Latest Posts from Iran Dar Jahan for 02/11/2011

Email not displaying correctly? View it in your browser. بیداری جنسی مردم ایران در فیلم «شرایط»: مریم کشاورز، فیلمساز متولد نیویورک که بخشی از عمر خود را در ایران گذرانده و مدام به ایران سفر می کند، ۳۵ سال دارد و حالا فیلمی ساخته است که شرایط را عوض کرده و می گوید دیگر نمی تواند به ایران بازگردد. فیلم او که قرار است شهریورماه اکران شود، در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و مورد استقبال گسترده قرار گرفت. ایران بخش عمده ای از زندگی خانم کشاورز را تشکیل می دهد: عمویم در جریان جنگ ایران و عراق کشته شد. من و مادر و برادر کوچکترم به ایران بازگشتیم. در سال ۱۹۸۲ و در جریان جنگ بود که من به مدرسه می رفتم. این فیلم در لبنان فیلمبرداری شده ولی وقایع آن در تهران می گذرد و تمرکز آن بر جوانی است به نام عاطفه (نیکول بوشهری) و دوست نزدیک و صمیمی او شیرین (سارا کاظمی) که با جنسیت رو به بلوغ خود روبرو هستند. جریان فیلم در فضایی نزدیک به صحنه های مخفی و پنهان فرهنگ ایران می گذرد. کشاورز که دانش آموخته مدرسه فیلمسازی نیویورک است، پیش از این فیلم های کوتاهی ساخته بود ولی این اولین تجربه فیلم بلند او محسوب می شود. یکی از کاراکترهای کلیدی فیلم، مهران (رضا صفایی) است که در کار موسیقی بوده و بعد به مواد مخدر گرفتار می شود و پس از ترک، به مذهب روی می آورد. او و خواهرش عاطفه و در حالی که خواهر خواهان آزادی بیشتر است، به تدریج از هم دور می شوند. کشاورز معتقد نیست که فیلم او باورهای عمومی از مسلمانان را تایید می کند. وی می گوید: «خودم انسان معناگرایی هستم و به دین احترام می گذارم و معتقد نیستم افراط و اسلام با هم یکی هستند. من در خانواده ای معناگرا و معتقد بزرگ شدم. من فکر می کنم که متاسفانه بنیادگرایی به درون دینی که من با آن بزرگ شدم رخنه کرده است.» این فیلم در دو برنامه ساندنس ساخته شده است. در جریان ساخت، فیلمسازانی مانند اتوم اگویان و بازیگرانی چون تیم بلیک نلسون او (کشاورز) را هدایت کردند و با خواندن بخش های مختلف فیلمنامه و تماشای کات های فیلم به او کمک کردند. فیلم به زبان فارسی است و زیرنویس انگلیسی دارد. بازیگرانی ایرانی ساکن آمریکا، کانادا و اروپا در این فیلم زیر نظر بازیگردان هدایت شدند تا گویش و زبان یکسان داشته باشند. کشاورز می گوید: «این یک فیلم ایرانی نیست. این یک نگاه درون به بیرون از جامعه ایرانی است.» وی می گوید در جریان دیدارهای خود از ایران با جوانانی روبرو شده که در زیر فشارهای زیاد، آزادی نوع آمریکایی را دنبال می کنند. وی می گوید: «مردم (ایران) انتخاب های خیلی محدودی دارند اما راهی پیدا می کنند که به خواسته خود برسند. راهی پیدا می کنند که به کلاب هایی برود که غیرقانونی است. حتی خطر دستگیری را به جان می خرند. برای آن ها مهم است که خودشان باشند و موزیکی که دلشان می خواهد گوش کنند.» او می افزاید: «مردم (ایران) زنده هستند و فقط زندگی نمی کنند. هر طعم کوچک آزادی برای آن ها هزاران بار شیرین تر است. من به آن ها احترام می گذارم، به ویژه به زنان. زنان ایرانی بسیار قدرتمند و شجاع هستند.» کشاورز قصد داشته در این فیلم ارزش های سنتی و معاصر را ثبت کند. وی می گوید: «من از خانواده ای با روابط نزدیک می آیم و می خواستم زیبایی این ارتباط فامیلی را نشان دهم.» با این حال کشاورز کمی با هراس فیلمی ساخت که اوضاع اجتماعی سیاسی ایران امروز را به تصویر می کشد. جعفر پناهی، فیلمساز شاخص ایرانی چند ماه پیش به شش سال حبس و بیست سال ممنوعیت از ساخت فیلم و حتی گفت وگوی مطبوعاتی محکوم شد. کشاورز می گوید: «اولش خیلی سخت و احساسی بود. از خیلی از چیزها به دلیل خانواده ام که در ایران هستند، هراس داشتم. بعد به این نتیجه رسیدم که اگر باید کاری انجام دهم، باید آن را به درستی و با صداقت دنبال کنم. اگر هم نه که اصلا بهتر است طرف آن نروم.» این فیلم به شرایط لایه های پنهان زندگی جامعه ایرانی اشاره می کند. کشاورز می گوید: «خواستم به آن چه برای من به لحاظ شخصی به من نزدیک است، وفادار و نزدیک بمانم. پدربزرگم همیشه می گفت آدم به چیزی انتقاد وارد می کند که دوستش دارد و برایش مهم است.» وی می افزاید: «و این (فیلم) درباره جایی است که دوستش دارم. جوانان این سرزمین (ایران) را دوست دارم هرچند با بسیاری موانع روبرو هستند ولی راهی پیدا می کنند که بتواند در تماس باشند و حرفشان را بزنند. همیشه شیفته این خواسته آن ها بوده ام. این (فیلم) سروده ای خطاب به جوانان (ایران) است و یا نوعی داستان عاشقانه.» * از: کلودیا پوگ (Claudia Puig) / در: یو اس ای تودی عکس از: AP   قاهره تهران نیست رهبرانقلاب ایران آیت الله علی خامنه ای از روحانیت اسلام خواسته از اعتراض ها در جهان عرب حمایت کنند، و خود می کوشد اینگونه وانمود کند که گویی موضوع بر سرِ بیداری اسلام است. از طرف دیگر اسرائیل از ترسِ به قدرت رسیدن اسلام گرایان نسبت به تغییر حکومت در مصر هشدار می دهد، و نیز به این دلیل ایالات متحده آمریکا و کشورهای غربی در روی گردانی از حکومت مبارک تعلل می کنند. هم خامنه ای و هم مخالفانش به انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ استناد می کنند. و واقعاٌ هم شباهت هایی وجود دارد: در آن زمان نیز در ایران قیام مردم علیه حکومتی بود که از نظر نظامی به خوبی مسلح بود و در رأس کشور فردی وابسته به غرب قرار داشت. اما تفاوت ها بیشتر است. آنچه مصری ها یا سودانی ها را به خیابان کشیده اوضاع فاجعه بار اقتصادی و میزان بالا بیکاری و بدون آینده بودن جوانان است. در ایران نیز در آن زمان فقر و اقتصاد ضعیف و فساد وجود داشت اما مخالفت ابتدا از طبقۀ متوسط آغاز شد که به مدد افزایش سریع درآمدهای نفتی از نظراقتصادی قدرت یافته و از این رو در پی سهم خواهی سیاسی بود. تازه در مرحلۀ آخرخیزش مردم بود که اعتصاب کارگران و نیز مشارکت مردم محله های فقیرنشین، مطمئن ترین خاستگاه اسلام گرایان، اضافه شد. ارتشی به وحشت افتاده وضعیت نظامیان در ایران نیز کاملاٌ با وضعیت نظامیان در مصر امروز تفاوت داشت. افسران ایرانی، که بیشترشان در آمریکا آموزش دیده و فاسد و بدون غرورملی بودند، با اولین تظاهرات مردمی دچار ترس شدند. برخی از فرماندهان فراری شدند، برخی دیگر پنهانی با قدرتِ در حال شکل گیری ارتباط برقرار کردند. تعداد کمی که ثابت قدم مانده بودند دیگر نتوانستند دستگاه را حفظ کنند. به اصطلاح قوی ترین و مجهزترین ارتش خاورنزدیک و میانه همانند خانۀ کاغذی درهم فرو ریخت. دلایل زیادی وجود دارد که چرا انقلاب ایران در پایان جهت گیری اسلامی یافت. حکومت شاه هر مخالفتی را در نطفه خفه کرده بود. هر دوگروه مسلحِ مجاهدین خلق و سازمان چریک های فدایی که زیر زمینی بودند نتوانستند حکومت را به صورت جدی به خطر بیندازند. تنها سازمانی که نیروهای امنیتی و نظامیان جرأت نزدیکی به آن را پیدا نکرده بودند روحانیت شیعه بود. بیش از صدهزار روحانی که در سراسر کشور پخش بودند و با مردم نزدیک ترین پیونده را داشتند ظرف مدت کوتاهی به فعالان سیاسی تبدیل شدند که مسجدها را به مراکز حزبی و مؤمنان را به هواداران وفادار تبدیل کرده بودند. اینکه این بسیج – با وجود مقاومت برخی از مراجع تقلید که با دربار ارتباط داشتند – با مؤفقیت همراه بود بویژه به شخصیت روح الله خمینی مربوط می شد. چند ماه قبل از سقوط حکومت، آیت الله که از سالها قبل در تبعیدِ عراق روزهایش را به عبادت گذرانده بود به فشار شاه از عراق اخراج شد. از آنجا که هیچ کشور اسلامی حاضر نبود مردِ خدا را بپذیرد به ناچار راه پاریس را در پیش گرفت. رهبراسلام گرایان در پاریس تصادف یا نقشۀ حساب شده، این جابجایی یک شبه خمینی را مشهور جهان کرد. در حمایت سیاسی فرانسه آیت اللهِ عجیب و غریب زیر درخت سیب در باغچۀ خانه اش به مردم ایران پیام هایی فرستاد که از طریق فرستنده های رادیو تلویزیونی و در رأس همه بی بی سی پخش شد. ظرف چند هفته خمینی که بی چون و چرا سقوط شاه را می خواست به رهبر بلامنازع انقلاب تبدیل شد. نمایندگان طبقۀ متوسط ایران یکی پس از دیگری خواستار ملاقات شدند – نه برای مشورت با آیت الله که برای دریافت توصیه های او. اوضاع مصر مقایسه پذیر نیست. جنبش هنوز رهبری ندارد و ارتش دست کم تاکنون مصمم و قادر به انجام وظیفه می نماید. ارتش توانسته، گرچه بخشی از قدرت است، با صلابت بین رهبری و ملت قرارگیرد و بدین ترتیب دستگاه را حتی در صورت استعفای اجباری مبارک نجات دهد. این بدان معناست که تحولات در مصر بیشتر تغییر در رأس است تا انقلابی بنیادی است. اگر رهبری جدید خواسته های مردم را مبنی بر آزادی بیشتر بپذیرد در مصر انتقال مسالمت آمیز از حکومتی خودکامه به دمکراسی وجود خواهد داشت. اخوان المسلمینِ میانه رو با توجه به این نکته هرگونه اندیشه در مورد قدرت یابی اسلام گرایان در حال حاضر کاملاٌ بی اساس است. نه در مصر رهبری کاریزماتیک وجود دارد که بتوان او را با آیت الله خمینی سنجید، و نه اخوان المسلمین که از ده ها سال پیش در مصر سازماندهی شده هستند از نظر اجتماعی و عقیدتی آنگونه افراطی هستند که اتتلافی با گروه های دین جدا خواه برای پیشبرد اصلاحات اجتماعی و سیاسی غیرممکن باشد. مگر اینکه قدرت قدیمی کشور یعنی ارتش در راه جنبش اصلاحات سنگ اندازی کند تا در صورتی که تب انقلاب فروکش کرد و مردم آرام شدند منافع موجود را خفظ کند. ناکامی اصلاحات دمکراتیک در مصر در این صورت قطعاٌ به افراط گرایی – اما نه فقط مسلمانان – منجر می شود. * از: بهمن نیرومند / در: دی تاگس تسایتونگ   مجتبی میرتهماسب، کارگردان ایرانی، بدون جعفر پناهی در جشنواره وسول خفقان بیشتر می‌شود. در حالی‌که در تونس و مصر انقلاب می‌شود، رهبران اپوزیسیون در ایران زیر فشار دولت رئیس‌‌جمهور احمدی‌نژاد کمر خم می‌کنند. هزاران نفر به خیابان‌ها آمدند، کشته‌شدگان گلوله‌های سرکوب تغییری در وضعیت ایران ایجاد نکردند؛ جایی‌که آیت‌الله خامنه‌ای به ایجاد یک حکومت اسلامی در کشورهای عرب فرا می‌خواند. اتفاقاتی که به نظر مجتبی میرتهماسب ریشه‌ در انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ دارد. او که با شالی سبز و به قول جعفر پناهی که در یک مصاحبه در سال گذشته می‌گفت، رنگِ «سمبول تولدی دوباره» در خیابان‌های تهران ظاهر شد- جعفر پناهی به شش سال زندان و بیست سال ممنوعیت کار محکوم شده است. «سرکوب انرژی مرا ده برابر می‌کند» مجتبی میرتهماسب که شاهد حمایت همه جانبه جهان سینما از جعفر پناهی بوده، آن را «پاسخی» به سرکوب حکومت ملاها می‌داند و می‌گوید: «جعفر تبدیل شده است به مقصر اصلی تمامی گناهان». میرتهماسب، عضو هیات داوری فستیوال سینماهای آسیا در وسول، که مثل جعفر پناهی به دنبال نشان دادن جنبه‌های مختلف جامعه ایران است، فریاد می‌زند: «ما فعال سیاسی نیستیم، ما فیلم‌سازانی اجتماعی هستیم. این مقامات هستند که ما را فعال سیاسی می‌خوانند. زمانی‌که ما از نماینده دولت در سازمان مدیریت سینما انتقاد می‌کنیم، به ما برچسب ضد انقلاب می‌زنند.» از جنبش سبز ماه ژوئن سال ۲۰۰۹ در ایران چه مانده است؛ جنبشی که مخصوصا از سوی سینماگرانی چون مجتبی میرتهماسب حمایت می‌شد؟ (مقامات ایران برای مدتی پاسپورت این سینماگر ایرانی را ضبط کرده بودند.) جواب را می‌توان از میان حرف های جعفر پناهی فهمید که به سمبل سرکوب در ایران تبدیل شده است و برگزارکنندگان فیکا، فستیوال را با نمایش «دایره»، برنده جایزه شیر طلایی فستیوال ونیز در سال ۲۰۰۰، به پایان می‌برند تا به وی ادای احترام کرده باشند: «زمانی‌ که شما فیلم اجتماعی می‌سازید، به ریشه مقادیری از مشکلات می‌رسید که نتیجه یک سیستم سیاسی هستند. مطرح کردن این مشکلات اجتماعی، می‌توان گفت که دفاع از آزادی، مخصوصا آزادی بیان است.» به همین دلیل، مجتبی میرتهماسب توضیح می‌دهد: «ما مجبوریم با محدودیت‌هایی کار کنیم که به ما تحمیل شده‌اند.» پناهی که به بند کشیده شده بود، قصد دارد ما را مجاب کند: «فشاری که به من وارد می‌شود، انرژی‌ام را ده برابر می‌کند.» اما تهدیدات، مخصوصا از طریق حکم سنگین زندان که برای جعفر پناهی صادر شده، هم‌چنان باقی است. و آیا حوادث تونس و مصر بر ایران تاثیر خواهند داشت؟ میرتهماسب می‌گوید: «ما امیدواریم که این حوادث تاثیر مثبت داشته باشند.» * از: سباستین میشو / در: لست رپوبلیکن   اسلامگرایان خارجی در مصر جایگاهی ندارند ایران و متحدش حزب الله لبنان، خیلی سریع وارد شدند تا به نوعی از ناآرامی های مصر بهره برداری کنند و حرکت مردم مصر را بخشی از «بیداری انقلاب اسلامی» در منطقه خواندند اما واکنش احزاب اسلامی مصر به این مواضع، سرد و دور از آن چه این گروه ها می خواستند بود. آخرین حمایت از سوی حسن نصرالله، رهبر شبه نظامیان حماس بود که در پیامی تلویزیونی به مردم مصر پیام داد و حتی هواداران حزب الله تجمعی برگزار کرده و پرچم های حزب الله و مصر را در کنار هم به نمایش گذاشتند. نصرالله در پیام خود گفت: «مقاومت و راهپیمایی مردم مصر جدا و متقاوت از مقاومت حزب الله در جریان جنگ ۳۳ روزه با اسراییل نیست. کاش می توانستم در کنار شما باشم و حتی خون خود را فدا کنم.» ایران و حزب الله لبنان به عنوان رقبای سنتی، با حسنی مبارک به عنوان یکی از متحدان آمریکا در منطقه مقابله می کردند و مخالف او بودند. این در حالی است که موقعیت اخوان المسلمین در مصر در حال تقویت است و این نگرانی را از سوی آمریکا و گروه های مدافع دموکراسی به وجود آورده که اگر انتخاباتی در مصر برگزار شود، این گروه اسلامی انتخابات را به سرقت ببرد و به نفع خود به پایان برساند. در جریان نماز جمعه هفته گذشته در تهران هم آیت الله علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی حمایت خود از مردم مصر را اعلام کرد و گفت جریان آزادی اسلامی این کشور را فرا گرفته است. اما گروه اخوان المسلمین به سرعت واکنش نشان داده و اعتراض ها را «قیام مردم مصر» خواند که «هیچ ربطی به انقلاب اسلامی ندارد.» محمد مرصی، یکی از سخنگویان اخوان المسلمین گفت: «مهم ترین چیزی که ما بر آن تاکید داریم این است که هیچ گروهی خارج از کشور مصر به امور داخلی ما کار نداشته باشد و دخالت نکند. انقلاب مصر هیچ ربطی به هیچ گروه و یا شخص و یا عنصر خارجی در خارج از کشور مصر ندارد. نباید جوانان مصری را دست کم گرفت و آن ها را متهم کرد که از قدرت های خارجی دستور می گیرند.» حتی دانشگاه الازهر مصر هم که از بزرگ ترین تشکیلات مسلمان سنی به حساب می آید، طی بیانیه ای دخالت ایران در امور مصر را محکوم کرد. واکنش سریع و تند اخوان المسلمین، سرشکستگی مقامات جمهوری اسلامی در ایران را به دنبال دارد. اگر مصر به سمت یک نوع حکومت اسلامی مدرن و سکولار به شکل حزب حاکم ترکیه برود، نفوذ ایران در منطقه به شدت محدود خواهد شد و به انزوای شدیدتری خواهد رفت. جاشوا لندیس، مدیر مرکز تحقیقات خاورمیانه در دانشگاه اوکلاهما می گوید: «با توجه به تغییرات ژئوپولتیکی پیش رو در منطقه، مدلی که شکل خواهد گرفت که دیگر کشورها هم از آن پیروی می کنند.» تلویزیون رسمی دولت مصر کماکان پیام خود را تکرار می کند که تظاهرکنندگان از خارج دستور می گیرند و حتی گزارش داد برخی از ایرانی ها در میان تظاهرکنندگان در میدان تحریر شناسایی شده اند. بدون این که اشاره شود حضور ایرانی ها در مصر کار بسیار دشواری است چرا که گذرنامه های ایرانی اجازه ورود به مصر را ندارند و روادید هم به این راحتی ها برای آن ها صادر نمی شود. در جمع مردم معترض در مصر هم کسی تره برای حسن نصرالله خرد نکرد. سلیمان حسین، ۳۴ ساله و از جمع معترضان گفت: «ما یک اراده داریم و آن را دنبال می کنیم و آن چه ما به دنبال آن هستیم به هیچ وجه نه با خواسته های حسن نصرالله و نه خامنه ای و نه آمریکا ربط ندارد. مردم مصر به خواسته خود به خیابان ها آمده اند.» این گونه پس زدن ها و نیروهای دافعه گسترده، می تواند به نفع نیروهای اپوزیسیون در ایران باشد. در روزهای اخیر وبسایت ها و وبلاگ های ایرانی از تودهنی اخوان المسلمین به رهبر ایران نوشته اند. نیروهای معترض در ایران قصد دارند در حمایت از مردم مصر و تونس راهیپمایی خود را برگزار کنند و آن را جدای از تظاهرات سالگرد پیروزی انقلاب در ایران برنامه ریزی کرده اند. * از: فرناز فصیحی در بیروت و مت بردلی (Matt Bradley) در قاهره / در: وال استریت جورنال عکس: Getty Image   شما این خبرنامه را به این دلیل دریافت می کنید که ایمیل شما پس از تایید وارد لیست دریافت کنندگان شده است. برای لغو عضویت از این خبرنامه به این لینک مراجعه کنید یا به irandarjahan-unsubscribe@sabznameh.com ایمیل بزنید. با فرستادن این خبرنامه به دوستان خود آنها را تشویق کنید که عضو این خبرنامه شوند. برای عضویت در این خبرنامه کافی است که به irandarjahan@sabznameh.com ایمیل بزنید. برای دریافت لیست کامل خبرنامه های سبزنامه به help@sabznameh.com ایمیل بزنید.