به نظر میرسد ایدهی اصلی این طرح به جلسهای که نمایندگان مجلس در روز سه شنبه ۱۸ خرداد و به مناسبت آغاز سومین سال فعالیت مجلس هشتم با آیتالله خامنهای داشتند، باز میگردد. جلسهای که در آن بر وجود ساز و کارهایی در مجلس برای نظارت بر «خود مجلس» تاکید شده بود. پس از آن احمد توکلی و علی مطهری به تهیه و تدوین این طرح پرداختند. ابتدا این طرح در ۲۵ خرداد ۸۹ به عنوان طرحی یک فوریتی و مورد تایید ۵۵ نماینده برای اخذ رای به صحن علنی مجلس اورده شد که البته در آن زمان از دستور کار مجلس خارج و به کمیسیون اصل ۹۰ ارجاع داده شد. تصمیمی که با اعتراض احمد توکلی و پاسخ علی لاریجانی همراه شده بود. علی لاریجانی در توضیح از دستور کار خارج شدن این طرح علت آن را تقاضای کمیسیون اصل ۹۰ دانسته و گفته بود:«این کمیته مدتها است که روی این موضوع کار می کند و به این دلیل دوستان امضايشان را پس گرفتهاند تا ظرف چند روز آينده اين طرح آماده بررسي در صحن علني مجلس شود». البته بررسی چند روزهی کمیسیون اصل ۹۰ که لاریجانی وعدهی آن را داده بود چند ماهه شد و اکنون دوباره این طرح برای تصویب به مجلس ارایه شده است.
مهدی کروبی در نامهی خود، با یادآوری «چهار دوره خدمتگزاری» اش به مجلس و «احساس دینی که به این رکن رکین در نظام جمهوری اسلامی» دارد، بحث نظارت بر مجلس «در یک نظام دموکراتیک و اسلامی» را «امری لازم و از اوجب واجبات» دانسته و البته تاکید می کند:«این نظارت اما نباید به ابزاری در دست مخالفان دموکراسی و اراده مردم و اصحاب قدرت تبدیل شود که در این صورت از معنا تهی و به ضد خود تبدیل خواهد شد. تحدید و تضعیف جایگاه مجلس به نام نظارت و حفاظت از مصلحت عمومی البته امری بیسابقه در این مملکت نیست. مخالفان اراده ملت در هر برهه و زمانه ای سعی در تحدید و تضعیف جایگاه مجلس و نمایندگان ملت داشته اند و آنچنان که در تاریخ معاصرمان نیز دیدهایم، گاه به کمک توپ و سرباز روسی و گاه به مدد ردصلاحیتهای گسترده و تقلب در انتخابات تلاش شدهاند تا نهاد پارلمان را به نهادی حکومت ساخته و فرمایشی تبدیل کنند.»
کروبی سپس به ذکر سه ایراد کلی وارده بر این طرح پرداخته است. «تحقیر نماینده» اولین ایراد وارده است و اینکه «کار نماینده را به آنجا بکشیم که برای او پرونده سازی انجام شود». کروبی در این باره به ماده ۱۶ طرح پیشنهادی استناد کرده است که میگوید:«تذکر بدون درج در پرونده، اخد تعهد کتبی مبنی بر عدم تکرار، تذکر کتبی با درج در پرونده، کسر یک تا سه ماه حقوق و مزایا. در صورتی که اقدامات نماینده جرم تلقی شود موضوع برای رسیدگی و صدور حکم به قوه قضاییه منجر خواهد شد» کروبی این اقدام را «نه تنها در تاریخ مجالس ایران که در تاریخ پارلمان جهان نیز بی سابقه و البته شرم آور» دانسته :« تصویب قانونی در مجلس که مطابق آن یک نماینده موظف شود برنامه سفر خود را از پیش اعلام کند و بدون مجوز و اجازه حتی حق یک سفر نیز نداشته باشد و مصونیت نمایندگی او در معرض تهدید از سوی یک کمیته مشخص قرار گیرد، به معنای تبدیل خدمتگزاران ملت به نوکران قدرت خواهد بود.»
«تهدید نماینده در لوای نظارت»، ایراد دومی است که مهدی کروبی وارد کرده. وی با تاکید بر ضرورت «نظارت بر نمایندگان» با استناد به آیین نامه داخلی مجلس، هیئت رئیسه و کمیسیون اصل نود، محتوای طرح حاضر را «نه به دنبال نظارت بر نمایندگان که در حقیقت به دنبال تحدید نمایندگان» دانسته:« طبع آقایان با نظارت استصوابی و سلیقه ای شورای نگهبان سیر نشده که اکنون در اندیشه طرحی دیگر افتاده اند تا اگر یک نماینده در گذر از هفت خوان رستم و راه یافتن به مجلس، همچنان سخنی ناپسند اصحاب قدرت گفت بتوان به طرفه العینی و به گوشه قلمی او را توبیخ، تحدید و یا از مجلس اخراج کرد؛ که البته در صورت تصویب چنین طرحی دیگر فاتحه مجلس هم در نظام جمهوری اسلامی خوانده خواهد شد.»
ایراد سوم، «وظیفه نمایندگی» است: «با مکانیسمهای تنبیهی و محدود کنندهای که در این طرح نهفته است یک نماینده در پیگیری و دفاع از حقوق ملت همیشه در فشار خواهد بود و کمیته ای در مجلس شمشیر خود را بر سر او نگاه خواهد داشت. در صورت تصویب این طرح بیم آن دارم نمایندگانی همچون مرحوم مدرس که در رژیم پهلوی در مجلس تحمل میشدند با توبیخ، احضار و اخراج دیگر تحمل نشوند و راه بر آخرین امکان حضور نمایندگان ملت در مجلس بسته شود. سلب مصونیت و آزادی از یک نماینده، یعنی نابودی مجلس و همان گونه که حضرت آیتاللهالعظمی صافیگلپایگانی فرمودند «اینگونه طرحها، موجب نظارت اکثریت بر اقلیت میشود که این امر نیز با فلسفه استقلال نمایندگان مجلس کاملا در تضاد است».
کروبی در این نامه با استناد به ماده ۲۱ این طرح (ابطال اعتبارنامه نماینده) و ماده ۳۱ (ملزم کردن دستگاه های اجرایی به در اختیار گذاردن مدارک درخواستی علیه یک نماینده) ارادهای خاص را به دنبال «فتح مجلس به عنوان آخرین خاکریز در نظام جمهوری اسلامی ایران» دانسته است.
وی در پایان نامهی خود آورده است: «من در مقام یک برادر دینی، همکار قدیمی و پاسدار مشروطیت از شما میخواهم که اگر عدهای کمر به نابودی مجلس بستهاند شما ننگ تصویب این طرح که تیر خلاص بر نهاد قانونگذاری است را برای خود نخرید و بگذارید آنها خودشان در نهادی خارج از مجلس چنین برنامهای را عملیاتی کنند.»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر