Israel’s attack Monday May 31 on a boat traveling in international waters and carrying humanitarian supplies for Gaza killed at least nine people and sparked a series of recriminations around the world. Israeli officials described the boat’s passengers as the aggressors and said the soldiers from the Israel Defense Forces were simply defending themselves. This recent incident is once again a great reminder of why it’s so important to understand that the challenge of peace in that region of the world is actually the challenge of all of us who have been witnessing for the past 60 years a murderous and horrific conflict between the Israelis and the Palestinians.
The refusal to kill or to legitimate murder is the starting point to which the Palestinian- Israeli peace process points us. The question to ask here is: Can Israelis or Palestinians imagine each other's death and their shared responsibility for it? Can they perceive themselves as perpetrators of violence as well as its victims? Can an Israeli father or mother imagine that a Palestinian child is as precious as his own? Can a Palestinian have the same sense of horror, disgust and sorrow when he/she sees the image of Israeli kids blown into pieces by rockets or suicide bombers? Forming an answer to these questions begins with Palestinians and Israelis recognizing their common humanity and shared values beyond a continuous reinvention of their victimhood and beyond a persistent tendency to blame the other. All these are symptoms of an enduring fearfulness and a moral courage to accept one's wrong doings that serve to perpetuate and deepen the war between the two nations. Fearful men and women cannot conceive any particular goals or goods beyond mere instinct of survival. Fear makes strangers of people who should be friends because one hates what one fears. The fearful person cannot love, desire, or hope. It is perhaps too much to hope that a community, a state or for that matter, even an isolated individual can admit being wrong. But to hope is already a step forward and to do one's best for the hope is one giant leap forward. There is no doubt in anybody's mind that the clash between Jews and Arabs, between Israelis and Palestinians is a clash between two versions of the same lived experience. There are no good guys and bad guys in this conflict, as most people living outside this region tend too often to conceive it. We are talking about two nations who have been living with their shattered dreams and broken hopes. In a way, dying together, more than living together, has brought Israelis and Palestinians to share the same fate. They are burning in the same fire.
If each side has refused to understand the other, it is because each side has seen itself only as a victim and not as an executioner
So either each nation can run for its own life and let the other nation who cannot run burn to death or both nations can try to fight the flames together. Because, neither Israeli Jews, nor Palestinians can find a national homeland anywhere else. This is why the Israeli – Palestinian conflict is neither a clash of cultures nor a clash of religious traditions, but it is a clash of intolerances and prejudices among two rescued nations who share the same life boat. For too many years an iron wall of hatred, violence and fanaticism has separated the world of Israelis from that of Palestinians. As a result we have traumatized and untrusting peoples on both sides. For much too long, the Palestinians and the rest of the Arab world treated Israel as a passing infection that will simply go away if they only scratched it hard enough. Many Israelis, for their part, treated the entire Palestinian issue as no more than a vicious invention of a pan-Arab propaganda machine, aimed at undermining Israel's legitimacy in order to destroy it.
In terms of violence committed in the region, the major human rights violations are generally perpetuated by the Israeli military and various Palestinian militant groups that claim responsibility for killing civilians. However the peoples of both countries are in broad agreement that it is never justified for an individual person or militaries to target and kill civilians. According to a Gallup Poll in 2007, 52% of Israelis and 62% of Palestinians reject violence and favor nonviolent forms of resistance and negotiation as the best approach to achieving self-determination and security. Is this an idealistic dream? Maybe. But perhaps idealism is the most realistic approach at this time, because nonviolence is the solution most grounded in reality. As we have seen in the past 60 years, violence has not worked and submission to domination has been intolerable. Nonviolence, it would seem, is the only alternative. I challenge anybody to come up with an equivalent strategy, one that assures Israelis their security and Palestinians their state. The key requirement for any peace settlement is that the violence end. This does not mean that we have to be silent in an undignified way in face of the deaths of innocent civilians on both sides. It means that we need to launch a global movement of nonviolent resistance to the violent policies of the state of Israel, but it also means that we need to be critical towards the repeated failure of Palestinian leadership to present a coherent, nonviolent and proactive negotiating position. The path to a workable peace, one with a Palestinian state alongside Israel and both with internationally recognized borders, has long been well known. But a succession of Israeli and Palestinian leaders have been reluctant to take it. Because they have doubted that they have a partner who could deliver them peace. If each side has refused to understand the other, it is because each side has seen itself only as a victim and not as an executioner. A sense of victimization has been accompanied on both sides with a justification and legitimization of violence. But how can we get out of this cycle of violence and how can the two sides reverse direction and start looking towards the future? No realist would believe today there is any brilliant formula or shining piece of paper that will end the Palestinian-Israeli tragedy in our time. This is true, but the 20th century is gone, and the 21st century is a challenging one for and Palestinians.
Roughly speaking Israel is caught in a dilemma. If it does not end occupation and retreat, it will lose both its integrity as a Jewish democratic state and its international legitimacy. But if Israel does end the occupation and withdraw without a peace accord that will be perceived by its neighbors as an act of weakness. To solve this dilemma Israel must pull its act together. It must reform its political system, it must come up with a government of wisdom and common sense. But it must do more than that. It must create a new, relevant narrative which is narrative of tolerance and dialogue. As for the Palestinians, I think they have no way of regaining their rights without the active participation of Israelis in their democratic effort. So we need to criticize the viewpoint of absolute separation between every Palestinian and every Israeli. If there is a permanent agreement with Palestinians on this issue, Israel will no longer be able to view its Arab citizens as permanently suspect and unofficial enemy agents. In coming decades, Israelis will be confronted with a fundamental question – whether to ensure the peaceful transition towards an egalitarian society in which Palestinians are given the same rights as Jews. However, this does not mean that we have to artificially to engineer solutions. Therefore it means that for one people to realize their dreams, another should not lose everything. It is time for us to underline the renunciation of violence and murder as a moral imperative and an alternative course of action, but for this we need to understand that Palestinians and Israelis are both victims of the same fear, prejudice and intolerance.
«نیروی دریایی سپاه پاسداران با اقتدار کامل آمادگی دارد که با همه توان و امکانات بالقوهاش کاروانهای آزادی و صلح را که حامل کمکهای انساندوستانه از سراسر جهان به مردم مظلوم و بیدفاع غزه است، اسکورت کند».
این سخنان عجیب را حجتالاسلام علی شیرازی نماینده آیتالله خامنهای در نیروی دریایی سپاه پاسداران ایران بر زبان راند. در حالی که کاروانهای کمکرسانی به غزه (از جمله یک کشتی که هفته گذشته هدف حمله نیروهای اسراییلی قرار گرفت) از حمل کمکهای ایران به مردم غزه خودداری میکنند، این اظهارات قابل تأمل مینماید. برای واکاوی اهداف پنهان چنین پیشنهاداتی، در ابتدا باید در نظر داشته باشیم که اصولا فعالیتهای سپاه پاسداران در مرزهای اسراییل به چه شکلی است.
الف ـ بوی خوش سپاه در مرزهای اسراییل
آیتالله خامنهای در خطبههای نماز جمعه چهاردهم خرداد ۸۹ گفت: «یک نقطه دیگر از نقاط روشن خط امام، جهانی بودن نهضت است. امام نهضت را جهانی میدانست و این انقلاب را متعلق به همه ملتهای مسلمان، بلکه غیرمسلمان معرفی میکرد. امام از این ابائی نداشت. این غیر از دخالت در امور کشورهاست، که ما نمیکنیم؛ این غیر از صادر کردن انقلاب به سبک استعمارگران دیروز است که ما این کار را نمیکنیم، اهلش نیستیم؛ این معنایش این است که بوی خوش این پدیده رحمانی باید در دنیا پراکنده شود».
در ابتدای انقلاب که آیتالله خمینی به وضوح و به صراحت قصد صدور انقلاب اسلامی را داشت، پروژه جنجالی خود را از لبنان شروع کرد. اسراییل باید از بین میرفت و مردم مظلوم لبنان نیز باید از یوغ این رژیم ددمنش رها میشدند. در این نقطه بود که نیروهای سپاه از جنگ داخلی، هرج و مرج و بیقانونی و عدم وجود دولت مرکزی مقتدر در لبنان استفاده کرده و وارد خاک لبنان شدند. قرار بود که انقلاب در بستهبندیهایی با آرم سپاه پاسداران به لبنان صادر شود.
سپاه پاسداران به گونهای منظم، هر ماه نزدیک به یکصد نفر از اعضای حزبالله را به ایران منتقل کرده و ضمن ترتیب دادن برنامهای زیارتی، آموزشهای نظامی فشردهای را نیز برای آنها در نظر میگیرد. این آموزشها تا آن اندازه شدید است که تعدادی از اعضای حزبالله در آن جان خود را از دست دادهاند
نیروهای سپاه در لبنان شروع به فعالیت نظامی کردند و این مهم را از تقویت گروههای فلسطینی شروع کردند. ایران بر این باور بود که فلسطینیان از سپاهیان بسان قهرمانان استقبال کرده و دوش به دوش آنها با اسراییل خواهند جنگید و در این بین لبنان را نیز تبدیل به جمهوری اسلامی لبنان خواهند کرد. (۱)
اما سپاه خیلی زودتر از تصور و بسیار قبل از آن که مردم ایران متوجه شوند، وارد مسیر ترجیح هدف به وسیله شد. دهه خونین هشتاد میلادی سرشار از آدمرباییهای سیاسی، گروگانگیری با هدف مبادله یا فشار بر گروه مخالف و ترور شد. سپاه و حزبالله در آن سالها در ربودن انسانهای زیادی دست داشتند که تنها گناهشان، ملیت اروپایی آنها بود. کار تا آنجا بالا گرفت که نیروهای سوریه که برای کنترل وضعیت لبنان و در توافق با غرب و آمریکا وارد لبنان شده بودند، مرزهای لبنان را در کنترل گرفته و به تهران اعلام کردند تا روند گروگانگیری از طرف سپاه و حزبالله متوقف نشود، هیچ فرد ایرانی اجازه ترک خاک لبنان را ندارد. این محاصره که شش ماه به طول انجامید، سرانجام با کوتاه آمدن تهران و آزادی چند گروگان خاتمه یافت.
فعالیتهای نظامی و غیر قانونی سپاه در خاک لبنان تا زمان پایان جنگ داخلی در ۱۹۹۰ ادامه یافت و در این بین سپاه حتی به همپیمانان سنتی خود در لبنان نیز وفادار نماند و با ربودن رون آراد خلبان اسراییلی که اسیر مصطفی دیرانی بود، ثابت کرد که قرار است چه نقشی را و چگونه ایفا کند. (۲)
با خاتمه جنگ داخلی و آرامش یافتن لبنان، فعالیت رسمی سپاه در این کشور نیز غیرقانونی اعلام شده و سپاه مجبور شد از حضور علنی به ایفای نقش پنهان و حضوری سایهوار بسنده کند. پادگانها و مراکز سپاه در لبنان جمع شده و سپاه به منطقه بقاع در شرق لبنان عقبنشینی کرد تا زیر چتر حزبالله و به شکل مخفیانه به فعالیت خود ادامه دهد. هر چه که بود، حضور مسلحانه در مرز با اسراییل چیزی نبود که ایران از آن به سادگی بگذرد.
ب ـ نقش قلمموی سپاه بر بوم لبنان
سپاه در طول سالهای حضور مخفی خود در لبنان به ارتباط نزدیک و ارگانیک خود با گروههای فلسطینی و حزبالله ادامه داد. سفارت ایران در بیروت مرکز حضور کادر اداری و سیاسی سپاه است، در حالی که مراکز دیگر در بقاع به فعالیت خود ادامه میدهند.
سید حسن نصرالله دبیرکل حزبالله در یکی از سخنرانی سال گذشته خود خطاب به اسراییل گفت که نیروهای آماده رزم حزبالله، هزاران نفر بیشتر از حد تصور آنها است. اما این نیروها چگونه آموزش میبینند و نقش سپاه در این بین چیست؟
سپاه پاسداران به گونهای منظم، هر ماه نزدیک به یکصد نفر از اعضای حزبالله را به ایران منتقل کرده و ضمن ترتیب دادن برنامهای زیارتی، آموزشهای نظامی فشردهای را نیز برای آنها در نظر میگیرد. این آموزشها در پادگانهای مختلف تهران و شهرهای دیگر تا آن اندازه شدید و غیر قابل انعطاف است که تعدادی از اعضای حزبالله در آن جان خود را از دست دادهاند. (۳)
در عین حال، سپاه با فلسطینیها و گروههای مسلح فلسطینی در لبنان نیز ارتباط بسیار نزدیکی دارد، هر چند گروههای مسلح فلسطینی سالهاست که در اردوگاههای لبنان به نوعی زندانی (۴) شدهاند؛ اما سپاه کانال ارتباطی خود با آنها را حفظ کرده و در اردوگاهها رفت و آمد دارد و هر از چند گاهی هیزم به آتش اختلافات گروههای فلسطینی میریزد.
کادرهای سپاه که به دلیل ممنوعیت فعالیت در لبنان، دیگر قادر نیستند به شکل رسمی وارد خاک این کشور شوند، از همپیمانی با سوریه استفاده کرده و از طریق گذرگاههای مرزی بین سوریه و لبنان و از خط نظامی وارد لبنان میشوند که بدین ترتیب از هرگونه بازرسی معاف هستند.
بدین ترتیب سپاه پاسداران جمهوری اسلامی در هر زمینهای که اراده کند در لبنان و مرز اسراییل فعالیت کرده و ارتباط تنگاتنگی نیز با حزبالله در این راستا دارد. نیروهای مخالف و ملیگرای لبنان نیز هر گاه که به تنگ میآیند، جز اعتراض و صدای سخنی که به هیچ کجا نمیرسد، کاری از پیش نمیبرند.
ج ـ سپاه، بازوی نظامی و نفوذی ایران
سپاه پاسداران نه تنها در لبنان، بلکه در اکثر کشورهای عربی حاضر شده و از هر فضایی برای پیشبرد اهدافش و خط و نشان کشیدن برای رقبایش استفاده میکند. در این بین شاید مثالهایی از سودان، یمن و کویت این نقش را هویداتر کند.
نیروهای سپاه از همپیمانی تهران عمر البشیر رهبر سودان (۵) استفاده کرده و در این کشور نیز حضور یافتهاند. وضعیت نابسامان سودان و فشارهای بینالمللی به این کشور که ناشی از شرایط آشفته و وخیم دارفور است، باعث شده تا سپاه این عرصه را نیز برای نفوذ و فعالیتهای خود مهیا ببیند. نیروهای سپاه که در این کشور نزدیک به مصر و اردن حضور دارند، هر از چند گاهی اقداماتی معنادار علیه دشمنان خود صورت میدهند. سه سال قبل رسانهها از کنار خبری به غایت مهم عبور کرده و اهمیت چندانی بدان ندادند. ماجرا از این قرار بود که دولت یمن اعلام کرد یک هواپیمای شناسایی و بدون خلبان ایرانی وابسته به سپاه پاسداران را که در حریم هوایی یمن مشغول پرواز بود، واژگون کردهاند. این هواپیما قطعا از خاک ایران به یمن نرفته و از همسایه یمن، عربستان نیز پرواز نکرده بود. هواپیمای شناسایی سپاه از خاک سودان به طرف یمن حرکت کرده بود و با این کار قصد داشت به آمریکاییها در بحبوحه تهدید به اقدام نظامی علیه ایران یادآوری کند که ما در تمام منطقه حضور داریم. آمریکا در آن زمان یک ناو اتمی را در دریای سرخ مستقر کرده و زمزمه تهدید به اقدام نظامی علیه تهران را سر داده بود.
شواهد امر اینگونه نشان میدهد که سپاهیان و همپیمانان منطقهای آنها در نظر دارند با اقدامی غیرمترقبه، مهر پایانی بر آنچه در یک سال گذشته جنبش سبز نامیده شده بزنند و در این بین چه اتفاقی بهتر از یک جنگ یا تهدید نظامی جدی
در یمن اما موضوع دخالت سپاه نتوانست مثل دیگر کشورها در هالهای از ابهام و ناشناختگی بماند. گروه الحوثی که سالها توسط سپاه در یمن آموزش دیده و حمایت شده بود، در یک بزنگاه مهم شروع به جنگ نظامی با عربستان کرده و صدای اعتراض همگان را به این مداخله آشکار در مسائل عربستان و یمن بلند کرد. هر چند که در نهایت گروه الحوثی با خشونت اعمال شده از طرف ارتش عربستان از پا درآمده و موقتا ساکت شد، اما نقش سپاه پاسداران در سازماندهی این جنگ نابرابر و عبث چیزی نبود که از دید مراقبان و ناظران امور پنهان مانده باشد.
در کویت یا عراق نیز شرایط تفاوت چندانی ندارد. نیروهای سپاه در قامت سفیر، دیپلمات و تاجر وارد عراق شده و این کشور را با ریختن خون عراقیها تبدیل به جهنمی برای نیروهای آمریکایی میکنند. یا در کویت که هسته جاسوسی سپاه لو رفته و روابط دو کشور را به سمت تیرگی میبرد نیز در نهایت منجر به برکناری علی جنتی سفیر ایران در این کشور پس از هفده سال سفارت میشود، رقمی که به کلی خارج از هرگونه عرف دیپلماتیک است.
د ـ سپاه و اقتدار
نماینده آیتالله خامنهای به اقتدار سپاه اشاره میکند. این اقتدار هر چند در بعد نظامی در چندین جبهه امتحان خود را پس داده و در آخرین مرحله نیز علیه مردم خود ایران به کار گرفته شد، اما در عرصه اطلاعاتی و امنیتی دچار خللهایی بسیار مهم نیز هست.
علیرضا عسگری فرماندهی سپاهی بود که سالها مسئولیت نیروهای سپاه در لبنان را بر عهده داشته و از جزئیات روابط سپاه با این حزب آگاه بود. عسگری که در دهه هفتاد خورشیدی مورد غضب قرار گرفته و چندی زندانی شده بود، سرانجام از زندان آزاد شده و به فعالیت اقتصادی روی آورد. اما این شخصیت مهم و با اطلاع از مسائل محرمانه بدون آنکه دستگاه عریض و طویل اطلاعاتی سپاه آگاه شده یا حداقل با اتخاذ تدبیری، خروج وی از ایران را ممنوع کرده یا حتی محافظی برای وی بگمارد، به راحتی در سال ۱۳۸۶ وارد لبنان شده و اندکی بعد ناپدید میشود. روایتهای زیادی در مورد عسگری مبنی بر پناهنده شدن یا ربوده شدن وی وجود دارد، اما هر چه که هست، علیرضا عسگری یکی از با ارزشترین هدیههای سپاه و جمهوری اسلامی به آمریکا و اسراییل بود تا هر آنچه اطلاعات نظامی دارد را در اختیار آنها قرار دهد.
هنگامی که به یک سال گذشته و میزان دخالت سپاهیان در امور سیاسی و نقش غیرقابل انکار آنها در سرکوب مردم ایران نگاه میکنیم، این سوال مطرح میشود که آیا اقتدار سپاه، اقتداری تنها برای مقابله با مردم خود است یا توانایی محافظت از یک مسئول سابق خود که از سیستم جدا شده را نیز دارد؟
هـ ـ ارسال کمک به غزه و اهداف پنهان
با توجه به سابقهای که از حضور سپاه در نزدیکی مرزهای اسراییل ذکر شد، این سوال ایجاد میشود که با این میزان از فعالیت، سپاه چه نیازی به مطرح کردن این ادعا دارد که حاضر است کشتیهای عازم غزه را اسکورت کند؟
شواهد امر اینگونه نشان میدهد که سپاهیان و همپیمانان منطقهای آنها در نظر دارند با اقدامی غیرمترقبه، مهر پایانی بر آنچه در یک سال گذشته جنبش سبز نامیده شده بزنند و در این بین چه اتفاقی بهتر از یک جنگ یا تهدید نظامی جدی؟
آیتالله خامنهای در سخنرانی خود در خطبه نماز جمعه ۱۴ خرداد گفت: «امام صریحا فرمود: اسرائیل یک غده سرطانی است. خوب، غده سرطانی را چه کار میکنند؟ غیر از قطع غده، چه علاجی میتوان برای آن کرد؟ امام ملاحظه کسی را نکرد. منطق امام این بود. این حرف نیز شعاری نیست».
هنگامی که رهبری نیز بسان محمود احمدینژاد بر شیپور لزوم محو اسراییل از روی نقشه کره زمین میدمد، جای این پرسش است که آیا نظر تحلیلگران در این خصوص که ایران قصد دارد برای فرار از فشارهای داخلی ناشی از انتخابات دست به جنگی علیه اسراییل بزند، صحیح است و آیا این جنگ در آیندهای نزدیک رخ خواهد داد؟
—————————
پانویسها:
(۱) حزبالله لبنان تا سالها بر روی پرچم خود عبارت «الثورة الاسلامیة فی لبنان» (انقلاب اسلامی در لبنان) را درج کرده بود تا سرانجام در دهه نود میلادی بار منفی این عبارت باعث شد تا کلمه «الثورة» در این پرچم برداشته شده و به جای آن از کلمه «المقاومة» استفاده شود.
(۲) مصطفی دیرانی که از مسئولان جنبش امل بود، از این جنبش انشعاب کرده و با گروهی از همفکران خود جنبش امل اسلامی را راهاندازی کرد. وی که رون آراد خلبان معروف و مفقود اسراییلی را به اسارت گرفته بود، مدعی بود که ایران این اسیر جنگی را از منزل امنی که برایش در نظر گرفته شده بود، ربوده و به تهران منتقل کرده است. دیرانی در چندین نامه محرمانه به آیتالله خامنهای اعتراض کرده و عمل ایران را خلاف اصول اسلامی در حفظ اسرای جنگی دانسته بود. وی در سال ۱۹۹۴ از منزل خود در شرق لبنان توسط کماندوهای اسراییلی ربوده شده و ده سال بعد، پس از تحمل شکنجههای فراوان در مبادله اسراء میان اسراییل و حزبالله آزاد شد؛ اما سرنوشت رون آراد هیچگاه روشن نشد.
(۳) حزبالله لبنان هرگز نام کشتهشدگان وابسته به خود در ایران را علنی نکرده و برای آنها مراسمی برگزار نمیکند؛ اما خانوادههای آنها را زیر پوشش بنیاد شهید ایران قرار میدهد.
(۴) دکتر مصطفی چمران در کتاب خود با عنوان «لبنان» به بخشی از جنایات گروههای فلسطینی در لبنان از جمله قتل عامها، جیرهبندی سوخت و مواد غذایی و … اشاره میکند. چمران دیگر در لبنان نبود تا ببیند تانکهای اسراییلی در هنگام ورود به خاک لبنان چگونه از طرف شیعیان و مسیحیان جنوب لبنان با گل مورد استقبال قرار گرفتند. عدم توجه به فلسطینیان در لبنان و محرومیتهای آنها که در اردوگاههای خود زندانی هستند، جدا از ملاحظات سیاسی؛ ریشه در سابقه تاریخی خود فلسطینیها در لبنان نیز دارد.
(۵) دادگاه بینالمللی لاهه یک سال قبل، عمر البشیر رییسجمهور سودان را جنایتکار جنگی خوانده و خواستار محاکمه وی شد.
در حالی که اعضای شورای امنیت سازمان ملل برای اتخاذ دور تازهای از تحریمها علیه ایران آماده میشوند، یوکیا آمانو ، مدیرکل آژانس بینالمللی انرژی اتمی، روز دوشنبه در آغاز نشست فصلی شورای حکام از ایران خواست تا با آژانس همکاری بیشتری داشته باشد.
به گزارش رادیو فردا، آمانو که در نشست فصلی شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی در وین سخن میگفت، افزود که پرونده اتمی ایران به دلیل احتمال آزمایشهای پنهان هستهای نظامی یک «پرونده ویژه» است.
وی از دولتهای ایران و سوریه خواست در مورد درباره برنامههای هستهای مشکوک خود گمان میرود مقاصد نظامی داشته باشد با آژانس همکاری بیشتری بکنند.
شورای ۳۵ نفری حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی از روز دوشنبه گفتوگوهای مفصلی را در چارچوب نشست فصلی خود آغاز کرده است که قرار است علاوه بر برنامه اتمی مناقشهبرنگیز ایران، به برنامههای اتمی سوریه و دیگر کشورهای منطقه خاورمیانه از جمله اسرائیل نیز بپردازد.
این در حالی است که در آغاز نشست شورای حکام گلین دیویس، نماینده آمریکا در آژانس، با قرار گرفتن موضوع اسرائیل در دستور کار آژانس به دلیل اینکه اسرائیل عضو پیمان منع گسترش تسلیحات اتمی نیست و تا کنون مقررات آژانس را زیر پا نگذاشته مخالفت کرد.
شورای امنیت سازمان ملل هفته آینده در مورد اتخاذ دور جدیدی از تحریمهای بینالمللی علیه ایران به خاطر برنامههای اتمی حساسش تصمیمگیری میکند.
نشست فصلی شورای حکام آژانس در حالی آغاز به کار کرده است که هفته گذشته سازمان بینالمللی انرژی اتمی تازهترین گزارش خود را درباره برنامه های اتمی ایران منتشر کرد که بر اساس آن، ایران به رغم تحریمهای بینالمللی همچنان به غنیسازی در درجات خلوص بالا ادامه میدهد.
این گزارش همچین از وجود حداقل ۵.۷ کیلوگرم اورانیوم با درجه خلوص بالا خبر داد که ظاهراً برای راکتور تحقیقاتی تهران که در آن از این اورانیوم برای تولید رادیو ایزوتوپ که مصارف پزشکی دارد، استفاده میشود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر