امروز بعد از سالها وقتی آش شلهقلمکار نذری را میگرفتم، چقدر لذت بردم از زنده شدن خاطرات کودکی و نوجوانیم، امروز وقتی دختران و زنان، آرایش کرده، بدنبال دستههای عزاداری براه میافتادند، و پسران زنجیرزن زیر چشمی تماشایشان میکردند، و طبلزنها با هر ضربهای فیگور میگرفتند، چقدر تماشایی بود و لذتبخش.
ظرفهای یک بار مصرف غذای نذری هم در دست مردم، رضایت چهرهشان را میساخت. امروز در این شور و غوغای عاشورا، مردم عاشورای خودشان را فریاد میزدند. عاشورای مردمی و نه حکومتی و نه سیاسی. امروز مردم دینشان را از حکومت جدا کردند و از سیاست هم. این یک عاشورای کاملا مردمی و کاملا آشنا بود ، بدون هرگونه سواستفاده حکومتی و سیاسی .
آیا این نشانه خوبی است؟ آیا میتوان نتیجه گرفت که مردم از همه اجزای حکومت دور شدهاند و به راه خودشان میروند؟
در چند هفته گذشته اصلاحطلبان هر آنچه در طبله داشتند و هر آنچه از روشهای جلب مردم آموخته بودند را در لینکها و مقالات و نوشتههای بسیار روانشناسانه، بیرون ریختند. هر چه توانستند به ترغیب و تهییج جوانان دامن زدند و تا آنجا پیش رفتند که شخص میرحسین موسوی هم بیانیه داد و مردم را به شرکت در تظاهرات روز عاشورا دعوت کرد، کروبی هم هر چه از آخوندی آموخته بود را در طبق سایت ها قرار داد و غیر مستقیم کوشید که توجه مردم و بویژه جوانان را جلب کند، خاتمی هم تلاشی کرد و البته عواملشان در سایتهای اینترنتی هم از هیچ کوششی فرو گذار نکردند.
اما حاصل همه این تلاشها و ترفندها چه شد؟ امروز سکوت بزرگ مردم در برابر اصلاحطلبان پایان دورانی بود که امیدهایی را برانگیخته بود. امیدهایی که به ناامیدی تمام عیار بدل شد.
امروز روز مرگ کسی بود که سال قبل یک شبه رهبر شد و امروز یک روزه هم مرد.
من پارسال جوانانی را دیدم که قبلا به آنها سوسول میگفتیم و در مترو برخاستم و جایم را به آنها دادم و بسیار عاشقشان شدم که همراه بودند، امروز جوانانی را دیدم که قبلا انقلابیشان مینامیدیم و آنها امروز بیتوجه به تبلیغات فریبنده اصلاحطلبان به دنبال دستههای عزادای میرفتند و آش نذری میگرفتند و سرحال و سرخوش نشان میدادند، و امروز هم عاشق اینان شدم که فریب نمیخورند، دیگر فریب نمیخورند. آنها درس بزرگی از پارسال گرفتند. برای رسیدن به مردمسالاری باید در پی مردمسالاران بود و نه قدرتطلبانی که به هر قیمت میخواهند در قدرت باقی بمانند .
امروز مردم عاشورای خودشان را بر گزار کردند، آن دین ایرانی صلحجو و مهربان و مردمی، با آش نذری برای همه و با غذای نذری برای همه، مستمندان مقدمند، البته که مقدمند، و به راستی این دین ایرانی چقدر مردمی است و چقدر خاطرهانگیز.
امروز مردم در برابر فراخوان اصلاحطلبان سکوت کردند و این سکوت مرگ اصلاحات بود، سکوت مرگ اصلاحطلبی بود و سکوت مرگ میرحسین موسوی و کروبی و خاتمی و دیگران.
امروز مردم زندهتر از همیشه بودند و به راهی میروند که همواره باید میرفتند ولی اصلاحطلبان مانع میشدند. امروز غرش طوفان در دور دست شنیده شد. کار بعدی تغییر اساسی است و نه اصلاحات، شاید یک انقلاب در راه است، شاید باید باور کرد، انقلاب را باید باور کرد. دوران اسلامی در ایران به سر رسیده و این فریاد خاموش مردمی است که عاشورای خودشان را برگزار کردند و نه حکومت و نه میرحسین.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر