-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
البته که نیامدند که شاهد شکست دیپلماسی باشند. پس از چهار هفته مذاکره در جلسه بازبینی معاهده منع گسترش سلاح های کشتار جمعی، ان پی تی در سازمان ملل، حمایت پنج ساله دیگری از این معاهده اعلام شد. حتی ایران هم از اهداف ان پی تی حمایت کرد. اهدافی که تصریح کرد به بمب اتمی نباید دست یافت، نباید اجازه داد دیگران هم دست یابند و استفاده از انرژی اتمی فقط باید با اهداف صلح آمیز محدود شود. اما مشکلات ان پی تی حتی نزدیک به راه حل هم نشده اند.
تلاش برای رسیدن به اجماع، پنج سال پیش در سال ۲۰۰۵ به شکل بدی تمام شد و ایران یک بلوک وتو در اختیار داشت و از آن استفاده کرد تا تمامی موارد اجماعی را ناکام بگذارد. ایران خود از ناقضان ان پی تی باقی ماند و پنج بار از سوی شورای امنیت قطعنامه گرفته تا به قوانین ان پی تی برگردد و آن را درست اجرا کند.
نماینده ایران با سری بالا گرفته از این اجماع آخری حمایت کرد و کمک کرد تا بقیه موارد نظارتی تقویت شود و قطعنامه نهایی به آژانس بین المللی انرژی اتمی ارجاع داده شد تا به تایید شورای امنیت هم برسد. اما ایران شورای امنیت را کنار می زند و می گوید کار این شورا «غیرقانونی» است.
این کار ایران باعث شد بقیه متحیر شوند که ایران چگونه رفتاری دارد. در همین حال هم پیش نویس قطعنامه ای در شورای امنیت توزیع شد تا تحریم های ایران را افزایش دهد.
درگیری هایی هم البته انجام شد که البته نگذاشت ان پی تی قوی تر از این شود. کره شمالی هم در سال ۲۰۰۳ مدعی شد که دارد فعالیت های صلح آمیز انجام می شود اما خروج کرده و به سمت ساخت بمب اتمی رفت که البته با سخت ترین زبان ممکن مورد سرزنش قرار گرفت. اما رهبر کره شمالی، کیم جونگ ایل در کشورش راحت و آزاد است و کسی با او کاری ندارد. همین فکر ممکن است در ذهن ایران هم باشد.
و البته گزارش جدید آژانس هم هست که به ۳۵ کشور عضو شورای حکام ارائه شده و می گوید ایران غنی سازی را با سرعت دنبال می کند و خبرهایی هم از تاسیسات اتمی جمهوری اسلامی داده است. ضمن این که ایران هنوز درباره فعالیت های مشکوک به ساخت بمب به آژانس پاسخ نداده است. سوریه هم که از ایران یاد گرفته، اجازه نمی دهد بازرسانش سری به مکانی بزنند که گفته می شود با کمک کره شمالی قرار بود تاسیسات اتمی شود اما در سال ۲۰۰۷ اسراییل آن را با خاک یکسان کرد.
با حضور ایرانی که از هرگونه انتقاد خود را کنار کشیده، هدف بعدی می شود اسراییل. مانند هند، کره شمالی و پاکستان، که بمب اتمی دارند و تعهد بین المللی هم ندارند. در سال ۱۹۹۵ مصر تعهد کرد طرح خاورمیانه عاری از سلاح های کشتار جمعی را دنبال نکند. اما بار دیگر مصر فشار آورد که اگر این طرح دنبال نشود، دیگر حمایتی نمی کند. حتی خواستار شد در قطعنامه نهایی، نام اسراییل هم آورده شود.
آمریکا اما از حضور نام اسراییل ابراز ناخرسندی کرد چرا که نتوانست ایران را آنگونه که می خواست مورد انتقاد قرار دهد. اما خوب به هر حال زبان آن این قدر هم شدید نبود. اسراییل هم می تواند این مسئله را پیش بکشد که چرا برخی از همسایگانش سلاح های بیولوژیک و شیمیایی دارند. آیا ممکن است در کنفرانس سال ۲۰۱۲ چنین مسئله ای مطرح شود؟ در سال های ۱۹۹۰ و در جریان قرارداد صلح اسلو، اسراییل با همکاری با آژانس موافقت کرد ولی بعد آن را انجام نداده و کنار گذاشت.
اما خیلی چیزها دیگر عوض شده است. کنار گذاشتن محکومیت برنامه هسته ای ایران هیچ تضمینی ندارد که در سال ۲۰۱۲ دوران دیگری خواهد بود و شاید دوباره تکرار شود. اما به اعضای ان پی تی گفته شد که بدون در نظر گرفتن سوریه و ایران و کشورهایی که این راه را می روند، به هیچ مزیتی نخواهند رسید.
*شورای امنیت سازمان ملل، جلسه هیلاری کلینتون در اجلاس بازبینی ان پی تی، عکس از کوربیس.
می گویند یک عکس بیش از یک هزار واژه حرف می زند. اما تصویر نخست وزیر ترکیه رجب طیب اردوغان و رییس جمهوری برزیل لوییز لولا دا سیلوا در کنار محمود احمدی نژآد هزاران تن مقاله و واکنش به دنبال داشت. کمتر دیده شده که یک تصویر این گونه تاثیر آزارنده ای روی این همه آدم داشته باشد.
اما هدف انتقادها، مردی بود که حتی در تصویر دیده نمی شد. وال استریت جورنال نوشت که تمامی تقصیرها به گردن دولت اوباما است. چارلز کروتهایمر، ستون نویس محافظه کار متمایل به تندرو در واشینگتن پست نوشت که این عکس نشانه تخریب عموسام و مرگ سیاست خارجی دولت آمریکا است. متحدان قدیم و یا حتی به روز آمریکا از رییس جمهوری که عذرخواهی می کند و در پی عادی سازی روابط است، دور می شوند.
این همان خط حمله ای است که سیاست خارجی دولت اوباما را هدف گرفته است. او بیش از اندازه نرمش به خرج می دهد و دیگر کشورها از او سوءاستفاده می کنند. اول روس ها، بعدی چینی ها و حالا ایران. دیگر حتی ترکیه و برزیل هم به آنها ملحق شده اند. کروتهایمر نوشت: «هیچ کس از اوباما نمی ترسد و از این رو همه راحت به صف دشمنان آمریکا می پیوندند.»
این انتقادها شبیه به یک نوع روند آشنا در برابر رییس جمهوری آمریکا است. خیلی اتفاق های بد در دنیا می افتد و ما کاخ سفید واشینگتن را مخاطب قرار می دهیم و می گوییم چرا اجازه دادی چنین شود؟ هرچه اوضاع نفت خامی که در خلیج مکزیک ریخته شده بدتر می شود، ما بیشتر اوباما را تحت فشار قرار می دهیم که چرا جلوی آن را نمی گیرد.
اما منتقدان، فقط انتقاد نمی کنند که خشمگین هم هستند. برای مثال این که چرا اوباما باعث پیروزی جنبش سبز در ایران نشده است. اما رژیم حاکم در ایران هم سرکوب می کند و هم ولخرجی و با قدرت اسلحه و پول، قدرت را برای خود نگه می دارد. ضمن این که حمایت اندکی از سوی فقرا و حاشیه نشینان دارد. این رژیمی نیست که مانند کره شمالی فقط روی سرکوب و کشتار زنده بماند و مثل پیونگ یانگ هم در انزوا نیفتاده است. برزیل و ترکیه در همپیمانی با ایران، تنها نیستند. ۱۱۸ کشور عضو جنبش عدم تعهد هم هستند که بیانیه صادر کرده و از برنامه هسته ای جمهوری اسلامی حمایت می کنند. سخنرانی تندتر و شدیداللحن تر از سوی اوباما باعث فروپاشی رژیم حاکم در تهران نمی شود.
مخالفان محافظه کار آقای اوباما می گویند باید سخت تر و شدیدتر رفتار کند و کشورهایی که با آمریکا رابطه اقتصادی دارند را تحت فشار بگذارد تا بدانند که تجارت یعنی آمریکا. یک مشکل اما وجود دارد: این سیاست مورد استفاده قرار گرفته و به شکل بدی هم شکست خورده است. دولت جورج بوش سیاست خارجی تندی داشت. دیک چینی، معاون سابق رییس جمهوری آمریکا با ذکر نقل قولی از ماکیاولی می گفت بهتر است از ما بترسند تا این که دوستمان داشته باشند. دانلد رامسفلد وزیر دفاع سابق آمریکا از یک چهره کمتر معروف مانند آل کاپون (گانگستر سابق شیکاگو) استفاده می کرد و می گفت: «با زبان خوش و یک اسلحه بهتر نتیجه می شود گرفت تا زبان خوش به تنهایی.»
آیا ما نتایج سیاست های تندخو و سخت خود را فراموش کرده ایم؟ متحدان قدیمی آمریکا در اروپا علیه ایالات متحده ایستادند. دولت هایی بودند که سیاست های آمریکا را یکی پس از دیگری مورد انتقاد قرار داده و از حمایت خود دست برداشتند. در سال ۲۰۰۷ تقریبا در کشورهایی مانند بریتانیا که همواره متحد و طرفدار آمریکا بودند هم حمایت از آمریکا به پایین ترین حد رسید.
ترکیه نشان می دهد که با یک متحد چگونه نباید رفتار کرد. دولت بوش ترکیه را به شدت تحت فشار گذاشت تا اجازه دهد از خاکش برای حمله به عراق استفاده شود. بوش بدون این که بداند ترکیه یک دموکراسی در حال شکوفایی است و ۹۵ درصد مردم این کشور مخالف جنگ عراق بودند، فشار آورد و پارلمان ترکیه با اکثریت قاطع به نقشه های جنگی آمریکا رای منفی داد.
یک روند دیگر هم هست که منتقدان اوباما آن را فراموش کرده اند. کشورهایی مانند ترکیه و برزیل (یا حتی چین و هند) طی دو دهه اخیر شاهد رشد اقتصادی بوده اند. در سال ۱۹۹۵ یک سوم بازار جهان در اختیار کشورهای در حال توسعه بود. امسال این مقدار به نیم رسیده است. این کشورها هم به لحاظ سیاسی با ثبات هستند و هم ثروتمند و کاملا متمرکز که به یک قدرت برتر تبدیل شوند. با این اوضاع، این انتظار که آمریکا باید گردنکشی کند، یک ایده هم احمقانه و هم خطرناک است. با فشار بیشتر، ترکیه و برزیل همکاری بیشتری با واشینگتن نخواهند داشت. وظیفه آمریکا این است که راه هایی برای همکاری بیشتر پیدا کند و به دنبال جهانی باشد که در آن منافع در گروی ثبات باشد. و البته آل کاپون مثال خوبی برای رسیدن به این راه نیست.
*شرح عکس: باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا، عکس از کوربیس.
ایران در اقدامی شدیدترین پارازیت های ماهواره ای را ارسال کرد تا مردم نتوانند فیلم ندا، زن جوانی (۲۷ ساله) که ناباورانه در جریان اعتراض های پس از انتخابات در ایران کشته شد را ببینند. مردم تهران در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه از پارازیت شدید و قطعی برق شکایت کردند چرا که تلویزیون فارسی صدای آمریکا، فیلم مستندی درباره قتل ندا آقاسلطان پخش کرد. در این فیلم با خانواده و نزدیکان ندا، گفت وگو شده بود.
این فیلم ۷۰ دقیقه ای محصول تلویزیون اچ بی او (HBO) بود که قرار است در ماه جاری در آمریکا پخش شود، به سرعت به ایران رسید. آن هم در حالی که سالگرد انتخابات ریاست جمهوری نزدیک است. این فیلم را می شود روی شبکه یوتیوب دید و هرکس به اینترنت دسترسی داشته باشد می تواند آن را ببیند.
در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته در ایران، روز بعد از اعلام نتایج، اعتراض ها شروع شد. محمود احمدی نژآد اعلام پیروزی کرد و میرحسین موسوی گفت که در انتخابات تقلب شده است. ندا به زودی به سمبل و نماد دموکراسی بدل شد. ساعتی پس از قتل ندا، شاید صحنه کشتارش به گسترده ترین صحنه ای تبدیل شد که مردم جهان شاهد کشتار یک انسان بودند. صحنه های کشتار ندا که با تلفن های موبایل گرفته شده بود، در تمامی جهان دیده شد.
این فیلم توسط آنتونی توماس کارگردانی و با کمک سعید کمالی دهقان، رابط خبری سابق گاردین در ایران، تهیه شده است. کمالی دهقان خطر دستگیری را به جان خرید و با خانواده ندا، پدر، مادر و خواهر و برادرش گفت وگو کرد و توانست تصاویر مرتبط به ندا را ضبط کند. شاهدان عینی می گویند فردی بسیجی به نام «عباس کارگر جاوید» ندا را کشته است.
وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی هم گفته مستندی در مورد ابهامات این فیلم ارائه می دهد چرا که برخی روایت ها، نسخه غربی است. خانواده ندا به شدت تحت فشار مقامات بودند که در این فیلم همکاری کنند اما این کار را نکردند. دو تن از دوستان ندا مجبور شدند در این فیلم حاضر شوند.
مشخص نیست این همان فیلم است که سال گذشته از تلویزیون پخش شد یا روایت دیگری است. در آن فیلم ادعا شد که ندا توسط عوامل آمریکا و بریتانیا کشته شده و خون مصنوعی روی صورتش پاشیده بودند. جان لاین، خبرنگار بی بی سی در ایران هم مقصر در مرگ ندا شناخته شده و از ایران اخراج شد.
اچ بی او می گوید تصمیم قبلی برای پخش زودتر نسخه فارسی این فیلم نداشته و پخش این فیلم ربطی با نزدیک شدن حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران نبوده است.
احمدی نژآد در جریان سخنرانی در مراسم درگذشت آیت الله خمینی هشدار داد کسانی که بخواهند چهره کشور را خراب کنند، از صحنه حذف خواهند شد.
احمدی نژآد گفت که انتخابات ایران دموکراتیک ترین انتخابات در جهان بوده و هیچ کجای دنیا ۴۰ میلیون در انتخابات شرکت نمی کنند.
به مهدی کروبی در حالی که قصد داشت در مراسم سالگرد درگذشت خمینی حاضر شود، حمله و تعرض شود. کروبی گفت: «هرکسی که به انتخابات اعتراض کند را عوامل سی آی ای و موساد می خوانند.»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر