-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
رئیس جمهور ایران محمود احمدی نژاد اعتراض های مخالفان را که در جریان آنها روز دوشنبه در تهران دو نفرکشته و صدها تن مجروح شدند اینگونه تفسیرکرد:«طبیعی است که مخالفت های زیادی با دولت می شود. اما آنها می دانند که کاری از پیش نخواهند برد.» در این گفته واقعیت های زیادی نهفته است، بیشتر از آنچه شاید خود احمدی نژاد فکر می کند.
گرچه دولت احمدی نژاد مؤفق شد تظاهرات مردم را به دنبال انتخاب مجدد و مورد منافقشۀ او در سال ۲۰۰۹ سرکوب کند. اما در واقع باید بداند که نارضایتی گسترده در بین مردم ایران از بین نرفته است. با این وجود رئیس جمهور دلایل خوبی دارد جای خود را محکم تر از همکاران منفورش در مصر و تونس بداند.
گرچه ایران بخشی از جهان عرب نیست اما خواسته های مردمش همان خواسته های مردم تونس و مصر است: قشرِ خوب آموزش دیده و جوان که بر تعدادشان پیوسته افزوده می شود و تشنۀ پیشرفت شغلی و استقلال مالی و لاجرم حق تصمیم گیری سیاسی و حقوق بشر هستند. تونسی ها و مصری ها نشان دادند که ساده است ظرف فقط چند هفته حاکمان خود را بتارانند. اما مخالفان در ایران قدمی رو به جلو نمی گذارند و در انتقاد از خود قافیه می سازند: «تونس تونس، ایران نتونس؛ مصر تونس، ایران نتونس.» راستی چرا؟
تحریم احساس در محاصره بودن ایجاد می کند
شاید ایران پیش شرط های مشابهی برای سرنگونی حکومتش داشته باشد مانند جهان عرب، در عین حال تفاوتی اساسی وجود دارد: فشار خارج. با در نظر گرفتن گذشته می بینیم که موضع مؤافق ده ها سالۀ غرب نسبت به دیکتاتورهای تونس و مصر برای تغییر همان قدر مناسب بود که خودداری آنها در جریان تظاهرات مردم این کشورها.
بدون اینکه خارج اعمال نفوذ یا توجه را از اصل به فرع منحرف کند، مصر و تونس در حقیقت محکوم بودند به خود و مشکلات داخلی خود بپردازند. گرچه حسنی مبارک هم کوشید اعتراض ها را «به دشمنان خارجی» نسبت دهد اما این استدلال، تعجب زیادی هم ندارد، نتوانست کسی را متقاعد کند.
در مورد ایران نمی توان چنین چیزی را گفت. مشکل بتوان ارزیابی کرد که چقدر از ایرانی ها ادعاهای دولت را باور می کنند که همۀ مشکلات زیر سرایالات متحده و اسرائیل و انگلیس است. اما می توان بر آن بود که با توجه به سال ها تحریم و تهدید آمریکا و اسرائیل تا حدودی احساس در محاصره بودن به وجود آمده است.
نیروهای نظامی سبک و سنگین می کنند
ارتش های تونس و مصر تلاش زیادی نکردند جلوی تغییر را بگیرند. اما این ارتش ها چه می کردند اگر کشورشان این همه مدت در معرض فشارهای گستردۀ بین المللی قرار می داشت؟ چه بسا ژنرال ها تهدید امنیت داخلی را بربتابند در صورتی که ناشی از مردم خودی باشد. با توجه به تهدید خارجی احتمالاٌ موضوع فرق می کند. یک پاسدار هم که مخالفان نظر خوبی به او داشته باشند احتمالاٌ بارها سبک و سنگین خواهد کرد آیا وقتی کشورش دچار آشوب و درعین حال در معرض فشار بین المللی است همینطور دست روی دست می گذارد و نظاره می کند.
در ظاهر موضع غرب در مقابل ایران خالی از طنز نیست: از طرفی می خواهند ایران را با فشار مجبور کنند برنامۀ اتمی خود را شفاف کند. از طرف دیگر راه تنفس را بر مخالفان خواهان دمکراسی می بندند. در جهانی آرمانی، غرب ایران را به حال خود می گذاشت مانند تونس و مصر. در این صورت دلیلی وجود نمی داشت که بنا را بر این بگذاریم شهروندان ایران نمی توانند آن کاری را بکنند که دیگران کردند.
فساد فی الارض چیست؟ این همان پرسشی است که ۲۲۲ تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در اشاره به میرحسین موسوی و مهدی کروبی مطرح کردند و خواستار محاکمه آن ها شدند. به گزارش تایمز و دیگر منابع خبری، فساد فی الارض، یک جرم سنگین در قوانین مجازات اسلامی است و یک پیام بیشتر ندارد. این که انتظارهایی برای اعدام این دو رهبر مخالفان دولت در ایران شکل گرفته است. حتی واشینگتن پست گزارش داد که برخی از مراجع شیعه در ایران این دو را محارب خوانده اند که باز مجازات اعدام را در پی خواهد داشت.
میرحسین موسوی و مهدی کروبی از قبل و حتی پیش از اعتراض های مردمی روز دوشنبه، در حصر خانگی قرار داشتند. ایران متفاوت از مصر است همان طور که مصر از تونس جداست. و بحرین جدای تمامی این کشورها است. هرچند خواسته ها شاید یکی تعبیر شود ولی خواسته غایی چیز دیگری است. هنوز باید منتظر بمانیم و این خواسته ها و تعبیرها و تفسیر ها را درک و تجزیه و تحلیل کنیم.
باراک اوباما به صورت جزیی به ناآرامی ها در ایران و در جریان کنفرانس خبری خود اشاره کرد. وی کنفرانس خبری کاخ سفید با سخنگوی جدیدش، جی کارنی را این طور افتتاح کرد که «خودم آمدم که جی کارنی کمی احساس آزادی بیشتر کند.» پس از آن بود که اد هنری، رابط خبری سی ان ان در کاخ سفید از باراک اوباما درباره تغییرات در منطقه سوال کرد و گفت: «واقعا چه حسی نسبت به ناآرامی ها در منطقه دارید؟ آیا نارضایتی مردم را برای رسیدن به آزادی حمایت می کنید یا فکر می کنید منطقه (خاورمیانه) آزاد نسبت به خاورمیانه با ثبات، منافع بهتری برای آمریکا در پی خواهد داشت؟» اوباما در پاسخ گفت که «او (آمریکا) در بخش درستی از تاریخ قرار دارند و الان در منطقه، موضوع آمریکا مطرح نیست و این پیروزی مردمی، چیزی نبود که ما در پی آن باشیم و یا در آن نقش داشته باشیم. و این همان نکته ای است که مهم است.»
ما (آمریکا) پیام مهمی را به منطقه فرستادیم و گفتیم مثال مصر متفاوت از مسئله ای مانند ایران است. جالب است که ایرانی ها از انقلاب مردم مصر حمایت می کردند و آن را بر سرشان گذاشته بودند ولی وقتی نوبت مردم خودشان می رسد، متفاوت عمل می کنند. این همان چیزی است که ایران و مصر را جدا می کند. در مصر ارتش حق اعتراض مردم را به رسمیت شناخت ولی در ایران معترضان پاسخی جز گلوله نمی گیرند.
گفتنی است که رابطه آمریکا و مصر هم در خیلی از موارد دچار همین دوگانگی بود. آمریکا از دولت مصر حمایت کرد که شاید هنوز مصری ها از این بابت از باراک اوباما راضی نباشند. ولی این مسئله در مورد ایران روی نداد. ولی در بحرین چه اتفاقی دارد روی می دهد؟ حتما به گزارش تصویری یاکوی کمپبل از تظاهرات بحرین نگاه کنید و شعارهایی که مردم می نویسند و آن چه در میدان تحریر منامه در حال روی دادن است. واژه ای مشابه صلح آمیز روی دیوارها نوشته شده که املایی متفاوت دارد. ولی مشخص است که معنایی جهانی دارد که مشخص تر از این نمی تواند باشد، مخالفت صلح آمیز با هرگونه فساد حاکم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر