وطن
پر از مستی و شور و شادیام بود
بــــه وقت کـودکــی و بــازیام بود
ولـی هـر روز، پیش از ساعت درس
سرود میهنم میخواند، هــر کس
مـرا گفتند وطـن، یعنــی همــه چیز
شراب جـــام او، از عشــق لبــریــز
مــرا گفتند وطــن، یعنـــی قداست
بـــرای حفـــظ آن، آمـــد سیـــاست
وطـــن، شد پـــاره اندیشــــه مــن
همـــان اصــل و نــژاد و ریشـــه تن
ولی کم کم وطن بیرنگ و رو شد
زهــر حاکم کـــه او بــیآبـرو شــد!
هم او حجره بـــه نــام دین بنــا کرد
بساط قتــل و غـــارت را بپـــا کــرد
به خون هموطن ریشش حنا بست
لب حق و، که با اسم قضـــا بست
زهر دیده ،که بـــا خونــی درآمیخت
سر هـــر بیگنــــاه ، بـــر دار آویخت
همــان غارتگـر شب ها و هـــر روز
همان مردی، کـه نامرد است امروز
وطـن معنـــا شدش زندانــی و زور
دروغ و حیلـــه و دربنـــدی نـــــــور
من
من آن، مرغ جـــدا مانده زپــــرواز
ز آزادی تــــــو، ســـر دادم آواز
به یادت اى وطن پروانه گشتم
زهر زخمی به تو دیوانه گشتم
کجـــایند آن دلاور ســـربـــــداران
همـــــان آزاده اندیشـــان ایــران
کجاست آن زن که سیلی زد نامرد
کـــه مفتی دینــی بــه نرخ روز آورد
ولی
زاندیشــه فـــزون نسل جـــوانان
پسرها، دختران، زنهــا و مــردان
چه غم باشد کنون با اینهمه یار
شکفتــه غنچه ها در باغ انگــار
شود روشن وطن با دست یاران
شکوفــه سرزند بر خاک ایـــران
شود روشن وطن با دست یاران
زمستــان می رود، آید بهـــاران
شانى
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر