-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
در پی انقلاب های جهان عرب جبهه بندی های سیاسی در ایران شدیدتر شده است. در حالیکه در جهان عرب حکوت های خودکامه در معرض خطر سرنگونی هستند قدرت رئیس جمهور ایران محمود احمدی نژاد بیشتر می شود. روز سه شنبه تلویزوین دولتی ایران اعلام کرد رئیس جمهور سابق علی اکبرهاشمی رفسنجانی منصب ریاست مجلس قدرتمند خبرگان را از دست داده است.
به جای او آیت الله محمدرضا مهدوی کنیِ ۸۰ ساله انتخاب شد، او نیز از چهره های قدیمی جمهوری اسلامی است اما به محافظه کاران تندرو نزدیک است. به گفتۀ خبرگزاری های ایران رفسنجانی اعلام کرده بود در صورت نامزدی مهدوی کنی او دیگر در انتخابات ریاست مجلس خبرگان نامزد نخواهد شد. کنار کشیدن رفسنجانی همچنین به معنای پایان بیش از دو دهه جنگ قدرت بین او و رهبرمذهبی آیت الله خامنه ای است.
متردافِ فساد
ستارۀ اقبال رفسنجانیِ ۷۶ ساله که مدتها بعد از رهبر مذهبی فرد دوم در ساختار قدرت جمهوری اسلامی بود چند سالی می شد که رو به افول گذاشته بود. در سال ۲۰۰۵ این ظاهراٌ ثروتمندترین فرد کشور انتخابات ریاست جمهوری را به احمدی نژاد باخت که آن موقع شهردار تهران بود و با برنامۀ مبارزه با فساد وارد مبارزات انتخاباتی شده بود. رفسنجانی و خانواده اش در ایران مترادف فساد و ثروت اندوزی شخصی هستند – مانند بن علی در تونس. در سال ۲۰۰۵ خامنه ای جانب احمدی نژاد را گرفت. دست بالا در این زمان مشخص شد توافقِ مقطعی ایجاد شده بین او و رفسنجانی بعد از مرگ آیت الله خمینی در سال ۱۹۸۹ دیگر اعتبار ندارد.
خامنه ای به رهبری انتخاب شد و رفسنجانیِ عمل گرا به ریاست جمهوری رسید. رفسنجانی بعد از سال ۲۰۰۵ بقای خود را در اتحاد با نیروهای اصلاح طلب جست. وقتی احمدی نژاد در سال ۲۰۰۹ برای انتخاب دوباره تلاش می کرد رفسنجانی از نامزد دیگر یعنی میرحسین موسوی حمایت کرد. احمدی نژاد رئیس جمهور اسبق را در تلویزیون فاسد خواند و به فرزندان او اتهام فساد مالی زد. اینکه این حرف ها بدون اجازه به طرف دیگر برای موضع گیری پخش شد نشان دیگری برای از دست دادن قدرت رفسنجانی بود.
پیامی به مخالفان
رفسنجانی در نا آرامی های بعد از انتخابات دستکاری شده در ژوئیۀ ۲۰۰۹ به رهبر مذهبی تاخت. وی در خطبه های نماز جمعه از برخورد شدید نیروهای امنیتی انتقاد کرد و خواستار جدی گرفتن و برطرف کردن تردیدهای «عدۀ زیادی از آدم های با هوش» در نتیجۀ انتخابات شد. بدین ترتیب رفسنجانی که تازه چهار روز بعد از انتخابات به او اجازۀ اقامۀ نماز جمعه داده شد آشکارا علیه رهبر مذهبی موضع گرفت که نتیجۀ انتخابات را درست اعلام و پذیرش خواسته های مخالفان را رد کرده بود.
رفسنجانی که در دوران ریاست جمهوری خود بین سال های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ در سیاست داخلی و خارجی مواضعی عمل گرایانه داشت آخرین نفری بود که هنوز می توانست بین مخالفان که پیوسته تندروتر می شوند و حکومت پلی بسازد. برکناری او از قدرت پیامی به مخالفان است.
در ایران از زمان قیام های مردمی در جهان عرب پیوسته تظاهرات کوچکی انجام می شود. دولت که ابتدا از سرنگونی حاکمان عرب استقبال کرده بود با شدت بیشتری علیه تظاهرکنندگان خودی برخورد می کند.
زیرفشار گذاشتن حساب شدۀ خانواده
خانوادۀ رفسنجانی نیز بصورت حساب شده از سمت های خود کنار گذاشته می شوند. پسرش مهدی از تابستان ۲۰۰۹ در تبعید لندن زندگی می کند، دخترش فائزه نیز، نمایندۀ اسبق مجلس و مسئول سابق در ورزش بانوان، چندسالی را در لندن گذراند اما در ۲۰ فوریه در تظاهرات مخالفان شرکت کرد و برای مدت کوتاهی بازداشت شد. شنبۀ گذشته پسر رفسنجانی محسن مجبور شد از سمتش به عنوان مدیرعامل شرکت متروی تهران استعفا کند.
مجلس خبرگان رهبری که ۸۶ نمایندۀ روحانی دارد و از سوی مردم مستقیم انتخاب می شود قدرتمندترین مجموعه در ساختار قدرت در ایران است زیرا رهبرمذهبی را بر می گزیند و می تواند – در هرحال به صورت نظری – او را برکنار هم بکند. برای رفسنجانی اکنون ریاست مجمع تشخیص مصلحت مانده که البته وابسته به مجلس خبرگان است. (بر مترجم معلوم نشد منظور از وابستگی چیست.) جانشین او یعنی مهدوی کنی در سال های خونین ابتدایی جمهوری اسلامی رئیس به اصطلاح «کمیته های» بود که مسئول پاکسازی سیاسی و اجتماعی را برعهده داشتند. وی ظاهراٌ به انجمن حجتیه که بنیادگراست نزدیک است، این انجمن در زمان ریاست جمهوری احمدی نژاد نفوذ بیشتری یافته است.
او آخوند بدون ریشی بود که هزاران سرباز را در طول جنگ ایران-عراق در سال ۱۹۸۰ به سوی مرگ پرتاب کرد. او شخص اصلی انتخاب کننده رهبر بود و همه چیز را هماهنگ کرد تا کاندیدای مورد نظرش پس از مرگ اولین رهبر عظمای انقلاب اسلامی در سال ۱۹۸۹، جانشین وی شود. بالاخره او بسیار مصمم و نامهربان بود اما رئیس جمهور پراگماتیکی بود که ثروتی همانند ثروت کراسوس انباشته بود. حالا اکبر هاشمی رفسنجانی که در سن ۷۶ سالگی از سوی تشکیلاتی رد شده که روزی به دست خودش اداره می شد، با آتشی که روزی خودش برافروخته بود، سوخته و تبدیل به یک شورشی شده است.
خروجش از زندگی سیاسی دقیقا با نارضایتی، مهندسی شده است. دشمنانش در رسانه به شدت کنترل شده ایران برای تحت فشار گذاشتنش با هم متحد شدند تا از ریاست مجلس خبرگان - گروه پرقدرت فقیهانی که وظیفه انتخاب رهبر عظما و برکناری وی در صورت لزوم را برعهده دارند- صرف نظر کند. در هشتم مارس، وقتی مجلس خبرگان برای انتخاب رئیس جدید با هم دیدار داشتند، آقای رفسنجانی در زمانی مناسب گفت که برای انتخاب شدن مجدد نمی ماند. او با کنایه، خواسته پیشگیری از «اختلاف» را بهانه کرد - شاید چون پیش بینی اش این بود که برای ریاست خبرگان رای نخواهد آورد. حالا او را خود وقف نوشتن خاطراتش می کند: «مردم باید هیچ توقع بیشتری از من نداشته باشند.»
شش سال قبل که آقای رفسنجانی به عنوان دشمن اصلی محمود احمدی نژاد- رئیس جمهور تندوری ایران- ظاهر شد، توقع «مردم» (یا نسبتا طرفداران دمکراسی کشور یعنی جنبش سبز) از وی بالا رفته بود. سپس، در تابستان سال ۲۰۰۹، بعد از انتخابات نادرستی که آقای احمدی نژاد را به قدرت برگرداند، آقای زفسنجانی یک خطبه تاریخی ارائه داد که از میلیون ها نفر از ایرانیان که برای تظاهرات علیه نتایج انتخابات به خیابان ها آمده بودند، طرفداری کرد. تصویر عموم نسبت به وی تغییر کرده بود- البته تا حدی.
برای علی خامنه ای، مردی که چندین سال قبل آقای رفسنجانی با برنامه و نقشه او را به رهبری رسانده بود، این خطبه به منزله پایان رابطه سردشان بود. پس از آن فشار بر آقای رفسنجانی و خانواده اش با حکم دستگیری یکی از پسرانش (در لندن) و زورگویی و قلدری علنی نسبت به دخترش از سوی نظامی های طرفداران رژیم و هماهنگی رسانه ای برای آزار و اذیت وی با هدف خدشه دار کردن گذشته اش، غیرقابل تحمل شد.
ممکن است که این اخطارهای تهدید آمیز به آقای رفسنجانی، یک تاثیر پیش بینی نشده داشته باشد. چندماه بعد از نپذیرفتن انتخابات سال ۲۰۰۹، یکی از پسرهایش با اطمینان گفت که پدرش بیشتر از این به قدرت و یا ثروت فکر نمی کند، اما به این فکر می کند که چطور از او یاد خواهد شد؟ شاید او احساس می کند که توانایی نبرد برای هزینه آزادی دو رهبر کم قدرت جنبش سبز را ندارد.
میرحسین موسوی و مهدی کروبی، هر دو مثل او تحت بدگویی های رسانه ای قرار گرفتند که به تهدید و ارعاب فیزیکی و حبس خانگی آنها و سپس به دستگیری بی سروصدای آنها در ماه گذشته منتهی شد. دولت حالا می گوید که دوتایی به خانه هاشیان برگشته اند، اگر چه به دنیای خارج دسترسی ندارند، ولی در دوم ماه مارس هزاران نفر به خیابان های تهران رفتند تا خواستار آزادی آنها شوند و از گاز اشک آور و باتوم های الکتریکی برای متفرق کردن آنها استفاده شد.
مبارزه برای آینده ایران در حال تبدیل شدن به یک امر دور و دراز است. حقیقت این است که دستگیری آقای موسوی و کروبی، به منزله پیام پایان جنبش سبز نیست و منجر به خشم توده مردم و ایجاد موج حمایتی نشد. آقای رفسنجانی هوشیارتر، دستگیر نخواهد شد. ولی او با اعتقاد به این که در پایان به سمت درست سقوط کرد، راضی خواهد ماند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر