-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
با وجود تحریم های اقتصادی در برابر ایران، روسیه و آذربایجان قصد ندارند همکاری های مشترک اقتصادی با ایران را محدود کنند. به ویژه ساخت یک خط آهن سراسری در چهارچوب «راهروی ترابری بین المللی شمالی-جنوبی» در شمار این همکاری هاست.
این پروژه یکی از اولویت های گسترش خط آهن روسیه- آذربایجان- ایران است و برای کمک به هر چه بهتر شدن روند ترابری کالا از کشورهای اسکاندیناوی به سواحل ایران طراحی شده است.
گفتگو درباره ساخت راه در شرایطی مناسب میان سه کشور روسیه- آذربایجان- ایران با تلاش های مشترک این سه کشور طی ده سال گذشته ادامه داشته است. دیدار سه گانه دیگری به تازگی در تهران برگزار شده است. اسناد (تفاهم) این دیدار پس از برگزاری، در سه نسخه امضا شد که روند پروژه با شتاب بیشتری دنبال شود. طرف های گفتگو، بر سر مسیر خط آهن به توافق رسیده اند: رشت-آستارا، آستارا-آذربایجان. برای به اجرا نهادن چنین ایده ای، قرار است شرکتی با مسئولیت محدود برای طراحی، ساخت و به خط بهره برداری رساندن پروژه خط آهن به وجود آید. مبلغ سرمایه مشترک این شرکت به 3 میلیون دلار خواهد رسید. و هر سه کشور به یک اندازه در این پروژه، سرمایه گذاری خواهند داشت.
بر اساس گفته های رییس خطوط آهن آذربایجان، عارف عسکروف، این پروژه خط آهن از دید اقتصادی بسیار پرفایده است. بیهوده نیست که هفده کشور برای همکاری در این پروژه اعلام همکاری کرده اند.
هدف این است که از راهرو چندین میلیارد دلاری ترابری اروپا، از هلسینکی-سنت پیترزبورگ-مسکو (مناسب برای خودور، و خودروهای سنگین و مخزن دار، کانتینر و انواع خودروهای باربر) راهی کشیده شود که از آذربایجان- به ایران برسد و سپس از یک سو تا هند و از سوی دیگر تا کشورهای خلیج فارس ادامه یابد.
کارشناسان بر این باورند که راه اندازی راهرو ترابری شمال- جنوب نوید سود بسیاری را نه تنها به کشورهای دست اندر کار ساخت، که به دیگر کشورها نیز می دهد. نخست این که راه زمینی اقیانوس هند به اروپا 800 کیلومتر کوتاه تر می شود که توان حجم سالانه ترابری کالا در این راه را در همان گام نخست تا 5 میلیون تن و در آینده تا 20 میلیون تن افزایش می دهد.
دوم این که با بهره گرفتن از خط آهن، 10 تا 15 درصد از هزینه های ترابری کاسته می شود و کالا 20 روز زودتر از مسیر کانال سوئز به مقصد می رسد.
و در پایان، راهرو ترابری شمال به جنوب جریانی تازه در جریان های ترابری پدید می آورد که بر جغرافیای سیاسی و جغرافیای اقتصادی تاثیر می گذارد. به همین دلیل کشورهای همکاری کننده در این پروژه می خواهند هر چه بیشتر به روند آن شتاب دهند.
بیشتر کار ساخت و ساز این پروژه در ایران انجام می شود. آذربایجان نیز باید 500 کیلومتر مسیر خط آهن میان ایستگاه «یالما» در مرز روسیه و آستارا (در مرز ایران) را نوسازی کند. همچنین این کشور نیاز خواهد داشت 5 ایستگاه با خط آهن مورد نیاز، هر یک به بزرگی 1050 متر بسازد و پل های متقاطع و گمرک خانه، جایگاه ایستگاه دور زدن و همچنین یک پل 101 متری احداث کند. مبلغ پروژه تا گام نهایی 400 میلیون دلار برآورد می شود. اگر چه، با توجه به قیمت های در حال افزایش، آشکار است که این مبلغ تغییر خواهد کرد.
صدها تن از نیروهای ضدشورش و نیروهای امنیتی روز دوشنبه با باتوم و گاز اشک آور به جمع معترضان ایرانی حمله کردند. جمعیتی که گردآمده بودند، در ادامه اعتراض ها به تنایج انتخابات ریاست جمهوری بود و این بار برای همراهی با مردم مصر و تونس در خیابان های تهران و دیگر شهرهای بزرگ گرد هم آمده بودند. نیروهای امنیتی به شدت معترضان را مورد سرکوب قرار دادند.
شمار معترضان را نمی شود به طور دقیق تخمین زد ولی از روی اخبار و گزارش ها می توان گفت حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار تن در میادین اصلی و خیابان ها گرد هم آمده بودند.
ناآرامی های روز دوشنبه باعث شرمساری رهبران جمهوری اسلامی شد چرا که به طور آشکار از سرنگونی رهبری تونس و مصر ابراز خوشحالی می کردند و آن را نوید ورود انقلاب اسلامی به خاورمیانه و کشورهای عربی نشان می دادند. رهبران دولت به سران مخالفان مجوز راهپیمایی ندادند و آن ها را در حصر خانگی نگه داشته و به هیچ خبرنگار و عکاسی اجازه ندادند اخبار اعتراض های مردمی را مخابره کند.
مخالفان و معترضان ایرانی، مدل شعارهای کشورهای عربی را استفاده کرده و فریاد می زدند: مبارک، بن علی، حالا نوبت سید علی. این اعتراض جدی از سوی مردم، سید علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی را هدف گرفته بود.
مقامات ایرانی نشان دادند که برای سرکوب اعتراض مردمی از هیچ چیز رویگردان و از بدترین نوع مقابله هم استفاده می کنند. دیگر کشورهای منطقه و حاشیه خلیج فارس هم روز دوشنبه به سرکوب مخالفان روی آوردند.
در مصر، نیروهای نظامی بر پیمان خود وفادار مانده و به مردم و معترضان حمله نکردند اما با این حال درگیری هواداران و مخالفان حسنی مبارک، حدود ۳۰۰ کشته برجای گذاشت. بیشترین درگیری زمانی بود که اوباش های مزدور دولتی، مردم را هدف حمله قرار دادند.
روز دوشنبه در بحرین، پلیس با تیرهای پلاستیکی و گاز اشک آور به شیعیان معترض حمله کرد. شدت حمله با گاز اشک آور به حدی بود که نیروهای پلیس به استفراغ افتادند. در یمن هم صدها تن از دانشجویان با نیروهای هوادار دولت درگیر شدند که در ادامه چهار روز اعتراض و درگیری بود.
در شهر اصفهان هم گزارش ها حاکی است که معترضان دستگیر شده اند. در شهرهای شیراز، مشهد و رشت هم مخالفان دست به راهپیمایی زدند. شمار معترضان مشخص و دقیق اعلام نشده ولی علی اکبر موسوی خوئینی، نماینده سابق مجلس که در حال حاضر در آمریکا به سر می برد، اعلام کرد حدود بیست تا سی هزار تن در شهرهای بزرگ در این اعتراض ها حضور داشته اند.
آیت الله خمینی در زمان انقلاب ایران گفت که به زودی دیگر کشورهای منطقه هم به این جنبش خواهند پیوست. هرچند بیش از سی سال از آن زمان گذشته ولی حتی در مصر و تونس هم احزاب اسلامی و دینی نقش کمرنگی در اعتراض ها داشتند و بخشی از کل جنبش اعتراضی بودند و نه سرکرده و سردمدار آن. تظاهرات و اعتراض ها در ایران پس از انتخابات ریاست جمهوری که در آن محمود احمدی نژاد به عنوان پیروز معرفی شد، شکل گرفت و هنوز خاموش نشده است.
مهدی کروبی از رهبران مخالفان هفته پیش در گفت وگویی گفته بود معترضان روزی را به اعتراض اختصاص خواهند داد تا استاندارد دوگانه حاکمیت در مورد جنبش های اعتراضی مشخص و معلوم شود. هم مهدی کروبی و هم میرحسین موسوی در حصر خانگی قرار دارند.
خبرگزاری نیمه رسمی فارس که از نهادهای سپاه پاسداران محسوب می شود در گزارشی اعلام کرد شماری از نیروهای مخالفان دستگیر شده اند. وی افراد دستگیر شده را «منافق، سلطنت طلب، فتنه گر و شورشی» خطاب کرد و به هیچ یک از شعارهای مخالفان اشاره ای نکرد.
تاکتیک های دولت در جریان اعتراض های روز دوشنبه نشان داد که آن ها مصمم به سرکوب کامل هستند. آن ها حاضر نشدند به این اعتراض ها مجوز بدهند و حتی پیش از آن تلاش کردند جلوی هرگونه گردهمایی مردمی در تهران را بگیرند. این سرکوب در یمن و بحرین هم انجام شد. در حالی که ایران ۱۸ روز اعتراض مردمی در مصر را زیر نظر داشت و در رسانه ها به شکلی که خودش دوست داشت آن را پوشش می داد ولی از درگیری تهران نه چیزی مخابره شد و فقط اخبار دست چین را شبکه انگلیسی زبان جمهوری اسلامی، پرس تی وی پوشش داد.
نظام جمهوری اسلامی از زمان اعتراض های مردمی به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، فقط سرکوب را در دستور کار قرار داده و با اعدام و شکنجه و دستگیری واکنش نشان داده است. شبکه های اجتماعی چون فیس بوک و توییتر هم پیش از اعتراض ها بسته شد و حتی تلفن ها و موبایل ها هم بسته و خطوط تلفن مختل شد.
به گفته شاهدان عینی، حضور نیروهای لباس شخصی و موتورسوار به شکل گسترده ای مشهود بود و ترافیک گسترده ای شهر تهران را فراگرفته بود. مردم در تماس های تلفنی با برنامه نوبت شما در تلویزیون فارسی بی بی سی، از مشاهدات خود و سرکوب نیروهای امنیتی در مقابل معترضان گفتند. پونه قدوسی، مجری این برنامه گفت: «از آن جایی که اجازه ندادند معترضان به میادین اصلی برسند، راهپیمایی به شکل پرشماری تبدیل نشده است.»
فعالان گفتند که پیش از اعتراض های مردمی، موبایل ها همه قطع شده است. در صفحه ۲۵ بهمن در فیس بوک، شاهدان عینی گزارش ها و حوادث روز را منتشر کرده اند. توییت هایی دیده شد که برای سازماندهی مردم فرستاده شده بود و در یکی از تصاویر ویدیویی، معترضان پرچم های دولتی را به آتش کشیده و علیه آیت الله خامنه ای شعار می دادند.
نیروهای دولتی و حکومتی از پیش گفته بودند که در سرکوب تردید به خود راه نمی دهند. حسین همدانی، از فرماندهان سپاه به خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی، ایرنا گفته بود که «فتنه گران جسدی بیش نیستند و با هرگونه اعتراض به شدت برخورد خواهد شد.»
تظاهرات روز دوشنبه در حالی برگزار شد که عبدالله گل، رییس جمهوری ترکیه به تهران سفر کرده بود و در یک کنفرانس خبری مشترک با محمود احمدی نژاد گفت که سران کشورها باید بدانند که اگر حق مردم خود را ندهند، مردم خودشان وارد شده و حق خود را طلب خواهند کرد.
به گزارش رویترز، آقای گل به طور مستقیم به ایران اشاره ای نکرد ولی در پاسخ به پرسشی در مورد تحولات خاورمیانه گفت: «در این عصر ارتباطات و در عصری که هرکاری که انجام دهید همه از آن مطلع می شوند باید در مورد درخواست های مردم واقع بین بود.»
هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمریکا در واشینگتن گفت: «امیدواریم مردم شجاع ایران بتوانند مانند مردم مصر، فرصتی پیدا کنند و خواسته های خود را نشان دهند.»
در نگاه اول اینگونه به نظر می رسد که گویی سال ها از زمانی می گذرد که آلمان و ایران شریکان تجاری نزدیکی بودند: سه شرکت بزرگ، زیمنس و توسن کروپ و دایمار، که از زمان های دور در ایران فعالند دیگر سفارشی نمی پذیرند. بانک هایی چون دویچه بانک و کُمِرس بانک، و شرکت های بیمه مانند آلیانس و مونشنِر از بازار ایران خارج شده اند.
و صدراعظم آلمان آنگلا مرکل هم همچنان خواستار کاستن مناسبات اقتصادی است. وی در ابتدای ماه در جریان دیدارش از اسرائیل تهدید کرد: «اگر ایران همچنان حاضر به گفتگو دربارۀ برنامۀ هسته ای خود نباشد ما مصمم هستیم راه تحریم را ادامه دهیم.» با این وجود صادرات آلمان به ایران باز فزونی می گیرد.
مدتها بود دولت آلمان صراحت لهجۀ مرکل را نداشت. مثلاٌ دو سال پیش خواستۀ دولت «دلسردی» بود، یعنی ایجاد شرایطی که شرکت ها رغبتی به معامله با ایران نداشته باشند. در آن زمان یک سخنگوی دولت از شرکت ها خواست در معامله با ایران «به اصطلاح خودشان را محدود کنند.» از آن به بعد شرکت زیمنس برای نمونه انتقاد شنیده که چرا تجهیزاتی به ایران داده که حکومت به کمک آنها می تواند گفتگوهای تلفنی را شنود کند.
شورای امنیت سازمان ملل به علت تردید به ماهیت صلح جویانۀ برنامۀ اتمی ایران در تابستان ۲۰۱۰ تحریم های تسلیحاتی علیه این کشور را به بعضی بخش های مالی و حمل و نقل هم تعمیم داد.
ایالات متحده و اتحادیۀ اروپا از این گذشته تحریم هایی را علیه بخش انرژی برقرار کردند. تهران اکنون به ناچار دنبال شریک در جای دیگر می گردد. و پیدا هم می کند: نه تنها در خاورمیانه مانند عراق و سوریه و لبنان بلکه در شرق دورهم. برای نمونه چینِ گرسنۀ انرژی برای خود این قاعده را ساخته که برای همکاری اقتصادی شرط سیاسی تعیین نکند. آنطور که سندهای منتشر شده در ویکی لیکس در نوامبر ۲۰۱۰ نشان می دهد در چین به زیمنس کامپیوتر سفارش دادند و از آنجا به ایران فرستادند.
واشینگتن پست گزارش داد دومین اقتصاد ملی دنیا آگاهانه تحریم های سازمان ملل را دور می زند. به نوشتۀ این روزنامه دولت آمریکا نتیجه گرفته شرکت های چینی در بهبود فن آوری موشکی ایران و ساخت سلاح هسته ای کمک می کنند. در روزنامه آمده از این گذشته چین آخرین کشور بزرگ است که در صنعت نفت و انرژی ایران سرمایه گذاری های مهم می کند. از قول یکی از کارکنان دولت آمریکا می آید: «هرکشوری دیگر خود را کنار کشیده است. چینی ها تنها آنجایند.»
اما در واقع صادرات آلمان هم به ایران همچنان افزایش پیدا می کند. طبق اظهارات ادارۀ آمار فدرال میزان صادرات در یازده ماه اول سال ۲۰۱۰ در مقابل مدت مشابه سال قبل ۲/۶ درصد افزایش یافته و به تقریباٌ ۳/۵ میلیارد یورو رسیده است. دوسال قبل با ۳/۵۸ میلیارد دلار فقط کمی بیشتر بود.
گرچه ایران در فهرست صادرات آلمان در مجموع تنها در ردیف سی وهشتم است اما برای بخشی بسیار مهم است: فقط صنعت ماشین سازی آلمان به میزان تقریباٌ ۱/۳ میلیارد یورو کالا به ایران صادرکرد – تقریباٌ ۱۷ درصد بیشتر از سال گذشته.
به گفتۀ کمپین مقابله با برنامۀ اتمی ایران یعنی بمب را متوقف کنید در بین این صادرات کالاهای به اصطلاح دو منظوره هم بوده است، منظور کالاهایی است که هم می تواند به مصرف غیر نظامی و هم به مصرف نظامی برسند، مانند قطعات یدکی برای هلیکوپتر. و صادرات ایران به آلمان حتی ۷۶ درصد افزایش یافت. در درجه اول نفت و گاز ایران به آلمان صادر می شود که قیمت های آن هم افزایش زیادی یافت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر