-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
تحریم های اقتصادی تا چه میزان به ایران خسارت می زنند؟ در این باره در ایران نظرها بسیار متفاوت است. رئیس جمهور محمود احمدی نژاد همواره تأکید می کند تحریم ها هیچ تأثیری ندارند. اما رئیس مجلس علی لاریجانی فشار اقتصادی را«مهم ترین تهدید» برای کشور می داند.
واقعاٌ هم چهار دور تحریمِ شورای امنیت سازمان ملل و اقدام های تنبیهی فراتر از آن به دست ایالات متحده و اتحادیۀ اروپا و کشورهای دیگر مانند کانادا و ژاپن آسیب زیادی به اقتصاد ایران وارد آورده اند. بر بهای کالاهای وارداتی حدود ۳۰ درصد اضافه شده است. نکتۀ مهمی است زیرا حدود ۶۰ درصد کالاها در بازار ایران وارداتی هستند.
اقدام های تنبیهی بر تمامی بازار داد و ستد تأثیر گسترده ای دارد. محدودیت های حمل و نقل برای کالاهای وارداتی و صادراتی هزینۀ جابجایی و بیمه را بالا می برند که به نوبۀ خود شرکت های زیادی را به ورشکستگی کشانده است.
محدودیت های گسترده در معامله با بانک های خارجی و نیز شرایط بسیار سخت تر شدۀ اعطای اعتبار بر این مشکلات می افزایند.
کارخانه های زیادی که بر اثر تحریم ها دستگاه ها و قطعات یدکی مورد نیاز خود را نمی توانند وارد کنند مجبور بودند یا تولید خود را خیلی پایین بیاورند یا کارخانه را تعطیل کنند.
از این گذشته اقتصاد ایران دچار خروج گستردۀ سرمایه است. بسیاری از صاحبان شرکت ها که بر اثر اوضاع بی ثبات سیاسی در داخل و بویژه ترس از جنگ احتمالی اطمینان خود را از دست داده اند ترجیح می دهند در کشورهای حاشیۀ خلیج فارس سرمایه گذاری کنند. پیامدهای این کار افزایش سریع بیکاری تا حدود ۳۰ درصد است که بویژه جوانان گرفتار آن هستند. پیوسته برفقر افزوده می شود.
چون شرکت های خارجی و نیز شرکت های داخلی هرچه کمتر سرمایه گذاری می کنند هم صنعت نفت و گاز و هم صنایع شیمیایی با کاهش فزایندۀ تولید روبرو شدند – در نتیجه درآمدهای ارزی هم کاهش یافت. اقتصاد ایران تا ۸۰ درصد به درآمدهای نفتی وابسته است. از اینرو درآمدهای کمتر از فروش نفت به معنای پول کمتر در بودجۀ عمومی کشور و کاهش سرمایه گذاری دولتی است.
حکومت می کوشد با بازاریابی جدید تا حدی با تأثیرات تحریم ها مقابله کند. اصولاٌ رئیس جمهور احمدی نژاد بعد از تشکیل دولت در سال ۲۰۰۵ اعلام هم کرده بود که دولتش نه فقط از نظر سیاسی که از نظر اقتصادی هم تغییر جهت از غرب به شرق می دهد.
در واقع هم مناسبات بازرگانی بین ایران و کشورهای همسایه ترکیه و روسیه و افغانستان و کشورهای خلیج فارس و نیز کشورهای شرق دور و میانه در سال های گذشته گسترش زیادی یافته است. مدتهاست که چین بازار ایران را فتح کرده و به بزرگ ترین شریک تجاری ایران تبدیل شده است. ایران با این مناسبات توانست بخشی از تحریم ها را دور بزند. این نکته نه فقط واردات کالاهای مصرفی که واردات اسلحه و فناوری پیش رفته را هم دربر می گیرد. حتی برنامۀ اتمی هم از این راه به پیشرفت ادامه می دهد. از این گذشته با وجود تحریم، از آمریکا و اروپا و حتی اسرائیل کالا وارد ایران می شود. حجم بازرگانی با این کشورها از زمان اجرای تحریم ها بعضاٌ بیشتر هم شده است.
حکومت ایران می تواند مادام که نفت جاریست هرآنچه را برای نگهداری قدرت نیاز دارد تهیه کند. و نفت جاری خواهد بود زیرا کشورهایی مانند چین و هند به هیچ رو از آن چشم نخواهند پوشید و چون تحریم نفتِ ایران به منافع غرب هم آسیب زیادی وارد خواهد کرد.
تحریم ها حکومت ایران را به زانو در نیاورده اند و در آینده هم مشکل بتوانند به این هدف برسند. اما احتمالاً برای مردم ایران که همینطوری هم از سال ها درگیر وضعیت اقتصاد فاجعه باری هستند به معنای افزایش محرومیت و بیکاری و فقر خواهد بود.
چون همیشه رئیس جمهور شدید و غلیظ صحبت کرد. به مردم جمع شده در تهران با صدای بلند خطاب کرد: ایران به جهان یاد داد که برای «انسانیت خدایی» و علیه جباران جنگیدن به چه معناست. کشورش الگوی همۀ ملت هاست، در تونس و مصر نمونۀ ایران سرمشق شده است.
اینها بخشی از حرف های احمدی نژاد در جشن سالگرد پیروزی انقلاب ایران در روز جمعه بود. رئیس جمهور وعده داد به زودی در جاهای دیگر هم به نام اسلام انقلاب رخ خواهد داد. صدها هزار نفر از طرفداران حکومت در میدان آزادی ابراز احساسات کردند. پرچم های تونس و مصر در برف سنگین تهران به اهتزاز درآمد.
قیام در قاهره بدون تهران ممکن نبود: با این جمله حکومت ایران از سی و دومین سالگرد سرنگونی شاه از نو سود برد تا رخدادهای مصر و تونس را در خدمت تبلیغات خود بگیرد. ایران از شروع نا آرامی ها در کشورهای عربی بارها کوشیده خیزش های جهان عرب را بعنوان «بیداری اسلامی» در ادامۀ سنت انقلاب ایران جلوه دهد.
مخالفان مصر از جمله اخوان المسلمین بی درنگ اعتراض کردند: خیزش نیل سیاسی و نه مذهبی است. «انقلابِ مردم هم مسلمانان و هم مسیحیان را در بر می گیرد و مورد تأیید همۀ ادیان و احزاب است.» ایران به عمد نشنیده گرفت. زیرا تهران در حالیکه رخدادهای عربی را به نفع خود تعبیر می کند امید دارد به سه هدف برسد:
با اعلام ریشه در ایران داشتن انقلاب های عرب تلاش می کند از علاقۀ جهانی به معترضان در مصر سود ببرد.
حکومت می خواهد موضوع مصر را خود در اختیار بگیرد و بدین ترتیب مانع شود تا جرقۀ انقلاب از قاهره به مصر سرایت کند: مصر نباید الهام بخش جنبش سبز در ایران شود که بعد از پیروزی مورد مناقشۀ احمدی نژاد در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری شکل گرفته بود. این جنبش نباید انگیزۀ شکوفایی دوباره پیدا کند.
اما بویژه تهران این امکان را می بیند که تسویه حساب کند: مصر و ایران در دهه های گذشته دشمنی عمیقی داشته اند، رئیس جمهور مصر منفور بسیاری از ایرانی هاست. از اینرو احمدی نژاد با بدگویی از مبارک می تواند مردم ایران را با خود کند و در عین حال ضربه ای به دشمن قسم خورده بزند.
پناه دادن مصر به شاه
دشمنی بین تهران و قاهره به قدمت انقلاب ایران است: در سال ۱۹۷۹ رئیس جمهور سابق مصر انور سادات به شاه که تازه سقوط کرده بود پیشنهاد پناهندگی داد. شاه پذیرفت اما چندی بعد بر اثر بیماری سرطان در گذشت. مصر مراسم تدفین شاهانه ای برگزار کرد. مقبرۀ شاه در یکی از بزرگ ترین مسجدهای قاهره تا امروز محل زیارت ایرانی های تبعیدیِ سلطنت طلب است.
اما دلیل اصلی جدایی تهران و قاهره پیمان صلح مصر با اسرائیل بود. بعد از اینکه سادات در سال ۱۹۷۹ قرارداد صلح کمپ دیوید را امضا کرد ایران مناسبات دیپلماتیک خود را با این کشور قطع کرد. بعد از آن دیگر دوران رعایت حدود و آداب بین مصر سنی و ایران شیعه پایان یافت: سادات در سال ۱۹۸۱ بر اثر سوءقصد اسلام گرایان افراطی کشته شد. حکومت ایران به جای ابراز همبستگی خیابانی را در تهران به نان قاتل او نام گذاری کرد و با کشیدن تصویرِ ضارب روی خانه ها او را ستود.
سندهای منتشر شده در ویکی لیکس نشان می دهد که این دشمنی به هیچ رو کم نشده است. از قول رئیس جمهور مصر مبارک در سندی مربوط به سال ۲۰۱۰ می آید رهبران ایران «دروغ گوهای بزرگی» هستند، و حمایت آنها از تروریسم «مدتهاست که معلوم است.»
حالا در روز جمعه احمدی نژاد پاسخ داد. با خرسندی و در حالیکه منظورش مبارک بود گفت «بدکاران» در خاورمیانه اکنون «به پایان کار خود رسیده اند.»
مخالفان هم انگیزه یافته اند
اما فقط رئیس جمهور نیست که در حال حاضر باد مؤافق پشت سر خود احساس می کند: قیام مصر به مخالفان هم از نو انگیزه داده است. در ماه های گذشته از «سبزها» خبر چندانی نبود. بعد از اینکه حاکمان تابستان کوتاه تهران را با خشونت سرکوب کردند چنین می نمود که جنبش توان خود را از دست داده است. حبس های سنگین برای تظاهرکنندگان و مخالفان بسیاری از ناراضیان را ترساند که باز به خیابان بروند.
نا آرامی های جدید در خاورمیانه ممکن است این وضعیت را تغییر داده باشد. در صفحه های اینترنتی مخالفان آمد: «چرا تونس تونس، چرا ایران نتونس؟» چنین می نماید استقامت و مؤفقیت معترضان عرب از نو به ایرانی ها انگیزه داده باشد: زنی از بین مخالفان می گوید: «آنها به خانه نرفتند در حالیکه ما گذاشتیم متفرقمان کنند.»
رهبران مخالف میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای دوشنبه خواستار تجمعی جهت ابراز همبستگی با تظاهرکنندگان در کشورهای عربی شده اند. در تقاضایی که برای دریافت مجوز به وزارت کشور داده شده می آید: «ما در خواست مجوز می کنیم تا همبستگی خود را با جنبش مردمی در منطقه نشان دهیم، بویژه با قیام برای آزادی ملت های تونس و مصر علیه دولت های ظالم.»
اما تقاضا رد شد. سخنگوی قوۀ قضاییه غلامحسین محسنی اژه ای گفت که هرکس می خواهد حمایتش را از عرب های قیام کرده نشان دهد می تواند در جریان جشن های رسمی انقلاب این کار را بکند. به گفتۀ او مخالفان با برنامه ریزی برای یک گردهمایی دیگر باز هم نشان دادند که تمایلات جدایی طلبانه دارند و می خواهند «جبهۀ جدیدی بازکنند.» چنین می نماید که حکومت احتمال می دهد با وجود ممنوعیت اعتراض هایی صورت گیرد. فرماندۀ سپاه تهران اعلام کرد هرکس در تظاهرات سبز برای مصر شرکت کند دشمن است. حسین همدانی گفت: «اینها ضد انقلاب و جاسوسند، ما به سختی با آنها مقابله می کنیم.»
روزپنج شنبه مهدی کروبی حبس خانگی شد. در چندین صفحۀ اینترنتی وابسته به مخالفان آمده بدین ترتیب می خواهند مانع شوند که وی اعتراض های دیگری را سازماندهی کند. به گفتۀ مخالفان از این گذشته چندین نفر هم بازداشت شده اند.
روزپنج شنبه در پخش برنامه های تلویزیون فارسی زبان بی بی سی هم در ایران اخلال شد. این فرستنده در جریان نا آرامی ها در مصر مفصل گزارش کرده بود. این شبکه روزجمعه در لندن اعلام کرد تعداد بینندگان بسیار زیاد شده است زیرا خیلی از ایرانی ها گزارش های زنده و تحلیل های بی بی سی فارسی از مصر را پیگیری کرده اند. اما به گفتۀ بی بی سی در شبِ پخش سخنرانی مبارک دریافت در ایران با اشکال مواجه بوده است.
ادارۀ سانسور می خواهد ایرانیان نبینند که خودکامگان کوتاه می آیند و وقتی فشار خیابان به اندازۀ کافی زیاد باشد حتی کنار می روند.
هر رسانه ای برای اینکه بتواند در مسیر پیشرفت و پیشبرد اهدافش حرکت کند نیازمند است تا هر از چندگاهی به بازبینی عملکرد خود بپردازد و تلاش کند تا حرکتی رو به جلو داشته باشد. نشریه ایران در جهان که تا امروز بیش از چهار سال از تولدش می گذرد نیز خارج از این قاعده نیست.
از همین رو برای آنکه بتوانیم در مسیر کنونی گام های مفید و محکم تری برداریم تصمیم گرفتیم تا از شما خوانندگان نشریه نظرخواهی کنیم.
برای حرکت در مسیر تحقق این ایده پرسشنامه آنلاینی تهیه شده که می توانید با صرف کمتر از پنج دقیقه در این مسیر یاریگر ما باشید. همراهی شما از همان ابتدا اصلی ترین سرمایه ما بوده و خواهد بود.
هرکه نمی تواند ذره ای از انقلاب تونس خشنود باشد و دست کم به انقلابیون مصر ابراز علاقه نکند که کار بهتری از ستایش دسته جمعی الله دارند به «ثباتی سیاسی» چسبیده است که گرچه برای کشور اسرائیل در گذشته ساختار امنیتی شکننده ای را در منطقه ممکن کرده اما در دراز مدت چشم اندازی برای به حداقل رساندن خشونت عرضه نمی کند.
مبارک بعنوان «دست نشاندۀ یهودی ها»
اما کسی که از فرط هیجان این خیزش عربی را کورکورانه جشن می گیرد چشمانش را بر این واقعیت می بندد که قیام های مردمی در بیشتر موارد بد را برده اند و بدتر را آورده اند.
تصویرهایی که البته غالب نیستند اما پیوسته دیده می شوند و در آنها تظاهرکنندگان کنار عکس مبارک ستاره های داوود را نقاشی کرده اند و او را بعنوان عامل یهودی ها جلوه می دهند به یادها می آورند که این خیزش به کجا می تواند منجر شود.
تصادفی نیست که مخالفان در ایران، از کمونیست های معتقد به شوراهای کارگری گرفته تا لیبرال ها، پیام های همبستگی خود را به انقلابیون تونس و بویژه مصر با این هشدار مبرم همراه می کنند که مبادا اینان اشتباه های انقلاب سال ۱۹۷۹ ایران را تکرار کنند و اسلام گرایان را دست کم بگیرند. خوشحالی حکومت ایران از تظاهرات مردم در قاهره این نگرانی را تغذیه می کند. این خوشحالی تعجب آور نیست، آیت الله ها دیکتاتوری طرفدار غرب مصر را از زمان بستن پیمان صلح با اسرائیل بعنوان دشمنان قسم خوردۀ خود می بینند.
هدف های اخوان المسلمین در مصر که رهبران عقیدتی آنها جزوه هایی با عنوان صریحِ «نبرد با یهودیان» به نگارش درآورده اند با وجود تفاوت های سنی- شیعی با هدف های حکومت ایران شباهت دارد. در این مهم ترین گروه مخالف بی شک جناح های مختلفی وجود دارد که از میان آنها یکی بیشتر ازحزب عدالت وتوسعۀ ترکیه دنباله روی می کند. اگر به سیاست ضد اسرائیلی این حزب نگاه کنیم که پیوسته بی پرواتر می شود و نزدیکی آن را به ایران در نظر آوریم البته اینکه کارشناسان متعدد خاورمیانه نزدیکی این جریانِ داخل اخوان المسلمین را به حزب عدالت و توسعۀ ترکیه مثبت ارزیابی می کنند مشکوک به نظر می رسد.
۸۰ درصد مؤافق سنگسار
اسرائیل دلایل خوبی دارد که فقط از افزایش قدرت اسلام گراها نگران نباشد. محمد البرادعی که در غرب بعنوان معتدل شناخته می شود آشکارا با اخوان المسلمین همکاری می کند و در زمان ریاستش بر آژانس بین المللی انرژی اتمی حکومت ایران را خیلی شاد کرد. اتحاد مخالفان مصر،کفایه، که در آن چپ ها و اسلام گرایان و نیروهای ملی گرای لیبرال گرد هم آمده اند پیوسته در سال های گذشته از مبارک به دلیل همکاریش با اسرائیل به شدت انتقاد کرده و با تهیۀ طوماری خواستار فسخ پیمان صلح کمپ دیوید شده است.
با تأسف ناظران خوش بین در اقامۀ دلایل موجه مشکل دارند که نشان دهند از چه روی دستِ برقضا قرار است «لیبرال های جوان وبلاگ نویس» یا «جنبش جدید کارگران» در درازمدت بتوانند حرف خود را بر کرسی بنشانند. هرچه باشد از کشوری صحبت می کنیم که در آن در سال ۲۰۱۰ بر خلاف تونسی ها بیش از ۸۰ درصد مدافع سنگسار زنان زناکار و اعدام از دین برگشتگان هستند.
خوش بینی به اخوان المسلمین
سؤال اصلی این است آیا سرانجام چرخۀ معیوبِ خاص خاورمیانه می تواند شکسته شود که در آن تضادهای درونی و تضادهای ناشی از اوضاع جهانی که تنها با سقوط حکومت از بین نمی روند همواره به خشونت لجام گسیخته علیه کشور یهودی تبدیل می شوند. این تبدیل تضادهای کشور به خشونت علیه اسرائیل هیچگاه اجتناب ناپذیر نیست و در تونس نشانه های متعدد و در مصر دست کم برخی نشانه ها وجود دارد که این بارممکن است ماجرا به خیر و خوشی تمام شود.
اما خطاست که چون کبک سر در برف فرو کنیم و دل خوش داریم که همه چیز به خوبی می گذرد. بهتر است بدترین احتمال را داد – به این امید که برعکسِ آن محقق شود. اما نه توسط کارشناسان خاورمیانه که به اخوان المسلمین و دیگر گروه های مخالف در مصر حسن نیت دارند بلکه با خردِ تظاهرکنندگان مصری که امیدواریم به اندازۀ کافی وجود داشته باشد و نیز خواست آنان برای رسیدن به آزادی. و وقتی اینان حرف خود را در مقابل دشمان قدرتمند آزادی از فرقه های گوناگون به پیش بردند خوشحالی از انقلاب مصر یاد حکومتِ ایران می رود. اما برعکس، مشارکت اخوان المسلمین که در این فاصله در آمریکا هم دربارۀ آن صحبت می شود کاملاٌ طبق حساب و کتاب حکومت ایران است.
بهترین حالت این است که تظاهرات در شمال آفریقا الهام بخش حرکت جدید مردم ایران برای سقوط دیکتاتوری آیت الله ها و پاسداران بشود. این امر ضمانتی خوب و البته ناکافی برای این نکته است که بهار عربی در مصر و دیگر کشورها که در آنها مقاومت علیه وابستگان مختلف در حال شکل گیری است به یک انتفاضه علیه اسرائیل تبدیل نشود که برای توده ها نه آزادی و نه نان همراه می آورد.
سیاست نرم اتحادیۀ اروپا در برابر ایران
برای حمایت از سرنگونی حکومت ایران ضروری است با تحریم های قاطع جلوی تحقق برنامه های این حکومت گرفته شود که در میان این تحریم ها جلوگیری از فعالیت های مالی ایران بی اهمیت نیست. اما در اتریش و در اتحادیۀ اروپا برعکس عمل می کنند: اکنون دربارۀ لغو ممنوعیت های سفر وزیرخارجه صالحی بحث می شود و اتاق بازرگانی اتریش در ۱۵ فوریه همایش تبلیغی جدید را برای ترغیب تجارت با ایران برگزار می کند. در همین امروز حکومت ایران که فقط در ژانویه ۶۵ نفر را اعدام کرده جشن سالگرد «انقلاب اسلامی» را می گیرد.
نه فقط در تهران بلکه در وین نیز. جالب است که بدانیم چه سیاستمداران و دیپلمات ها و نمایندگان اقتصادی امشب در برنامۀ تبلیغاتی حکومت در جریان مهمانی سفارت در وین شرکت می کنند.
شرکت های اتریشی مانند گروه وادو یا کارخانۀ ماشین سازی لئوبرسدورف همچنان معامله های خوبی با ایران دارند. هرچه بیشتر شرکت هایی کارهای بانکی خود را که پیوسته مشکل تر می شود از طریق بانک بازرگانی ایران و اروپا در هامبورگ انجام می دهند، در همایش های اتاق بازرگانی وین نیز برای این بانک تبلیغ می شود.
در این فاصله این بانک اهمیت جهانی یافته است. آلمان که تاکنون سرسختانه مخالفت کرده علیه این بانک اقدامی انجام دهد از این طریق به مرکز ثقل تأمین هزینه های معامله ای می شود که با آن حکومت ایران نه تنها برنامۀ هسته ای خود را پیش می برد بلکه از سازمان های اسلام گرایی هم حمایت می کند که ممکن است هرگونه امید به آزادی را در کشورهای عربی از بین ببرند.
مخالف ایرانی، سپاه قدرتمند پاسداران را هدف گرفته تا کادری از مقامات رسمی ناراضی جذب کند و طرح جدیدی را که شروع کرده، به مرحله اجرا برساند تا رژیم رئیس جمهور محمود احمدی نژاد را از طریق مقامات خودش فلج کند.
رهبر میلیاردر مخالف که دارایی اش را به هدف برکناری دولت ایران اختصاص داده و یک مقام ارشد سابق سپاه پاسداران به دیلی تلگراف گفتند که نارضایتی ها در بین سپاهیان از تاکتیک های تندرو و افراطی افزایش یافته است.
امیر جهانشاهی، رهبر گروه اپوزیسیون تبعیدی موج سبز، به همراه ژنرال رضا مدحی تیمی را تشکیل داده است تا کارکنان داخلی دولت را هدف بگیرند و از این طریق باعث تحلیل دولت و کاهش قبضه آن بر صنعت قدرتمند نفت شوند.
این امید که تظاهرات های گسترده خیابانی می توانست باعث تغییرات دمکراتیک در ایران شود، بعد از برخوردهای وحشیانه رژیم با تظاهرات های بعد از انتخابات سال ۲۰۰۹، از بین رفته است.
با اعتراض هایی که جهان عرب را در ماه گذشته در بر گرفت، ایران توانست بر نشانه های مشاجرات و اختلاف ها سرپوش بگذارد. اپوزیسیون داخلی هم نتوانست هیچ تظاهراتی را سازماندهی کند. این جنبش، که رهبری آن را میرحسین موسوی و مهدی کروبی- کاندیداهای ریاست جمهوری- بر عهده داشتند، با حبس رهبرانش و ارعاب حامیانش نابود شده است.
مهم ترین رهبران اپوزیسیون در غرب حالا باور دارند که اعضای ناراضی سپاه پاسداران آماده هستند تا افراطیونی شوند علیه رژیم تحت رهبری آقای احمدی نژاد و آیت الله علی خامنه ای.
شیرین عبادی، یک قاضی سابق که به خاطر فعالیت اپوزیسیونی اش برنده جایزه صلح نوبل شده بود، گفت که سپاه پاسداران شروع به متلاشی شدن کرده است، پیشرفت مهمی که تهدیدی برای به مخاطره انداختن رژیم محسوب می شود.
او گفت: «ما می توانیم پرسنل و فرمانده های نظامی را ببینیم که وجدان دارند و در حال روگردانی از این رژیم هستند.»
او گفت: «اعتراض های خیابانی تمام شده است چون اگر مردم به این اعتراض ها ادامه داده بودند، کشته و یا زندانی شده بودند ولی این وضعیت به معنی این هم نیست که مردم ایران از رژیم ناخشنود نیستند.»
آقای جهانشاهی گفت: «ما می توانیم رژیم را بدون اعتراض های خیابانی به زانو دربیاوریم.» «احمدی نژاد ثروت مردم ایران را دزدیده است اما ما در ۱۲ماه آینده قادر هستیم نشان دهیم که می توانیم بخش انرژی را با تاکتیک هایی هدف بگیریم تا باعث قطع درآمدهایی شود که رژیم برای زنده ماندن به آن نیاز دارد.»
ایران، سالانه بیشتر از ۶۰ میلیارد دلار از محل صادرات نفت درآمد دارد و به این صنعت برای تولید بیشتر از نیمی از درآمد رسمی کشور متکی است.
ژنرال مدحی که کشور را در سال ۲۰۰۸ ترک کرده است، گفت که با افرادی در ارتباط است که شامل حلقه داخلی اطراف آیت الله خامنه ای هم می شوند. او گفت: «می دانم چه ستون هایی را باید تکان دهم تا رژیم سقوط کند.»«با از هم گسیختن رژیم و کاهش حجم این پول موجود، ما می توانیم در نهایت دولت را نابود کنیم. من دوستان و همکاران زیادی دارم که می توانند ببینید که این رهبران، نام ایران را لکه دار کرده اند. من گروه هایی را داخل همین سیستم ایجاد کرده ام تا به اصلاح سیستم کمک کنند.»
اتحاد سرباز ریشوی سیاه پوش که هنوز هم به دلیل قرار گرفتن در معرض سلاح های شیمیایی در جنگ ایران-عراق خس خس می کند و مرد تاجر شیک پوش ساکن فرانسه، برای اولین بار دو گروه از لحاظ سنتی مقابل هم را در یک سمت قرار داده است. جمهوری اسلامی پیش از این به سابقه های فاسد مخالفانش به عنوان سنگری در مقابل اختلاف ها و مشاجرات تکیه می کرد.
ژنرال مدحی گفت: «وقتی که مردم ایران می بینند که چنین چیزهایی شدنی است، ترس و وحشت از بین می رود و در بروی تغییر واقعی باز می شود.»
با اعلام ریشه در ایران داشتن انقلاب های عرب تلاش می کند از علاقۀ جهانی به معترضان در مصر سود ببرد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر