-----------------------------
همه خبرها و ديدگاهاي سانسور شده و پشت فيلتر جمهوري اسلامي مانده را يكجا و بي درد سر در "هستي نيوز" بخوانيد... http://groups.google.com/group/hasti-news/
تصمیم دولت ایران آشکار است، می خواهد جنبش زنان را برای همیشه خاموش کند – بازداشت ها و محاکمه های اخیر احتمال دیگری را باقی نمی گذارند. آخرین خبر: زهرا بهرامی در ۲۹ ژانویه اعدام شد، بعلت «محاربه با خدا» و «تهدید امنیت ملیِ» ایران. بهرامیِ ۴۵ ساله ۱۶ سال پیش از ایران گریخت و به تابعیت هلند درآمد و در آنجا رقص تحصیل کرد. از آن به بعد در صحنه های بین الملی حضور داشت. در دسامبر ۲۰۰۹ به ایران رفت تا دخترش را ببیند. وی در تظاهرات اعتراضی علیه دولت شرکت کرد و بازداشت شد.
چهار ماه پیش معلوم شد حدود ۶۰ زن بعنوان زندانی سیاسی در حال گذراندن مجازات هستند. زنان دیگری منتظر دادگاه تجدیدنظر هستند، دیگرانی بعد از سپردن وثیقه آزاد شدند. بسیاری از فعالان به خارج رفتند.
معروف ترین مورد، نسرین ستوده وکیل دادگستری است. این وکیل حقوق بشر که بویژه از زنان از جمله برندۀ جایزۀ صلح نوبل شیرین عبادی و افراد زیرهیجده سالِ محکوم به اعدام دفاع کرده در مرحلۀ اول به بالاترین میزان مجازات ممکن یعنی یازده سال زندان و بیست سال محرومیت از شغل وکالت و همین مدت عدم اجازه برای ترک کشور محکوم شد، بعلت تبلیغات ضد حکومتی و فعالیت علیه امنیت ملی و زیر پا گذاشتن مقررات حجاب، همۀ اینها تعریف دیگری از جنبش زنان است.
موضع بی رحمانۀ حکومت
اما در دسامبر ۲۰۰۹ برای اولین بار نیز بصورت مستقیم تلاش برای برابری حقوق مجازات شد – فاطمۀ مسجدی و مریم بیدگلی که در دژ روحانیت، شهر قم، خواستار «برابری زن و مرد در برابر قانون» شده بودند به شش ماه زندان محکوم شدند. مشیِ فرماندۀ سپاه محمدعلی جعفری که از تندروهاست با این موضع بی رحمانه تطبیق دارد. وی بعنوان رئیس مرکز مطالعات استرتژیک، به اصطلاح انقلاب های رنگی را به دقت مطالعه کرده بود، از انقلاب مخملی ۱۹۸۹ در چکسلواکی تا انقلاب آبی سال ۲۰۰۵ در کویت که در تظاهرات برابری حقوق زن و مرد خواسته شد. وی در تحلیلی که در سخنرانی ها برای نیروهایش کرده می گوید: «دشمن داخلی خطرناک تر از دشمن خارجی است.» به باور او تهدید از داخل است، از جنبش اصلاحات و جامعۀ مدنی. و بزرگ ترین گروه شناخته شده در جامعۀ مدنی ایران جنبش زنان است. اما در حال حاضر بیشتر از بازداشت ها خبر می رسد تا از جنبش زنان.
رضوانِ مقدم یکی از خیلِ فعالان که با رفتن به خارج با خطر بازداشت خود مقابله کرده است توضیح می دهد: «جنبش زنان مانند رودخانه است. همانطور که آب راه خود را می جوید جنبش هم خود را با امکانات تطبیق می دهد.» فعالان زن در ایران اکنون درگیر آنند که بقای خود را حفظ کنند. اینان گرد هم می آیند و از هم حمایت می کنند و برای خانواده هایی که سرپرست آنها در زندان است پول جمع می کنند. دیدارهای متقابل نماد همبستگی هستند. زهرا رهنورد همسرِ رهبر جنبش سبز میرحسین موسوی نیز که از خانوادۀ ستوده دیدن کرد و به فرزندان او پشتگرمی داد همین کار را می کند.
فعالان زن در تبعید در اینترنت به گفتگو ادامه می دهند. گرچه اکنون در ایران تظاهراتی برگزار نمی شود اما در اینترنت می توان مقاله های زیادی دربارۀ راهبرد ادامۀ مبارزه و رابطۀ جنبش زنان با جنبش سبز و طرح هایی برای دین جدا سازی و جز اینها پیدا کرد.
جنبش دیگر بصورت علنی نیست اما در وبلاگ ها حضور و نگاه به آینده دارد. ارتباط آسان نیست. منصورۀ شجاعی مشکل تبعید را خلاصه می کند: «اگر زنان در خارج گفتگو را با فعالان زن در ایران بصورت جدی برپا نگاه ندارند فقط می توانند خود و نه زنان ایران را نمایندگی کنند.»
یک سال پیش زنان جمع آوری امضا برای برابری حقوق زن و مرد را متوقف کردند. اما این کمپین شناخته شدۀ بین المللی نماد همبستگی زنانی شده است که برای حقوق خود تلاش می کنند. شاید از این شبکۀ اجتماعی توانی برای فعالیت های آینده رشد کند.
غافل گیری توسط خاتمی
به آماده شدن برای انتخابات آیندۀ ریاست جمهوری ( ۲۰۱۳ ) خیلی نمانده است. رئیس جمهور اصلاح طلب سابق محمد خاتمی شرط هایی را برای شرکت اصلاح طلبان در انتخابات اعلام کرد که باعث تعجب همگانی شد. سردار بنیادگرای سپاه یدالله جوانی این شرط ها را «مرحلۀ دیگری در جنگ نرمِ برنامه ریزی شدۀ» مخالفان خواند. اما خاتمی فقط سه شرط سادۀ دمکراتیک گذاشته است: آزادی همۀ زندانیان سیاسی و شرکت آزادانۀ همۀ احزاب سیاسی و انتخابات آزاد و دمکراتیک، آنطور که در قانون اساسی آمده است. وقتی حکومت اینها را اعلام جنگ می داند کجا ایستاده است؟ این مطلب را باید هر انتخاب کننده از خود بپرسد.
و اگر علی خامنه ای، رهبرمذهبی، درست می گوید که رهبران سبز «مورد قبول ملت نیستند» حاکمان می توانند جرأت کمی دمکراسی به خود بدهند و برای خود مشروعیت ایجاد کنند. اما در حال حاضر اینگونه به نظر نمی رسد. دادستان تهران عباس دولت آبادی نیز توضیح داد: «می بینیم که برخی از رهبران فتنه می خواهند برای جمهوری اسلامی شرط بگذارند. اما این ما هستیم که شرط می گذاریم به این شکل که محاکمه اشان می کنیم.»
خاتمی احتمال پذیرش خواسته هایش را نمی دهد. اما روزگاری در ایران شطرنج را اختراع کردند. نوبت بازی با کیست؟ در پاسخ به پرسش در مورد وضعیت جنبش دمکراسی می شنویم: «آتش زیرخاکستر.» از جنبش زنان هم می شنویم: «آتش زیر خاکستر.» موقعیتی آمادۀ انفجار.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر