امروز می خواهیم کمی از نوک دماغمان آن طرف تر را ببینیم و روزمرگی های دولت ائتلافی آلمان را پشت سر بگذاریم. دنیا بزرگ است و خیلی چیزها برای یاد گرفتن وجود دارد. برای نمونه، چه چیز ایرانی ها و هندی ها و آلمانی ها را به هم پیوند می دهد – صرفنظر از به اصطلاح تبارِ آریایی آنها که نازی ها آنقدر به آن مفتخر بودند؟ درست است: منافع مالی.
معامله معامله است. پتۀ یکی از این معامله ها تازگی روی آب ریخته شده است. اسباب شرمساری همۀ طرف های درگیر. اما آموزنده برای دیگران. توافق بر سر میلیاردهای هند و نفت ایران و میانگیری آلمان که ناکام ماند قطعۀ پند آموز زیبایی است. آخر اینقدر زیاد پیش نمی آید – اگر ویکی لیکس کمک نکند – که آدم نگاهی به دو راهۀ ناخوشایند قدرت و اخلاق بیندازد و اینکه بالایی های ما چگونه می توانند هر از گاهی با آن کنار بیایند.
هند سالانه نُه تا دوازده میلیارد دلار از ایران نفت می خرد. اما راه معمول پرداخت را دهلی با فشار آمریکا ادامه نداد. بعد هندی ها و ایرانی ها فکرشان را به کار انداختند که پول در آینده چگونه پرداخت باید بشود. نه تا دوازده میلیارد دلار را نمی توان همینطوری داخل چمدان حمل کرد.
در فکر یک رئیس بانک مرکزی چه می گذرد؟
در فکر یک رئیس بانک مرکزی چه می گذرد وقتی کسی از هند مراجعه می کند و می گوید: می توانید تهاترِ میلیاردهای ما را با بانک تجارتی ایران و اروپا در هامبورگ برعهده بگیرید؟ این بانک از پاییز گذشته در فهرست سیاه ایالات متحده قرار دارد زیرا ظاهراٌ در تأمین هزینۀ برنامۀ اتمی ایران پایش وسط است. این موضوع راز مگویی نیست. می توان با گوگل به اطلاعات دربارۀ آن دست یافت. رئیس بانک مرکزی به احتمال به خود گفته است: دنیای اقتصاد دنیایی منطقی است. این را حتی سبزها هم می فهمند.
جِم اوزدِمیر (یکی از دو رهبر حزب سبزهای آلمان – م) در موردی مشابه تازگی گفته بود: «نمی توان اینگونه وانمود کرد که انگار می توان با گزارش سالانۀ عفو بین الملل در زیربغل شریکان تجاری خود را جست.» آخر سبزها اکنون حزبی فراگیرند، باید چنین حرفی را زد و آلفرد دِرِگِر (از اعضای مهم و محافظه کار حزب دمکرات مسیحی آلمان در دهه های هشتاد و نود– م) هم از این بهتر نمی توانست بگوید. همینطور که گفتیم جهانِ اقتصاد منطقی است. مانند جهان علم. مهم اعدادند نه ارزش ها. تام لِرِر (ترانه سرا و طنزپرداز آمریکایی – م) در بارۀ پیشرفت شغلی معجزه آمیز متخصص موشکی آلمانی وِرنِر فُن براون که بعد از جنگ در آمریکا به کارش ادامه داد گفت اگر به او نازی بگویند خم به ابرو نمی آورد و به شوخی برگزار می کند.
بانک مرکزی احتمالاٌ فکر کرده حالا که اینطور است چرا نتوان با منکر هولوکاست و بمب اتمی ساز محمود احمدی نژاد معامله کرد.
بانک مرکزی در این ماجرا بی گدار به آب نمی زند. تحریمی از ناحیۀ اتحادیۀ اروپا علیه ایران وجود دارد. از اینرو ایرانی ها اجازه ندارند در آلمان سلاح یا دیگر کالاهای ممنوعه بخرند – بنابراین دست بالا تأسیسات جوشکاری برای محفظه های سوخت برنامۀ اتمی ایران اینجا و دوربین دید در شب آنجا، یا چند قطعۀ یدکی برای اف ۱۴ های ایران که از دهۀ هفتاد در اختیار نیروی هوایی این کشور است. (سازمان ضد جاسوسی ایالت بایرن وُورتمبرگ آلمان تازگی خبر داد در آلمان حدود یکصد شرکت فقط کارشان این است که این چیزها را برای ایران تهیه کنند.) و بانک مرکزی می گوید از این گذشته معامله های نفتی مشمول تحریم نیستند.
ماجرای نفت آشکار می شود
قراینی در دست است که خدمات بانک مرکزی به علاوه بخشی از توافقی بوده که وزیرخارجۀ آلمان آخرهای فوریه با ایران صورت داد تا دو روزنامه نگارِ «بیلد اَم زونتاگ» را آزاد کند. مادام که این همکاران ما آنجا جانشان در خطر بود کسی نمی خواست با صدای بلند بگوید: اما این دو با روادید مسافرتی به تحقیق پرداخته و به این ترتیب خطر بزرگی را به جان خریده بودند. در ضمن اگر آدم این کار را در آمریکا هم بکند بازداشت می شود. سهل انگاری انتشارات اشپرینگر برای یهود ستیز احمدی نژاد سود زیادی آورد: عکسی با وزیرخارجۀ آلمان و چند میلیارد در حساب.
ماجرای نفت آشکار شد. چند روز طول کشید تا دولت اقدامی کرد. ظاهراٌ جلوی این معامله گرفته شده است. نمایندگان صنایع آلمان می گویند اصلاٌ قصد نبوده همۀ پول هند را به ایران بدهند. می گویند آنقدر شرکت آلمانی هست که از طرف های ایرانی خود پول طلب دارند، و در اصل قرار بوده بخشی از پول را بابت این طلب ها بردارند. حالا، یک صنعتگر آلمانی به نشریۀ «هَندِلس بلات» گفت، «شرکت های آلمانی طلب های چند صد میلیونی خود را نمی توانند وصول کنند.»
حدود ۲۰۰ نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی روز چهارشنبه عملیات نظامی عربستان سعودی در بحرین را محکوم کردند و از پادشاهی عربستان خواستند به جای مسئله بحرین، نیروهای خود را برای مقابله با اسراییل استفاده کند.
به گزارش خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی، ایرنا، این نمایندگان در بیانیه ای گفته اند: «ارتش عربستان سعودی هیچ بهره ای از ارزش های اسلامی نبرده و باید به جای لشکر کشی به بحرین، به مقابله با نیروهای رژیم صهیونیستی بپردازد که مردم بی پناه فلسطینی را مورد حمله قرار می دهند.»
عربستان سعودی و دیگر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس بیش از یک هزار نیروی نظامی به بحرین اعزام کرده اند تا به حاکمیت این کشور برای مقابله با اعتراض های مردمی کمک کند.
ایران از زمان اعتراض های بحرین از آن حمایت کرده و حتی محمود احمدی نژاد گفته که «عربستان سعودی کار زشتی کرده که به بحرین نیرو فرستاده و بحرین هم کار زشتی کرده که مردم خود را کشته است.»
در جریان اعتراض های برخی از معترضان در شهرهایی چون قم و مشهد، کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس به ارتکاب «جنایات وحشیانه» در بحرین متهم شدند و شعار «مرگ بر سعودی صهیونیست» سرداده شد. آن ها همچنین پادشاه عربستان را «دشمن پیامبر» نامیدند.
در گفت وگوی تلفنی با واشینگتن تایمز، نمایندگان پارلمان بحرین دخالت های ایران را محکوم کردند. عادل الموده، معاون شورای نمایندگی بحرین گفت: «من از ایرانی ها یک پرسش دارم. چرا الان این واکنش ها را نشان می دهند؟ آن هم در حالی که نیروهای شورای همکاری خلیج فارس دو هفته پیش به بحرین وارد شده اند.»
این نماینده پارلمان بحرین می گوید ایران دست به این کارها زده تا اخبار دستگیری جاسوسانش در کویت را کمرنگ کند. جمال فخرو، دیگر نماینده شورای نمایندگی بحرین هم ایران را به دورویی متهم کرد و گفت آنها با این کار نفاق خود را نشان دادند.
وی افزود: «ما دیده ایم که مقامات ایران با میرحسین موسوی و مهدی کروبی چه کرده اند. دیگر مخالفان سیاسی هم یا به زندان افتاده اند و یا حصر خانگی شده اند. ایران به جای دخالت در امور داخلی بحرین، باید به امور داخلی خودش بپردازد.»
حوادث اخیر بحرین واکنش هایی در کشورهای همسایه، به ویژه در میان شیعیان به همراه داشته است.
جاسم حسین، از جناح مخالفان در طیف وفاق می گوید از واکنش ایران متعجب نشده و انتظار بود که در صورت دخالت نظامی عربستان سعودی، ایران به آن واکنش نشان دهد.
وی افزود: «ما نمی خواهیم بحرین محل نزاع دیگر قدرت ها و کشورها شود و جنگ غیرمستقیم خود را به بحرین بکشانند.»
* از: بن بیرنبام (Ben Birnbaum) / در: واشینگتن تایمز
محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران هنگامی که متعهد شد قیمت نفت را تا بشکه ای صد و پنجاه دلار بالا ببرند دروغ نگفت. پس از اظهارات او علیه کشورهای خلیج (فارس) و دولت بحرین، هشداری که نسبت به آن چه اشغال بحرین توسط سعودی و ایرانی نامید داد و اعلام حمایت از شیعیان بحرینی، قیمت های نفت رکورد جدیدی شکست و به بشکه ای صد و بیست دلار رسید.
در سایه تحریم های اقتصادی و پایین آمدن درامد هایی که دولت احمدی نژاد در آن به سر می برد و اجرای سیاست های سخت صرفه جویی که بر زندگی شهروند ایرانی فشارهای طاقت فرسایی وارد می کند تا بتواند برنامه هسته ای خود را کامل کند، بالا رفتن قیمت نفت می تواند دستاوردهای مالی اضافه ای برای او به همراه داشته باشد. بالاتر از همه آن ها و در بازی تهدید ها او دریافت که برای اولین بار به یک رهبر تبدیل شده است. او هم اکنون بحرین و کشورهای خلیج (فارس) را شاکر است که با او وارد جدلی علنی شدند و تنش میان دو طرف را به بالاترین سطح خود در بیست و پنج سال گذشته رساندند.
برای احمدی نژاد مهمتر از پول، ارتقای سیاسی در فضای شیعه منطقه است. بحران بحرین و جر و بحث لفظی با کشورهای خلیج (فارس)، برای او اعتباری بی سیابقه میان شیعیان کشورش و همچنین شیعیان عرب به همراه داشت. آن ها او را منفذی برای فرار از حملات همه جانبه سنی ها یافتند که همچون وحشیانی به تصویر کشیده شدند که علیه شیعیان محاصره شده در میدان مروارید یورش بردند و در سایه بی توجهی جامعه جهانی، جنایت ها علیه آن ها مرتکب شدند.
تا چند هفته پیش احمدی نژاد با از سرگیری اعتراض ها در تهران روبرو بود. مشغول بودن جهان به انقلاب مصر برای او این فرصت را فراهم آورد تا موسوی و کروبی را به حصر در آورد، به ویژه این که دایره خشم از او با حذف یارانه ها از کالاهای اصلی و بیشتر شدن فشار زندگی بر انسان ایرانی، وسعت یافته است.
در این گیر و دار، استراتژی خود را تغییر داد و شعارهای سابق خود را عوض کرد. به جای تهدید اسرائیل و خطاب قرار دادن تمام عرب و اعلام حمایت از گروه های اسلام گرای شیعه و سنی، تصمیم گرفت بر موج مذهب گرایی سوار شود و حمایت خود را از شیعیان عرب به ویژه در بحرین اعلام کند.
بدین ترتیب اعتبار او در افکار عمومی شیعیان عرب خلیج (فارس) و عراق و لبنان افزایش یافت چرا که برای اولین بار به عنوان حامی شیعیان ظاهر شد. او دیگر تمایل ندارد رهبری تمام ملت عرب برعهده گیرد و از آن ها به طور دقیق تر سنی ها، دفاع کند. در روزهای اخیر دیگر از گروه هایی همچون حماس و اخوان المسلمین در مصر و اردن اعلام حمایت نکرد.
گفتمان او دیگر اسرائیل را در معرض حملات خود قرار نداد؛ گفتمانی که عواطف اکثر سنی ها را تحریک می کرد. احمدی نژاد همچون دیگران به این نکته توجه کرد که انقلاب های جهان عرب، گفتمانی مذهبی در بحرین و سوریه به وجود آورد. گویا به رئیس جمهور ایران که در کشور خود محاصره شده بود که در این فضا، قایق نجات خود را به دست آورده است. بدین ترتیب گفتمان مذهبی شیعی را اختیار کرد. برای این که بتواند با دیگر رهبران شیعه رقیب خود همچون نوری مالکی نخست وزیر عراق و سید حسن نصر الله رهبر حزب الله لبنان رقابت کند، میزان تهدید و وعده وعید را بالا برد.
گویا کشورهای خلیج (فارس) رنجیدند و با پاسخ به احمدی نژاد و توسعه دایره جدل و رودرویی که آرزوی آن را داشت در دام او افتادند تا پشتوانه ای مردمی برای اولین بار پس از انتخاباتی که با تقلب پیروز آن اعلام شد، به دست آورد. انتظار دارم که در روزهای آینده حملات تبلیغاتی خود را افزایش دهد چرا که او با صرف نظر از نتایج منفی که بر معترضان بحرینی و روابط ایران با کشورهای خلیج می گذارد، ارزش آن را در محیط پیرامونی خود خوب می داند. تمام هم و غم احمدی نژاد این است که در درجه اول هودارانی در میان ایرانی ها و در درجه ای پایین تر میان شیعیان عرب برای خود دست و پا کند.
احمدی نژاد که در میان بخش بزرگ تر هموطنان ایرانی خود که اغلب آن ها شیعه هستند منفور است و در میان اکثر رهبران سیاسی ایرانی که سی سال پیش به همراه بنیانگذار انقلاب اسلامی به منصه ظهور رسیدند منفورتر، پس به طور طبیعی برای جلوگیری از انزوای خود و دوری از ترکش های انقلاب که آتش آن ها به او بسیار نزدیک شد، بر موج مذهبی گرایی سوار شود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر