-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
مقامات رسمی آمریکایی و اروپایی که در مذاکرات استانبول شرکت کرده اند، گفتند که ایالات متحده و دیگر قدرتهای جهانی این هفته در دیدار با ایران به تهران فشار می آورند تا گامهای محکمی در راستای اطمینان از صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای این کشور بردارند و توجیهی داشته باشند که ادامه هشت سال توالی دیپلماتیک، منافعی به بار آورده است.
مطابق اظهارات این مقامات رسمی؛ واشنگتن و هم پیمانان اروپایی اش بویژه می خواهند که درباره از سر گیری طرح یک سال گذشته بحث کنند تا مطمئن شوند که کشتی دولت محمد احمدی نژاد از بخش قابل توجه ذخیره تهران از اورانیوم غنی شده ضعیف، در عوض همکاری های غربی در بخش انرژی، خارج می شود.
دیپلمات های غربی قرارداد « مبادله سوخت» را محدود کننده توانایی ایران در زمینه «آمادگی برای اقدام سریع» و تولید سوخت مورد نیاز در سطح سلاحهای هسته ای برای ایجاد یک بمب هسته ای در نظر می گیرند. تهران می گوید که برنامه هسته ای اش، دقیقا برای اهداف صلح آمیز است.
هم چنین نمایندگان پنج کشور عضو ثابت شورای امنیت سازمان ملل-ایالات متحده، چین، روسیه، فرانسه و انگلیس- بعلاوه آلمان، در روز جمعه و شنبه در جستجوی کشف راه های جدید با ایران هستند تا به بازرسان ویژه سازمان ملل اجازه دسترسی به تاسیسات هسته ای توسعه یافته ایران داده شود.
بازرسان هسته ای آژانس بین المللی انرژی اتمی سازمان ملل در ماه های اخیر افزایش نگرانی خود را از این که تهران در حال محدود کردن شدید دیدار از سایت های هسته ای و دسترسی به مستندات و مدارک است، اعلام کرده اند.
یک مقام ارشد دولتی ایالات متحده که درگیر این مذاکرات است، گفت :«پیش بینی ها در مورد آزمایش طرح مبادله سوخت به این بستگی دارد که ایران تا چه اندازه آمادگی پذیرش جدی آن را دارد». « این طرح، اقدامی برای اعتماد سازی است تا برای ایران، شروعی برای اثبات این امر باشد که برنامه هسته ای شان برای اهداف صلح آمیز است».
ریاست گروه قدرتهای جهانی با کاترین آشتون، رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا خواهد بود در حالی که طرف ایرانی از سوی سعید جلیلی، رئیس مذاکره کنندگان هسته ای تهران، رهبری می شود. ویلیام برنر، دیپلمات شماره 3 وزارت امور خارجه ایالات متحده، رهبری هیات نمایندگان اعزامی ایالات متحده را برعهده دارد.
گفتگوهای این هفته به دنبال مذاکرات ماه گذشته بین تهران و قدرتهای جهانی در جنوا صورت می گیرد که پیشرفت هایی هم به همراه داشته است البته بجز موافقت برای برگزاری دور دوم (مذاکرات).
ولی ایالات متحده و هم پیمانانش با اعتماد فزاینده به این که تحریم های اقتصادی تحمیل شده به ایران به همراه دیگر اقدامات علنی و غیرعلنی در حال کند کردن برنامه هسته ای تهران است، به ترکیه می آیند.
مقامات اسرائیلی این ماه با اعلام این که آنها باور نمی کنند که تهران بتواند تا سال 2015 سلاح هسته ای بسازد، جامعه جهانی را حیرت زده کردند. برخی مقامات ارشد اسرائیلی پیش از این ادعا کرده بودند که بمب ایران در ظرف چندماه آماده خواهد شد.
بسیاری از مقامات غربی باور دارند که یک کرم کامپیوتری مشهور به استاکس نت با حمله به تاسیسات غنی سازی اورانیوم ایران در نطنز، هزاران تاسیسات سانتریفوژ را از کار انداخته است. نه ایالات متحده و نه اسرائیل، نقش داشتن در این حمله سایبری را تائید و یا رد نکرده اند.
هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا، هفته گذشته به دولتهای عربی گفت که واشنگتن باور دارد که برنامه هسته ای تهران با مشکلات« تکنیکی» سازمان دهی شده ای، مواجه شده بود.
مقامات رسمی ایالات متحده و اروپا گفتند که این دینامیک، زمان بیشتری در اختیار دیپلماسی بین المللی می گذارد که هدف پایان دادن به برنامه هسته ای ایران را دارد.
یک مقام ارشد اروپایی گفت:« ما برای مدت طولانی، مذاکرات سرد با ایران را تجربه کرده ایم. ولی حالا، ما تحریم های واقعی و استراتژی های واقعی بجا داریم».« تهران تشخیص نمی دهد که دیدارهای سرد بیشتر در استانبول اجازه نمی دهد تا هیچ تخفیفی در مورد فشارهای اقتصادی فزاینده بر این کشور صورت گیرد».
ولیکن تهران به ترکیه می آید بدون ارائه هیچ نشانه ای مبنی بر این که تمایلی به احترام به راه حل شورای امنیت و تعلیق تولید سوخت هسته ای دارد.
آقای احمدی نژاد، روز پنجشنبه در یک سخنرانی تلویزیونی خطاب به دولتهای غربی گفت:« همه تلاش شان را کردند تا ایران یک کشور هسته ای نشود، ولی ما به این هدف رسیدیم چون زمان در حال برگشت به عقب نیست».
تهران همچنین اظهار نظر کرده که با مجاب کردن جامعه بین المللی برای پذیرش استانبول به عنوان محل برگزاری مذاکرات به پیروزی دیپلماتیک رسیده است.
رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه، در سالهای اخیر به دوست مهم دیپلماتیک تهران تبدیل شده است. از مجموع 15 کشورعضو شورای امنیت، فقط دو کشور ترکیه و برزیل سال گذشته به دور چهارم تحریم های اقتصادی تحمیل شده به ایران رای ندادند. تیم دیپلماتیک آقای ازدوغان، تلاشهای خود را آغاز کرده تا یک بسته کمکی انرژی را برای ایران تضمین کند، هرچند سرانجام ایالات متحده نظر به این که بسته پیشنهادی بسیار دست و دلبازانه و بیشتر از حد لازم است، این معامله را رد کرد.
احمد داوود اوغلو، وزیر امور خارجه ترکیه، غروب روز پنجشنبه میزبان شام خوشامدگویی به شرکت کنندگان در مذاکرات بود. ترکیه گفت که داوود اوغلو در هیچ یک از مذاکرات رسمی حضور نخواهد داشت، ولی بسیاری از مقامات اروپایی گفتند که انتظار داشتند تا بالاترین دیپلمات ترکیه با اعمال نفوذ از پشت صحنه، با نماینده تهران در این مذاکرات رایزنی کند.
ایران هم با یک موقعیت مستحکم تر شده در سطح منطقه، به ترکیه می آید. هفته گذشته در لبنان- دوست و هم پیمان نزدیک ایران- حزب سیاسی جنگ طلب حزب الله بر سر بحث های مرتبط با تحقیق سازمان ملل درمورد قتل رفیق حریری، نخست وزیر سابق لبنان، با موفقیت دولت طرفدار غرب را به سقوط کشاند. تلاشهای هم پیمانان واشنگتن در عربستان سعودی و فرانسه برای میانجی گری در این بحران شکست خورد. هم پیمانان دیپلماتیک ایران- ترکیه، قطر و سوریه- به نحو فزاینده ای، فضای دپیلماتیک را پر می کنند. ایران همچنین هم پیمانی های دیپلماتیک خود در عراق و افغانستان را مستحکم کرده است. تیم دیپلماتیک تهران انتظار دارند تا از مذاکرات ترکیه برای تلاش برای تمرکز بیشتر بر مسائل منطقه ای استفاده کنند تا نسبت به عملکرد هسته ای خود ایران.
مقامات رسمی ایران گفته اند که امیدوارند تا از این مذاکرات برای بحث در مورد تعدادی از دیگر مسائل گسترده امنیتی از جمله مقابله با مواد مخدر، همکاری های انرژی و امنیت دریایی استفاده کنند.
عکس: ژست سخنرانی علی اصغر سلطانیه، نماینده ایران در آژانس بین المللی انرژی اتمی، در یک کنفرانس خبری در مسکو بیستم ژانویه 2011.
قراربود معامله ای کاملاٌ معمولی باشد: یک شرکت چینی محموله ای از کامپیوترهای صنعتی سفارش می دهد، زیمنس تحویل می دهد، صورتحساب پرداخت می شود، همه راضی هستند. در پایانِ این به اصطلاح معاملۀ کاملاٌ معمولی 111 کانتینر بی صاحب در بندر دوبی قرار دارند، کلی مشکلات دیپلماتیک بین آمریکا و آلمان سیاستمداران را درگیر کرده است و شرکت عظیمی چون زیمنس با تردید درتلاش است نامش سر زبانها نیفتد– آخر مسئله سرِ ایران و تأسیسات هسته ای این کشور است.
این ماجرا مثالی است که نشان می دهد اجرای تحریم ها تا چه اندازه می تواند دشوار باشد و این که آلمانی ها چگونه گاهی میان منافع اقتصای و سیاسی مانده اند. این مورد به بهار 2009 برمی گردد. زیمنس در این تاریخ از طریق شعبه اش در چین به یک مشتری ساکن در این کشور کامپیوترهای صنعتی فروخته و تحویل داده بود. اما این کامپیوترها مدت زیادی درشرقِ دور نماندند.
وزارت خارجۀ آلمان در 29 مارس از سازمان مخفی انگلیس اطلاعات مشروحی دریافت کرد مبنی بر این که قرار است کامپیوترها از چین به مقصد ایران بار کشتی شوند. دریافت کنندۀ احتمالی: شرکت کالای الکتریک، شرکتی که مشمول تحریم های شورای امنیت است زیرا در برنامۀ هسته ای ایران دست دارد. این ماجرا در سندهایی ازسفارت آمریکا در برلین می آید که طبقه بندی «محرمانه» دارند و در اختیار «ولت آنلاین» هستند.
تحریم هایِ سال 2006 شورای امنیت تحویل و فروش و یا انتقالِ، مستقیم یا غیرمستقیم، همۀ کالاها و مواد و تجهیزات و فن آوری هایی را ممنوع می کند که با فعالیت های ایران در مورد غنی سازی و استفاده از آن و یا تولید آب سنگین و یا ساخت موشک برای حمل سلاح هسته ای مربوطند. همچنین کمک فنی و آموزش و حمایت مالی و سرمایه گذاری و واسطه گری و یا دیگر خدمات هم ممنوع است.
یک روز بعد از انگلیسی ها، سازمان اطلاعات آلمان هم به مسئولان وزارت خارجۀ آلمان مراجعه کرد. هر دو نهاد می خواهند ابتدا بدانند ارتباط زیمنس با این معامله چه بوده است. زیمنس در آن زمان اطمینانی را داد که امروز هم بر آن است. سخنگوی شرکت وُلفرام تِرُوست به «ولت آنلاین» می گوید: «زیمنس هیچگاه شواهدی نداشته که نشان دهند کامپیوترها به ایران تحویل داده شده باشند.»
به گفتۀ وی معامله با یک شرکت چینی انجام شده و هیچ حرفی از ایران نبوده است: «ازاین گذشته مشتری به زیمنس اطمینان داده بود که محموله برای دریافت کننده ای در ایران نیست.» به گفتۀ تروست اما نمی توان بررسی کرد آیا چنین توافقی رعایت می شود یا نه. در حال حاضر کامپیوترها در دوبی انبار می شوند؛ فعلاٌ جلوی صادرات به ایران گرفته شده است.
وزارت خارجه قول می دهد مورد را بررسی کند و می خواهد ابتدا مطمئن شود که کامپیوترها واقعاٌ از آلمان هستند. برای آمریکایی ها این کار به سرعت کافی انجام نمی شود. آنها احتمال می دهند «کابوس آلمان این است که بعد از بررسی ها چیزی پیدا نشود و آلمانی ها آبروی خود را ببرند.»
چند هفته بعد کارکنان سفارت به همکاران آلمانی خود شک می کنند. دیپلماتها می نویسند چنین می نماید که آلمانی ها می خواهند فقط کار بدتر نشود و «تلاش می کنند شانه از زیر بار مسئولیت خالی کنند.» چه اتفاقی می افتد؟ هیچ. آلمانی ها بررسی می کنند، آمریکایی ها فشار می آورند، کامپیوترها روی زمین مانده اند. چند ماه بعد کارکنان وزارت خارجۀ آلمان می گویند هنوزهم دقیقاٌ نمی دانند کامپیوترها از کجا می آیند. به جایش اذعان می کنند از سوی شرکت چینی تیانجین پنگائو و تحویل گیرندۀ ایرانی زیر فشار قرار داشته اند که کامپیوترها را تحویل دهند.
سرانجام کارمندی می گوید کامپیوترها در فهرست تحریم قرار ندارند و زیمنس اشتباهی نکرده است. درست است – کامپیوترها به گفتۀ تروست «کامپیوترهای شخصی معمولی» هستند. البته احتمالاٌ شرکت کالای الکتریک طرف تجاری مناسبی برای شرکت آلمانی نیست. در شرکت زیمنس هم در خلوت چنین نظری دارند. دو ماه بعد، در پاییز 2009، طبق گفتۀ یک کارمند وزارت خارجه زیمنس نگران می شود که این ماجرا ممکن است به حسن شهرت شرکت آسیب بزند و درگیری های حقوقی ایجاد کند. شرکت می خواهد به هر شکل که شده ماجرا سر از اخبار در نیاورد اما همچنان تأکید می کند مالک کامپیوترها نیست.
در 27 ژانویۀ 2010 کارکنان سفارت آمریکا در برلین باز هم خبری به واشینگتن می دهند. لحن جدی تر می شود. آلمانی ها همچنان درگیرند که بدانند کامپیوترها متعلق به کیست، در حالی که این کامپیوترها، همانگونه که آمریکایی ها با ترش رویی می گویند «در دوبی هستند». در نهایت یک دیپلمات آلمانی به نظرش می رسد ممکن است یک ناشناس مرموز کامپیوترها را بخرد. اما نمی گوید ممکن است چه کسی باشد. در یک سند آمریکایی می آید: «در ماه های اخیر حرف های زیادی دربارۀ امکانات مختلف شنیده ایم، از وارد کردن مجدد کامپیوترها به آلمان تا پس فرستادن به چین تا نابودی آنها. حالا نوبت چیست؟ ای بی؟»
اما کار به این جا نمی رسد. سال گذشته زیمنس کامپیوترها را پس گرفت؛ از قرار اکنون در آلمان هستند. سخنگوی زیمنس تروست نمی تواند بگوید چه زمانی و چگونه این اتفاق افتاد. به گفتۀ او اما یک خریدار دیگر پیدا خواهد شد. هر چه باشد موضوع بر سر کالای معمولی صنعتی است.
عکس: نیروگاه ناتمام آب سنگین اراک؛ دو سال پیش زیمنس به چین کامپیوترهایی عرضه کرد که قرار بود در تاسیسات اتمی ایران به کار گرفته شوند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر