Latest Posts from Iran Dar Jahan for 12/13/2010

Email not displaying correctly? View it in your browser. نگرانی‌های امریکا از دخالت ایران در عراق تهدید و قول و قرار، کمک‌های مالی، بازی دادن‌های سیاسی، جاسوسی‌های همه جانبه، سعی به تاثیرگذاری‌های مذهبی، تامین سلاح و مواد منفجره برای شبه نظامیان موافق یا مخالف دولت با توجه به دوره، حادثه آفریدن در مرزهای مشترک. ارتباط و دیدارهای فزاینده میان دو کشور... اگر بخواهیم تلگرام‌های دیپلماتیک را باور کنیم که بین۲۰۰۴ و فوریه ۲۰۱۰ از سوی سفارت امریکا در بغداد نوشته شده و به دست ویکی‌لیکس رسیدند و بعد از سوی لوموند برملا شدند، ایران در عراق در این سالها از همه ابزارهای ممکن و قابل تصور برای تاثیر گذاشتن در مسائل داخلی همسایه‌اش استفاده کرده است. و با بررسی اوضاع می‌توان متوجه شد که جمهوری اسلامی ایران در عراق به چندی از اهداف ابتدایی خود دست یافته است. روابط میان دو کشور که از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ با هم جنگیدند و در این جنگ بیش از یک میلیون نفر کشته شدند، پیچیده باقی می‌ماند، اما همیشگی است. نوری المالکی، نخست‌وزیر عراق که رئیس قدیمی‌ترین حزب شیعه عراق الدعوه است و متحد سرسخت ایران به شمار می‌رود، در حال حاضر مشغول تشکیل دولت جدید است. دولت آینده عمدتا از گروه‌های شیعه تشکیل شده است که به احتمال زیاد اهدافش به اهداف ایران نزدیک‌تر است تا به دیگر احزاب. بعد از اشغال کوتاه یکی از چاه‌های نفت عراق در ماه دسامبر سال ۲۰۰۹ از سوی سربازان ایرانی در فکه عراق، عادل عبدالمهدی یکی از معاونان سابق ریاست جمهوری عراق که در روز ۱۰ ژانویه سال ۲۰۱۰ مهمان سفارت آمریکا بود توضیح می‌دهد که چرا عراق تصمیم گرفت برای بدست آوردن موفقیت‌آمیز منصرف شدن سربازان ایرانی از دیپلماسی استفاده کند. او می‌گوید: «آنها اشتباه کردند. عراق نمی‌تواند با وارد شدن در یک درگیری جدید با ایران آینده‌اش را به خطر بیندازد. حفظ روابط خوب با ایران برای عراق بسیار مهم است، همین‌طور با دیگر همسایه‌ها یعنی ترکیه و سوریه. جلال طالبانی، رئیس‌جمهور سابق و کرد پس از صدام حسین، که طبق معمول در این دیدار شرکت کرده، با این نظر موافق است: «او معتقد است که ریشه بسیاری از مشکلات میان عراق و ایران درباره مرزهایشان مربوط به توافق‌نامه الجزیره است که در سال ۱۹۷۵ امضا شده است»؛ این تعهدنامه میان رضا شاه پهلوی و صدام حسین امضا شد که در آن زمان نخست‌وزیر عراق بوده است. ایران مانند سازمان ملل متحد هم‌چنان اعتبار توافق‌نامه‌های تعیین مرزها را قبول دارد. عراق اما امروز می‌خواهد دوباره مذاکره کند، دو همسایه به طور مداوم از کارهای یک کمیسیون فنی و مسئول حل مشکلات مربوط به مرز صحبت می‌کنند، ولی این کمیسیون هنوز هیچ راه‌حلی اراه نکرده است. در ابتدای سال 2010، در همان دفتر دولت امریکا ، طه شاکر عباسی، رئیس بخش «کشورهای همسایه» در وزارت‌ امور خارجه عراق، اما تهاجمی‌تر است و این سوال را مطرح کرده که «ایالت متحده چه حمایت نظامی خواهد کرد اگر یکی از همسایگان عراق به این کشور حمله کند». وی همین‌طور دولت امریکا را تشجیع می‌کرد که تجاوز به ایران به عراق را در ملا عام محکوم کند برای آن‌که به افکار عمومی عراقی‌ها ثابت کند که امریکا از تمامیت ارضی عراق حمایت می‌کند». نویسنده این تلگرام می‌نویسد که دیپلمات عراقی «اظهار تاسف» می‌کند و می‌گوید: «ایرانیان با ما مانند کشوری رفتار می‌کنند که هم چنان زیر سلطه صدام حسین است». در پایان متن سفیر امریکا، کریستوفر هیل به این نکته اشاره می‌کند که : «روشن است که دو طرف ایرانی و عراقی متوجه هستند که روابطشان کمتر متاثر از میراث شیعی مشترکشان و بیشتر متاثر از اولویت‌های دنیای واقعی و منافع گوناگون دو طرف است». در یک یادداشت «محرمانه» به تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۰۹، دیپلمات امریکایی متن بلندی با نام «تلاش‌های ایرانیان برای دخالت در سیاست‌های انتخاباتی عراق» نوشته است. بعد از مقدمه، سفیر امریکا اعتراف می‌کند که «ایران یکی از بازیگرهای تاثیرگذار در سیاست‌های انتخاباتی عراق است». جمهوری اسلامی «از ارتباطی که با چهره‌های شیعه، کرد و مجموعه‌ای از سنی‌ها ایجاد کرده است، برای پیروزی شیعیان در انتخابات بهره می‌برد. وی ادامه می‌دهد: «اولویت یکم تهران، یک دولت طرفدار ایران در عراق است که از سوی شیعیان اداره می‌شود و ترجیحا اسلامی است برای همین هم ایران می‌خواهد به المالکی فشار بیشتری وارد کند تا وی به دیگر گروه‌های شیعه بپیوندد». در نهایت آقای المالکی به تنهایی در انتخابات ماه مارس سال ۲۰۱۰ شرکت خواهد کرد و مجبور خواهد بود که با دیگر گروه‌های شیعه متحد شود تا بتواند نخست وزیر بماند. این دیپلمات می‌نویسد: «اگر عراق از لحاظ اقتصادی و سیاسی وابسته و تحت سلطه باشد، تهران می‌تواند استراتژی عمیق‌تری را دنبال کند». محمود احمدی‌نژاد به تازگی از عراق به عنوان «یک پایگاه شیعه» نام برد که با تهدیداتی دست و پنجه نرم می‌کند. «برای رسیدن به این اهداف، ایران مجبور شده است که از خود انعطاف پذیری زیادی در عملیات‌ها و گاهی در ایدئولوژی نشان دهد». بدین ترتیب خیلی هم «به ندرت» نبوده که ایران«از گروه‌های شیعه یا گروه های کرد رقیب - و حتی گاهی گروه‌های سنی- با هدف ایجاد وابستگی مالی- حمایت مالی و معنوی کند» و«عدد دقیقی برای این کمک‌ها وجود ندارد؛ ولی کمک مالی ایران به کسانی که این پول‌ها را می‌پذیرند چیزی بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون دلار در سال است که ۷۰ میلیونش به شورای عالی اسلامی عراق» و «شاخه نظامی آن، نیروی شبه نظامی بدر می‌رسد». از سال ۲۰۰۳، «ژنرال قاسم سلیمانی، فرمانده سپاه پاسداران - سپاه قدس (نزدیک به رهبر ایران، علی خامنه‌ای) چگونگی پیاده کردن سیاست حکومت ایران در عراق را به عهده دارد». وی «از تمامی امکانات دیپلماتیک، امنیتی، اطلاعاتی و ابزارهای اقتصادی برای تاثیر بر متحدان و منتقدان عراقی خود استفاده میکند تا حکومتی طرفدار ایران در بغداد و همین طور دیگر شهرستان‌ها بر سر کار بیاید». بر اساس گفته‌های سفیر امریکا، آقای هیل، «سلیمانی با رئیس‌جمهور طالبانی، معاون رئیس‌جمهور عادل عبدالمهدی (شماره دوی شورای شیعه)، نوری المالکی، نخست‌وزیر سابق ابراهیم آل جعفری و رئیس‌ مجلس سنی عیاد السامرائي روابط نزدیکی دارد». ایران برای آنکه کاملا به هدفش برای نفوذ برسد از «کمک‌های مالی به مراکز مذهبی، حمایت از طریق ارائه اسلحه به گروهی از جنگجویان شیعه و اعطای پناهندگی و سپر حفاظتی به سیاستمداران عراقی که از ایالات متحده می‌ترسند یا کسانی مثل مقتدی صدر که میخواهند دوباره اعتبار سیاسی- مذهبی کسب کنند» استفاده می‌کند؛ این موعظ افراطی شیعه که بیش از سه سال است در قم گوشه عزلت گزیده است و می‌خواهد آیت‌الله شود و نظامیان نزدیک وی در سال ۲۰۰۴ دو جنگ کشنده علیه سربازان امریکایی راه انداختند، به تازگی زیر فشار ایران از چهل منتخب گروه المالکی حمایت کرد. در ماه ژوئن سال ۲۰۰۸، نخست‌وزیر عراق که برای دیداری رسمی به ایران رفته بود مسائل را به روشنی بیان کرد. نوری المالکی به رهبر ایران گفت که از آنجایی که ایران ادعا می‌کند که هر کاری می‌کند تا همسایه‌اش «به ثبات» برسد، چیزی که منفعت استراتژیک خودش هم هست، «پس تهران بیاید و برای اثبات این ادعا ۱۷ هواپیمای ایلوشین را که صدام حسین پیش از جنگ واشنگتن در سال ۱۹۹۱ به ایران فرستاده بود، به ما بازگرداند». دیپلمات امریکایی در گزارش خود تصریح می‌کند که «جوابی به این تقاضای وی داده نشد». در زمان این سفر، المالکی تایید می‌کند که به میزبانانش شواهد «عراقی و نه امریکایی» درباره فعالیت‌های مخفیانیه ایران در عراق، از «اعترافات کتبی» ماموران و همدستان عراقی دستگیرشده گرفته تا «عکس‌ سلاح‌های ضبط شده با آرم ایران»، ارائه کرده است. نخست‌وزیر عراق برای سفیر امریکا تعریف می‌کند که علی خامنه‌ای به همه مقدسات مذهب شیعه «قسم» خورده است که در جریان نبوده، و آن که «به شخصه فتوایی درباره منع برهم زدن امنیت عراق» صادر کرده و حتما کسی «از دستورات وی سرپیچی کرده است». فرمانده سلیمانی هم قسم خورده است که این اعمال همگی «بدون اجازه» انجام شده‌اند و وی مساله را بررسی خواهد کرد. آقای المالکی به امریکایی‌ها می‌گوید که وی «هیچ ارزشی» برای این انکارها قائل نمی‌شود. در پایان سال ۲۰۰۸، به رغم مخالفت شدید ایران با توافق‌نامه استراتژیک امریکا و عراق که خارج شدن تدریجی سربازان امریکایی را در بر دارد، نوری‌المالکی این مدرک را امضا و مجلس بغداد هم آن را تایید می‌کند. به گفته دولت امریکا، ایران از آن به بعد «رفتارش با عراقی‌ها همراه با احترام بیشتری» خواهد بود و روابط میان دو کشور «جاافتاده‌تر خواهد شد». کریستف هیل در نوامبر سال ۲۰۰۹ می‌نویسد که ایرانیان متوجه شدند که «قدرتشان محدودیت‌هایی دارد». وی ادامه می‌دهد: «مانع اصلی سیاسی در برابر آنها قدرت غالب و اعتبار مذهبی آیت‌الله علی سیستانی است که با وجود اصلیت ایرانی‌اش، همواره یکی از منتقدان ولایت فقیه حاکم در ایران بوده است». یکی از تلگرام‌های «محرمانه» به دلیل نرفتن محمود احمدی‌نژاد در ماه مارس ۲۰۰۸ در زمان سفرش به عراق به شهر مقدس شیعیان، نجف اشاره می‌کند. بر اساس این تلگرام، علی سیستانی که زندگی متوسطی در این شهر قدیمی دارد و نزدیک حرم امام علی زندگی می‌کند، به او فهمانده بود که وی را به حضور نمی‌پذیرد. مشکل آنجاست که سلامتی علی سیستانی ۸۳ ساله شکننده است و تا زمانی‌که ایران در عراق «به بیش از ده هزار امام شیعه حقوق می‌دهد» تا حمایت‌ها از ولایت وفقیه را افزایش دهد، آیت‌الله عراقی دیگری که می‌تواند به عنوان شخصیتی روحانی جای وی را بگیرد، محمد سعید الحکیم است که با توجه به یک تلگرام دیگر در ماه مه سال ۲۰۰۸ وی هم از معتقدین به ولایت فقیه است. یک تلگرام دیگر امریکا توضیح می‌دهد که آیت‌الله سیستانی که در خفا با توافق‌نامه امنیتی میان عراق و امریکا در پایان سال ۲۰۰۸ موافقت کرده بود شرکت طلاب ایرانی در سمینارهای نجف را ممنوع کرده بود. او از « نفوذی‌ها»ی مربوط به سردار سلیمانی می‌ترسید و در همان یادداشت، یکی از روسای سرویس‌های اطلاعاتی نجف برای امریکایی‌ها توضیح می‌دهد که تا چه اندازه «ایران مایه بی‌ثباتی در عراق است». در: لوموند   شما این خبرنامه را به این دلیل دریافت می کنید که ایمیل شما پس از تایید وارد لیست دریافت کنندگان شده است. برای لغو عضویت از این خبرنامه به این لینک مراجعه کنید یا به irandarjahan-unsubscribe@sabznameh.com ایمیل بزنید. با فرستادن این خبرنامه به دوستان خود آنها را تشویق کنید که عضو این خبرنامه شوند. برای عضویت در این خبرنامه کافی است که به irandarjahan@sabznameh.com ایمیل بزنید. برای دریافت لیست کامل خبرنامه های سبزنامه به help@sabznameh.com ایمیل بزنید.