین نیست. تاثیر عدم دخالت ایران در ناآرامی اخیر بحرین از سوی مقامات ارشد دولت اوباما و همچنین به وسیله عوامل اطلاعاتی مستقر در منطقه تایید شده است. دریاسالار مایک مولن، رئیس ستاد مشترک، هفته گذشته گفت که نگرانی های عمیق کشورهای حاشیه خلیج فارس در مورد نیت ایران، (تاکنون از سوی دیگر کشورها) مورد توجه قرار نگرفته بود.
مولن پس از دیدار از منطقه در گفتگو با گزراشگران گفت: «ما هیچ نشانه باورپذیری از تاثیر تهران در جریان های اخیر نمی بینیم.»
جان مک لافلین، مدیر وقت سیا در دولت جورج دبلیو بوش گفت که درباره ایران، شیوه معمول این است که در شرایطی که بازتاب آن ممکن است دامنگیرش شود، یا توجه را به سویی که نباید جلب کند، به جای تلاش برای دخالت در ناآرامی ها در بیرون ماجرا منتظر بماند.
مک لافلین گفت: «با بیرون ماجرا نشستن و تنها تا آخر نظاره گر بودن، بسیار می توان شبیه ایرانی ها شد.» وی افزود: «آن ها بردباری زیادی دارند. و با جریان های موجود، به گمان من آن ها نشسته اند به جریان ها می نگرند و می اندیشند که خوب است، همه چیز بر وفق مراد پیش می رود.»
با این همه، بسیاری از مقامات پیشین و کنونی ایالات متحده و کارشناسان منطقه بر این باورند که دستاورهای ژئوپلیتیکی ایران می تواند کوتاه مدت باشد. اگرچه به نظر می رسد که ایران زمینه هایی را در برابر حریفان خود به دست آورده باشد ولی مقامات و کارشناسان می گویند که ادامه سرکوبی مخالفان، چهره جمهوری اسلامی را در دید میلیون ها عرب پشتیبان اصلاحات در کشورهای خودشان تیره و تار می کند.
رضا اصلان،نویسنده و پژوهشگر آمریکایی ایرانی تبار می گوید که کمتر عربی هوای آن می کند که از مذهب سالاری ایران الگو بگیرد؛ الگویی که با امتحان خود را پس داده و میراثی چون فقر، انزوا و سرکوب را به ارمغان آورده است. هر گونه درخشش باقی مانده نیز زمانی خاموش شد که دولت ایران ستمگرانه و سخت دلانه به انقلاب سبز یورش برد که خیزشی مردمی است و پیش درآمد ناآرامی های امسال عرب به شمار می رود.
اصلان استاد دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید می گوید:«روند فشار بر ایران ادامه خواهد داشت. ایران به خود به چشم الگویی برای منطقه می نگرد که دیکتاتوری مورد پشتیبانی امریکا را سرنگون کرده. ولی در واقع تنها یک ستمگر را به جای دیگری نشانده است.»
سیاستمداران اروپایی که بیش از یک دهه در سیاست خاورمیانه پیشینه دارند، می گویند با کاهش نفوذ ایالات متحده در منطقه و از کانون توجه در آمدن برنامه هسته ای تهران، دستاورهای کوتاه مدتی را برای ایران پیش بینی می کنند.» مقامی که نخواست با فاش شدن نامش، با ارزیابی جریان های در حال وقوع کشورش حساسیت ساز شود می گوید: «با این همه دولت ایران گریزناپذیرانه از سوی همان نیروهایی آسیب پذیر است که حکومت های سرکوب گر منطقه را به زیر کشیده اند.»
این سیاستمدار می گوید: «درخشش از ایران رخت بر بسته است.» می افزاید: «مردم خیابان ها نگاهشان به سوی غرب است، به مردم سالاری ولی نه به سوی القاعده و نه به سوی ایران.»
آقای رفسنجانی یک هفته پیش از شروع اجلاس خبرگان گفته بود که هیچ قصدی ندارد از ریاست این مجلس کنار برود و حتی حضور آیت الله مهدوی کنی را هم «شایعه» خوانده بود. اما به هر حال در همان ساعات اولیه شروع اجلاس، کاندیدا نشد و در حالی که مهدوی کنی هنوز به اجلاس نرسیده بود، کنار رفت و با ۶۳ رای، رییس جدید مجلس خبرگان انتخاب شد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر