امید پارسانژاد
بی بی سی فارسی
در پوشش اخبار مربوط به ناآرامی های ایران عبارت "مأموران لباس شخصی" یا "نیروهای بسیج" زیاد به کار می رود.
مخالفان دولت از خشونتی که این مأموران در برخورد با معترضان به کار می گیرند و همچنین از مبهم بودن هویت آنها گلایه می کنند و می گویند که این افراد بدون داشتن مسئولیت رسمی، به ضرب و جرح معترضان و بازداشت آنها می پردازند.
هواداران جنبش اعتراضی ایران، به ویژه در شبکه های اجتماعی اینترنتی، معمولا با عبارات تحقیر آمیزی مانند "ساندیس خور" یا "اراذل حکومتی" از این افراد یاد می کنند.
اما این افراد به راستی چه کسانی هستند؟ چطور فکر می کنند و روابط آنها با حکومت چگونه است؟
حسین قدیانی، نویسنده وبلاگ "قطعه ۲۶"یکی از همین افراد است. او که "فرزند شهید" است، آقای خامنه ای را "بابای ما" خطاب می کند و در وبلاگش می نویسد که "گوشمالی" شدن توسط رهبر ایران برایش حتی از تعریف شنیدن از او زیباتر است .اشاره آقای قدیانی به سخنان اخیر آقای خامنهای در دیدار با اعضای خبرگان است که از «جوانان خوب و مومن خواست تا فحاشی نکنند.»
از نوشته های قدیانی کاملا پیداست که رابطه سنتی "پدرسالارانه" را طبیعی و لازم می داند و خود را مطیع "آقا" قلمداد می کند. آقای قدیانی همچنین در وبلاگش، که آن را "پر بازدیدترین وبلاگ فارسی زبان" معرفی می کند، نوشته است که در جلسه "نیمه خصوصی" دوشنبه های آیت الله خامنه ای شرکت می کند و رهبر ایران بارها از نوشته های او تعریف و تمجید کرده است. به نظر می رسد که او از جمله کسانی است که آیت الله خامنه ای آنها را "افسران جنگ نرم" می خواند.
اما او تنها "نویسنده" نیست. خودش می نویسد: "باتوم ما حتی از قلم ما مقدس تر است. قلم برای جنگ نرم است و باتوم به کار کربلا می آید." پس عجیب نیست که آقای قدیانی عنوان کتاب آینده خود را "باتوم خوب و قشنگی داشتیم" گذاشته است.
باتوم تندترین بچه های بسیج
قدیانی جزو "بسیجیانی" است که در برخورد با مخالفان دولت در جریان وقایع پس از انتخابات شرکت داشتند، و از قضا در یکی از همان درگیری ها زخمی هم شده است.
او اخیرا در وبلاگش خاطرات خود را از درگیری های روز ۲۵ بهمن نوشته و در آن تأکید کرده است: "حفاظت از انقلاب اسلامی بر عهده بسیج است. نیروی انتظامی همین که جلوی قاچاق مواد مخدر و بدحجابی، اعتیاد و معضلات اینچنینی بایستد، خوب است".
و منظور او از بسیج، لزوما عضو رسمی بسیج نیست: "آنچه جلوی لشکرکشی فتنه گران را گرفت، باتوم تندروترین بچه های بسیج بود که اغلب حتی کارت بسیج ندارند".
قدیانی عقیده دارد که "منافقین از بچه بسیجی ها مثل سگ می ترسند" و وقتی "حرف های گنده تر از دهانشان می زنند" (شعار مرگ بر دیکتاتور می دهند) باید آنها را چنان زد که "صدای سگ" بدهند.
او از مخالفان حکومت با الفاظی مانند "فتنه گر"، "بی شرف"، "جلبک" و "بی ناموس" یاد می کند.
اما این خشم ناشی از چی است؟
قدیانی و همفکرانش مخالفان دولت را قیام کنندگان علیه "نایب معصوم"، یعنی آیت الله خامنه ای می دانند و معتقدند که همه آنها، از میرحسین موسوی و مهدی کروبی گرفته تا محمد خاتمی، محمد موسوی خوئینی ها، عفت مرعشی (همسر اکبر هاشمی رفسنجانی) و مهدی و فائزه هاشمی باید اعدام شوند.
او می نویسد: "باتومی که در دست بچه های بسیج است نماد مظلومیت آنها است. از باتوم در برابر دو هزار کانال ماهواره که بیست و چهار ساعته به انقلاب و بسیجی و آرمان های او می تازند چه بر می آید؟ جمع کردن اغتشاشات از خیابان های تهران با باتوم تنها یک چشمه از هزار کرامت بچه های بسیج بود".
حزب اللهی نرم، حزب اللهی سخت
روایت دیگر از ماجرای برخورد با اعتراضات روز ۲۵ بهمن را مهدی فاطمی صدر در وبلاگ "وتر" ارائه داده است.
فاطمی صدر نوشته که با دسته ای از بسیجی ها برای برخورد با معترضان ۲۵ بهمن به خیابان های تهران رفته است. او نحوه پراکندن معترضان و بازداشت بعضی از آنها را توضیح می دهد و می نویسد: وقتی جای مدارا نیست، "زنجیرم را دوتا می کنم، موتورها را راه می اندازیم، تکیبر می دهیم، حیدر می کشیم و تا ته کوچه همه را می زنیم".
خشونت دردی دوا نمی کند
اما تمام ماجرا این نیست، بعضی "حزب اللهی ها" که اتفاقا در تجمع ها حاضر می شوند و عضو بسیج هم هستند، از رفتارهای تند بقیه لباس شخصی ها گلایه دارند. سایت یا وبلاگ گروهی "جنگی که بود، جنگی که هست" پس از وقایع ۲۵ بهمن یاداشتی را چاپ کرده که این گلایه ها در آن منعکس شده است.
نویسنده یاداشت شاهد عینی این وقایع بوده و به عنوان عضو بسیج محله حوزه ۱۱۷ در میدان صادقیه حضور داشته و بعد به جاهای دیگر شهر سر زده است.
او می نویسد که دست کم دو بار ناچار شده "دست و صورت" افرادی را که بی جهت مورد خشونت "لباس شخصی ها" قرار گرفته بودند ببوسد تا از آنها دلجویی کند.
به نوشته او، در حالی که مأموران پلیس و حتی "بسیج شهری نشان دار" از درگیری منع شده بودند، لباس شخصی ها برخوردهای "گاه به شدت خشن" داشته اند.
او نوشته است: "نوع برخوردهای پراکنده واقعا برای من قابل هضم نیست، یعنی من هدف از این برخوردها و دلیل آزاد گذاشتن دست لباس شخصی ها را نمی فهمم. زمانی که با گاز اشک آور، و حد اکثر در صورت لزوم استفاده از پینت بال، امکان پراکنده کردن یا حرکت دادن تجمعات هست، چه نیازی است به درگیر شدن جماعتی با شلنگ، باتوم شخصی و تسبیح؟"
نویسنده این یادداشت می نویسد که لباس شخصی ها وقتی به درگیری لفظی با معترضان می پردازند، به نظر می رسد که انگیزه "حمایت از نظام و اسلام" در آنها کمرنگ می شود و ماجرا بیشتر بوی "بغض شخصی" به خود می گیرد.
او هشدار می دهد: "اجازه دادن به لباس شخصی ها برای برخورد، به عنوان یک نماینده خود خوانده از اکثریت حاکم، چیزی جز نمایش یک درگیری داخلی و افزایش شکاف بین دو تفکر نیست."
* با تلخیص
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر