تا به حال به این فکر کرده اید که چرا ما به هنگام نماز خواندن دستمان را به سوی آسمان می گیریم؟ آیا از آسمان چیزی میریزد؟ آیا نگران هستیم آن چیزی که از آسمان میریزد، بریزد روی زمین؟ آیا آن کسانی که در آسمان هستند آن چیز ها را پارچ یا آفتابه روی دست ما می ریزند؟ چرا بعد از نماز دستمان را به صورتمان می مالیم؟ چرا آن چیز هایی که در دستمان است به جاهای دیگرمان نمی مالیم؟ چرا آن کسانی که آن بالا هستند بجای پارچ با دوش آن چیز ها را نمی ریزند که به همه جای ما ریخته شود؟
معلم دینی گفت اگر هنگام نماز والا الضالین را این جوری نگوئید: والاالضـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــالین، به طوری که زبان کوچک شما از ته حلقتان با دندان های جلویتان تماس پیدا کند و آن را 10 ثانیه کش ندهید؛ خدا یک مرتبه قاطی می کند و انگار که چیزی به ماتحتش کرده باشند به هوا می پرد و می گوید کدام مادر قبحه ای والااضالین را غلیظ تلفظ نکرد؟ همه هست و نیست هستی روی تلفظ این کلمه است!
من نمی فهمم چطور است که این اسلام 1370 سال از زیر دست انواع و اقسام حکومت های طاغوتی و به قول این آقایان پادشاهان عیاش، خوشگذران، ظالم و نوکر اجنبی جان سالم به در برده و حال در این 30 سال حکومت اسلامی یک مرتبه در خطر است. این وا مانده دین 1370 سال در خطر نبود، همین که به دست این حجت الاسهال ها افتاد همه دنیا می خواهند نابودش کنند.
اصلا این چه دینیست که خدایش آفریننده این کهکشان ها و این همه عظمت است، علم و قدرت نا محدود دارد؛ آنوقت سرنوشت دینش افتاده بدست چلغوزی مانند آیت الاغ خامنه ای که حتی قدرت شستن ماتحت خودش را هم ندارد.اصلا دین چه چیز تخمی و مزخرفی است؟ شما اگر برای اینکه به جان مردم نیفتی و اطرافیانت را تکه پاره نکنی به کتاب گام به گام نیاز داری، جایت در قفس است.
برادر و خواهر ارزشی، مذهبی یا غیر مذهبی همه می دانیم که اسلام در خطر نیست بلکه این ماتحت ولی امر مسلمین جهانست که در خطر است و در حالی که شما ما را متهم به توهین به عقاید و دین خود می کنید، خودتان با گفتن این که اسلام در خطر است، اسلام را با مقعد رهبرتان یکی می کنید. آن وقت اگر کسی خواست چیزی به آدرس ماتحت یکی از این تو ارسال کند به ماتحت دیگری نیز فرو می رود.
سوال: چرا در یک میلیارد و خورده ای مسلمان این شیعه ها که درصد کمی از این جمعیت را تشکیل می دهند فکر می کنند از کون فیل افتاده اند؟ چرا همیشه در توهم هستند؟ چرا اهمیت به حاشیه و شخصیت های جانبی در شیعه بیشتر از شخصیت های اصلی اسلام است. کمتر از پیغمبر اسلام سخن گفته می شود و بیشتر از داستان های جانبی مثل کربلا و غیره؟ به نظر می رسد افرادی چون حسن، علی و مهدی عزیز تر و مورد توجه تر از پیغمبر اسلام هستند؟ چون زندگی پیغمبر زیاد هیجان انگیز و هندی نیست؟ چون نمی شود با داستان های پیغمبر جو گیر شد و آه و ناله کرد؟ چرا شیعه ها همیشه دنبال گریه زاری و دلسوزی برای شخصیت های اسلامی هستند؟
مگر نه اینکه بالاترین مقام در اسلام شهادت است چون شما بعد از شهادت به سوی خداوند خود می روید و در بهشت حال می کنید. پس چرا برای شهدای اسلام از قبیل حسن ، حسین و علی عر می زنید و به سرو صورتتان می کوبید. آیا دلتان برایشان می سوزد؟ اگر یکی از اعضای شما در کنکور قبول شود یا به موفقیت چشمگیری دست پیدا کند شما برایش سیاه می پوشید و گریه زاری می کنید؟ چرا قمه می زنید؟ آیا اگر دوست شما در کنکور قبول شود شما برای همدردی با او (یا خوشحالی) ، شروع به درس خواندن می کنید؟
دوست ارزشی، دوست جاکش من، اسلام می گوید حکومتی که در آن مسجد ها تزئین شوند فاسد است!
یعنی مملکتی که در آن مردمش گشنه می خوابند، چرا کبوتران آستان قدس رضوی روی گنبد طلا میرینند؟ اگر جمله بالا را قبول داری پس باید برینی به کله رهبرت. اگر نداری برین به کله خودت و دینت!
والسلام علیکم و رحمت الحاله و پره کاهو
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر