به: دادستان تهران
از: یکی از ستم دیدگان عصر عاشورای 89 و همسر سید مصطفی تاج زاده شاکی از کودتاگران انتخاباتی و زندانی ممنوع الملاقات در قرنطینه اوین
بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم انّک قادر علی ما تشاء تؤتی الملک من تشاء و تنزع الملک ممّن تشاء و تعزّ من تشاء و تذلّ من تشاء بیدک الخیر انک علی کل شیءٍ قدیر
سلام آقای دادستان!
اولین آدینه ماه صفرتان به خوشی و خرمی. در این روز جمعه، عید مؤمنین، در کانون گرم خانواده در کنار همسر و فرزندانتان خوش باشید! ما هم خوشیم به خوشی آنان که خداوند از پندار و گفتار و کردارشان راضی است!
شنیده ام فرمایشات شما در آن جمعه فردای نه دی خیلی هماهنگ نبوده است و شما یحتمل باز هم تحت فشار گروه های فشار تخت گاز رفته اید و ناگهان به خود آمده دیده اید که به تنهایی استقلال قوه قضائیه را با همان الفاظ آمرانه یا مرشدانه برای گروه خودسر زیر سؤال برده اید؟!
راستش را بخواهید کمی تا قسمتی تعجب کردم البته این روزها امور اعجاب انگیز کم نیستند و ما هی باید از بعضی فرمایشات و برخی اقدامات تعجب کنیم و یکی از این امور اعجاب انگیز هم انداختن توپ اقدامات غیرقانونی توسط مراجع مسئول و ذی ربط به زمین یک دیگر است، در همین پرونده های زندانیان سیاسی! موضوع اعجاب آور دیگر ادامه پروژه اعتراف گیری است که به نظر می رسد توسط تیم اطلاعات و بازجویی سپاه تا حدی کنترل شده و در عوض توسط نیروهای امنیتی و در بند اطلاعات بی وقفه و افسارگسیخته دارد پیش می رود. اعتراف گیری علیه خود و حتی دیگران که طبق احادیث و روایات مشهور هیچ گونه مجوز شرعی ندارد و قاضی که بر آن مبنا حکم دهد از عدالت و قضاوت خارج است و به تعبیر بزرگواران چه بسا از لبه پرتگاه به جهنم پرتاب شود و وای بر آن بازجویی که این پروژه را برای زنان و دختران جوان اجرا نماید.
آقای دادستان!
به راستی شما صدای فریاد خانواده ها را که از این همه ستم به تنگ آمده و صدایشان را علیه ظلم بلند کرده اند، نمی شنوید یا خودتان را به نشنیدن می زنید؟ مهم نیست که شما و صاحبان قدرت این صداها را بشنوند یا خیر مهم این است که خدا می شنود و فرشتگان خدا می شنوند و اولیاء الله می شنوند و در همین زمین همین شهروندان که گوششان را نگرفته اند تاصدای حق را نشنوند و بزرگوارانی می شنوند که تکلیف شرعی شان را نیک می دانند و کسانی که احساس مسئولیت می کنند و به موقع اظهار نظر می کنند و روشنگری می کنند و به سهم خود مانع استمرار ظلم می شوند. مهم نیست شما صدای مارا می شنوید یا خود را به نشنیدن می زنید مهم این است که ما هرگز به سکوت عادت نمی کنیم و صدای فریاد عزیزان دربندمان را علیه ظلم از درون زندان به بیرون منتقل می کنیم. آقای دکتر یادتان باشد صرف حضور بی گناهان و مظلومان دربند خود بزرگترین فریاد است. و فریادهای ما شنیده می شود. خیلی برای شنیده نشدن ما زحمت نکشید خودتان صدایمان را رسا کرده اید و برای دیده نشدنمان دست و پا نزنید شما خودتان ما را در قاب بزرگ خانواده زندانی سیاسی نشانده اید. ما این قاب را دوست نداریم اما تا زمانی که هستیم، هستیم درست مقابل چشم شما و شما ناگزیر از دیدن و شنیدن مائید!
و صلی الله علی سیدنا محمد و آله الطاهرین
فخرالسادات محتشمی پور
دوم صفر 1432 برابر با 17 دی ماه 1389
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر