سقوط حکومت دیکتاتوری حسنی مبارک در مصر به عنوان دومین حلقه از قیام های آزادی بخش درمنطقه خاورمیانه امید بخش مردم در سایر کشورهای افریقایی و عربی و به ویژه معترضان ایرانی شده و روح تازه ای را به کالبد نیمه جان جنبش سبز دمیده است.
کارشناسان و تحلیلگران منطقه و جهان همچنان سرگرم بررسی چگونگی این پیروزی بزرگ و مقایسه ان با جنبش سبز هستند تا از این مقایسه به شیوه ای کم هزینه برای یاری رسانی به جنبش اعتراضی مردم ایران دست یابند.
همگان بر این مساله واقفند که ایستادگی مردم مصر در برابر سرکوب ها و ماندن درخیابان ها تا کسب پیروزی نهایی عامل بسیار مهمی در موفقیت آنها بود اما شاید عامل مهمتر، اتفاق نظر معترضان با رهبران و همصدایی آنها در رفتن مبارک بود که این جنبش را یکصدا و متحد کرده و قدرت فزاینده ای به آن داده بود. به گونه ای که وعده های مبارک و معاونش در کاستن اعتراضات موثر نیفتاد و مبارک را به تسلیم در برابر این اراده کارساز مجبور کرد.
موسوی، کروبی و خاتمی اعلام کرده اند که هدف آنها براندازی نظام و جایگزین کردن آن با یک حکومت دموکراتیک نیست بلکه آنها خواستار اصلاح نظام در چارچوب کنونی آن هستند در حالی که این در تقابل با خواست اکثریت مردم معترض و به ویژه جوانان قرار دارد.
معترضان ایرانی با الهام از این پیروزی و با عنوان اعلام حمایت از اعتراضات مردم مصر و تونس ۲۵ بهمن را برای برگزاری تظاهرات انتخاب کرده اند. به نظر می رسد آنها این بار عزم خود را جزم کرده اند که قدرت خود را به رخ حکومت بکشند و خواسته اصلی آنها نیز سرنگونی حکومت است.
واقعیت این است که در بیست ماه گذشته جنبش اعتراضی که پس از کودتای انتخاباتی شکل گرفت نتوانست دستاورد محسوسی داشته باشد وعلیرغم هزینه های فراوان و ریختن خون دهها معترض و زندانی شدن هزاران تن دیگر حکومت سرانجام توانست این اعتراض را کنترل کند و از گسترش ناارامی جلوگیری کند. یکی از دلایل اصلی موفقیت دولت استفاده گسترده از نیروهای سرکوبگر و توسل به خشونت عریان در برابر معترضان بود اما دلیل دیگر را می توان در راهبرد سران جنبش و متناسب نبودن ان با خواسته بخش عظیمی از این جنبش که بیشتر ان را جوانان تشکیل می دهند دانست.
موسوی، کروبی و خاتمی اعلام کرده اند که هدف آنها براندازی نظام و جایگزین کردن آن با یک حکومت دموکراتیک نیست بلکه آنها خواستار اصلاح نظام در چارچوب کنونی آن هستند در حالی که این در تقابل با خواست اکثریت مردم معترض و به ویژه جوانان قرار دارد. هدف از طرح خواست اصلاح به جای براندازی، ندادن بهانه دست حکومت برای سرکوب های بیشتر و جلوگیری از رادیکالیزه شدن جنبش بوده است. این بار نیز علیرغم اجماع پدید امده درباره اصلاح ناپذیری حکومت، جبهه مشارکت در بیانیه ای اعلام کرده است که بر خلاف مصر، سقوط رژیم، موضوع اجماعى جنبش سبز نیست و ملت ایران خواهان اصلاحات براى مصون سازى نظام از سقوط است. در این بیانیه نوشته شده است که سبزها خواهان اجراى بدون تنازل قانون اساسى و عدم دخالت نیروهاى امنیتى و نظامى در عرصه سیاست و انتخابات اند.
چنانچه بتوان در قالب گروههای متعدد و در سطحی گسترده تظاهرات کرد امکان مقابله با آن کمتر می شود
این گونه مواضع حاکی از تشتت در میان جنبش است و همین نقطه ضعفی است که مانع از به ثمر نشستن مبارزات می شود. از نظر منتقدان اصلاحات، نظام جمهوری اسلامی ظرفیت اصلاحات را ندارد و چنانچه قرار بود اصلاحاتی در ان صورت گیرددر مدت زمامداری هشت ساله محمد خاتمی صورت گرفته بود. و شکست دولت اصلاحات که به سرخوردگی شدید نسل جوان منجر شد بزرگترین شاهد بر این مدعا است.
حال سوال این است که مردم ایران صرفنظر از بیانیه هایی که آنها را به پرهیز از انقلابی گری دعوت می کنند چگونه باید خواسته های خود را محقق کنند؟ و چگونه از روز ۲۵ بهمن برای رسیدن به خواسته دیرپایشان یعنی آزادی استفاده کنند.
نگاهی به وبلاگ ها و لینکستان های فارسی در فضای وب نشان از آن دارد که جوانان قصد دارند این بار از خود دفاع کنند و به مقابله با نیروهای سرکوبگر بپردازند. فضای مجازی مملو از دستور العمل شده است از راهبردهای جنگ چریکی تا درست کردن اسپری فلفل و گل میخ برای مقابله با نیروهای امنیتی موتور سوار. برخی دیگر پیشنهاد ماندن درخیابان به شیوه مردم مصر را مطرح کرده اند که که با پیوستن بقیه مردم و اعتصابات گسترده همراه شود و حکومت را به زانو درآورد. عده ای دیگر معتقدند باید به صورت گروههای پراکنده تظاهرات کرد تا نیروهای امنیتی به فرسایش دچار شوند. عده ای دیگر تسخیر میدان آزادی به شیوه میدان تحریر مصر را پیشنهاد کرده اند.
تجربه تاریخی نشان داده است که مردم ایران درمبارزات پراکنده خیابانی مهارت بیشتری دارند و انقلاب سال ۵۷ نیز با همین شیوه به پیروزی رسید. این شیوه مبارزه سبب می شود شعله قیام همواره روشن نگهداشته شود و به مرور زمان در اراده جناح مقابل خلل وارد می کند و سبب ریزش نیرو می شود.
حکومت نیز با شیوه های خود درحال برنامه ریزی برای عقیم گذاشتن این تظاهرات است. استقرار گسترده نیروهای بسیجی و سپاهی در میادین و خیابان های شهر تهران و رژه خودروهای زرهی مخصوص پلیس ضد شورش برای رعب افکنی حکایت از عزم دولت برای مقابله شدید با تظاهر کنندگان دارد. به همان شیوه که معترضان قصد دارند نیروهای امنیتی را به فرسایش دچار کنند طرف مقابل نیز سعی دارد هزینه مخالفت را بالا ببرد تا معترضان را به سکوت بکشاند.
هر چند تابوی شکست ناپذیری این حکومت شکسته شده و رهبران ان نیز دیگر مشروعیتی در نزد مردم ندارند اما واقعیت این است که ادامه اعتراضات به شیوه مصر و تحصن در یک مکان اگر نگوئیم غیر ممکن اما دشوار است.
در حالی که تجربه تاریخی نشان داده است که مردم ایران درمبارزات پراکنده خیابانی مهارت بیشتری دارند و انقلاب سال ۵۷ نیز با همین شیوه به پیروزی رسید. این شیوه مبارزه سبب می شود شعله قیام همواره روشن نگهداشته شود و به مرور زمان در اراده جناح مقابل خلل وارد می کند و سبب ریزش نیرو می شود. از سوی دیگر این امر سبب افزایش اختلافات درون حکومتی می شود و در روحیه انها را تضعیف می کند. این نوعی جنگ روانی است که برای تضعیف روحیه نیروهای سرکوبگر موثر واقع می شود.
چنانچه بتوان در قالب گروههای متعدد و در سطحی گسترده تظاهرات کرد امکان مقابله با آن کمتر می شود. معمولا حکومت نیروهای خود را در تقاطع ها و میدان ها مستقر می کند تا رابطه تظاهر کنندگان با یکدیگر قطع و مانع از شکل گیری اجتماع عظیم مردمی شود در این صورت می توان تظاهرات را در قالب گروههای چند ده نفره ادامه داد. اما پیروزی نهایی در گرو اعتصابات سراسری و پیوستن نظامیان به مردم است که باید راهبردهای بعدی جنبش سبز باشد.
نقل قول و بازانتشار مطالب و محتوای سایت آزادی بیان تنها با ذکر منبع مجاز است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر